Όποτε ανταμώνω με δύσκολες καταστάσεις στη δουλειά που κάνω, καταφεύγω σε κείμενα ανθρώπων που με έχουν συντροφεύσει πολλά χρόνια τώρα και βρίσκω την ισορροπία μου.

Σαν να μην έφταναν οι πόλεμοι τριγύρω, …, τι να σας πω; έχω παραισθήσεις. Ψες ονειρεύτηκα ότι πέρασα τα Στενά του Ορμούζ κολυμπώντας.

Βρόμικα νερά, με ό,τι άδειαζαν τα πετρελαιοφόρα, έφτασα στην Κύπρο όπου ο ταξιτζής που με περιμάζεψε, άρχισε να μου περιγράφει με το «άλφα και το σίγμα» (έτσι δεν λέμε, ή μπέρδεψα τα γράμματα;), για τα σκάνδαλα που αποκάλυψε ο φίλος μου Μακάριος Δρουσιώτης.

Η επίμονη κλήση από το κινητό μου, με προσγείωσε. Στην Κύπρο, πήγα να πω, αλλά είδα τον Παρθενώνα και ήρθα στα ίσα μου.

«Τι γίνεται εδώ;», ρώτησα!

«Χαμός», μου λέει ο ταξιτζής μου ο Τάκης. Αρχίζει σε λίγο η συνεδρία…

Οικογένειες συνωστίζονται στο Δκαστήριο στην Λάρισα, δηλαδή σε μία μεγάλη σχολική αίθουσα. Πενήντα επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν όταν δύο τρένα συγκρούστηκαν το 2023 στο χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ελληνική ιστορία, με 36 κατηγορούμενους σε μια δίκη που αναμένεται να διαρκέσει χρόνια.

Εν τω μεταξύ, μάθαμε και ότι ένα από τα εμβληματικά πρόσωπα αυτής της τραγωδίας, η Μαρία Καρυστιανού, που έχασε την κόρη της στη φοβερή σύγκρουση, ανακοίνωσε την πρώτη μέρα της δίκης και το όνομα του νέου κόμματος του οποίου θα ηγείται και είναι «Ξεκινάμε».

Δυσκολεύτηκα να το χωνέψω. Ας πούμε, όμως, ότι έρχεται η μέρα των εκλογών και ένας φίλος με ρωτάει «τι κόμμα θα ψηφίσεις;».

«Ξεκινάμε», του λέω.

«Για πού;», απορεί.

«Στο άγνωστο, χωρίς βάρκα και ελπίδα!».

Κάπου εκεί, συναντώ έναν από τους πολλούς ανθρώπους που είμαι ευγνώμων ότι έζησα ή ζω επί των ημερών τους. Είναι ο Σερ Στίβεν Φράι, 68 ετών, Άγγλος ηθοποιός, παρουσιαστής και συγγραφέας. Λατρεύει την Ελλάδα. «Βρίζει» τους Άγγλους του Βρετανικού Μουσείου για «τα Μάρμαρα των Ελλήνων, εσείς τίποτα δεν ξέρετε για αυτά!» (φωτό)

Πέτυχα στο Facebook μια στοχαστική παρατήρηση σχετικά με την πολιτική και τη Δημοκρατία — όπου επισημαίνει ότι «ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η διαφωνία, αλλά η βεβαιότητα».

Συγκεκριμένα, τονίζει ότι η Δημοκρατία βασίζεται στην προθυμία των ανθρώπων να ακούν, να συζητούν και να εξετάζουν διαφορετικές απόψεις. Η διαφωνία, προσθέτει, είναι στην πραγματικότητα υγιής «λειτουργία». Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ιδέες αμφισβητούνται, βελτιώνονται και εξευγενίζονται.

Το πραγματικό πρόβλημα ξεκινά όταν οι άνθρωποι πείθονται πλήρως ότι έχουν δίκιο και σταματούν να ακούν εντελώς τους άλλους.

Όταν συμβαίνει αυτό, οι συζητήσεις γίνονται διαφωνίες, η αντιπαράθεση γίνεται διχόνοια και η κατανόηση γίνεται πιο δύσκολο να επιτευχθεί. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό μπορεί να αποδυναμώσει τα ίδια τα θεμέλια της Δημοκρατίας, η οποία εξαρτάται από τον συμβιβασμό, τη συζήτηση και τον αμοιβαίο σεβασμό.

Είναι μια υπενθύμιση ότι οι ισχυρές απόψεις δεν είναι απαραίτητα το πρόβλημα — αλλά η άρνηση να τις ακούσεις, σίγουρα είναι πρόβλημα.

Είτε συμφωνεί κάποιος με όσα λέει ο Φράι είτε όχι, δεν παύει να είναι μία ενδιαφέρουσα οπτική για το πώς η Δημοκρατία λειτουργεί καλύτερα όταν οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί στο να ακούσουν διαφορετικές απόψεις, αντί να τις κλείνουν.

(*) Αν σας μπέρδεψα λίγο σήμερα, κοιτάξτε δίπλα σας ή στον καθρέφτη και θα μπερδευτείτε πιο πολύ!