Οι παρασκηνιακές συζητήσεις και συνομιλίες για το τέλος του Πολέμου στο Ιράν συνεχίζονται, ανάμεσα σε παραδοχές και διαψεύσεις, χωρίς κανείς εκτός να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς διαπραγματεύεται, πώς και σε ποιον βαθμό.
Αν κάτι ξεχωρίζει σε αυτόν τον πόλεμο, πέρα από τα πιο πάνω, είναι η προσπάθεια να αντιληφθεί κανείς ποιον τελικά συμφέρει η ειρήνη. Και η προσπάθεια αυτή παράγει κάποια αποτελέσματα, τα οποία θα μπορούσαμε να πούμε «ενδιαφέροντα», αν και η σωστή λέξη δεν είναι αυτή. Ούτε είναι τόσο ήπια.
Κατ’ αρχάς, οι Ιρανοί. Χθες γιόρτασαν το Σιζντέ Μπεντάρ, την Ημέρα της Φύσης, τελευταία μέρα του Νοβρούζ, του περσικού Νέου Έτους, και, όπως κάθε χρόνο, βγήκαν σε πάρκα και στην ύπαιθρο για να γιορτάσουν οικογενειακά, κάνοντας πίκνικ, όπως στη φωτογραφία του Reuters χθες. Σε αυτήν και σε πολλές άλλες διακρίνονται αρκετές γυναίκες χωρίς τη μαντίλα.
Στο X εμφανίστηκαν βίντεο με κόσμο να χορεύει και να τραγουδά, κάτι που το καθεστώς δεν επιτρέπει δημοσίως, καθώς το θεωρεί «ανήθικο», ειδικά για τις γυναίκες. Εμφανίστηκαν επίσης βίντεο με νέους να φωνάζουν συνθήματα εναντίον του καθεστώτος, ακόμη και ένα βίντεο από κάποιο απόμερο σημείο, με DJ να παίζει μουσική και τον κόσμο να ξεσπά σε ζητωκραυγές χορεύοντας.
Το καθεστώς προσπαθεί τις τελευταίες μέρες να δώσει μια εικόνα ανθρωπιστικής καταστροφής στη χώρα, εκμεταλλευόμενο τον πόλεμο: από τις ελλείψεις φαρμάκων μέχρι την αδυναμία αγοράς τροφίμων. Μόνο που η προσπάθεια αυτή είναι διπλά χυδαία, διότι όλα αυτά, αν και απολύτως υπαρκτά και εκτεταμένα, οφείλονται στο ίδιο και όχι στον πόλεμο. Υπάρχουν εδώ και χρόνια και επιδεινώνονται ραγδαίως σε μια χώρα που πτώχευσε προ πολλού, την ώρα που το καθεστώς της συνεχίζει να διοχετεύει αστρονομικά ποσά στην κατασκευή πυραύλων, στην προσπάθεια απόκτησης πυρηνικών όπλων και, βεβαίως, στη στήριξη της τρομοκρατίας.
Οι Ιρανοί γνωρίζουν πως ο μοναδικός κίνδυνος που διατρέχουν είναι όταν βρεθούν κοντά σε σημαντικά κτήρια του καθεστώτος και υπάρξει αστοχία, όπως με το δημοτικό σχολείο στην πόλη Μινάμπ, το οποίο χτυπήθηκε επειδή βρισκόταν δίπλα σε βάση των Φρουρών της Επανάστασης, με 168 νεκρούς.
Η μεγάλη πλειονότητα των Ιρανών ελπίζει να δει το καθεστώς να συντρίβεται. Τρομάζει, όμως, με αυτό που μπορεί να ακολουθήσει. Με την ηγεσία να έχει σχεδόν αφανιστεί και μεγάλο μέρος της πολεμικής του μηχανής να έχει καταστραφεί, το τυραννικό αυτό μόρφωμα των μουλάδων εκτελεί ακόμη δημόσια νέους που διαμαρτύρονται και απειλεί με εκτέλεση όποιον στέλνει βίντεο τα οποία, επί της ουσίας, δείχνουν τις καταστροφές που έχει υποστεί. Τι θα γίνει, λοιπόν, αν αυτή η συμμορία καταφέρει να επιβιώσει;
Τι θα γίνει αν υπάρξει μια «ρύθμιση» τύπου Γάζας, ένα διάλειμμα μεγάλο ή μικρό, με ωραίο περιτύλιγμα, που θα δώσει στον Ντόναλντ Τραμπ μια πρόχειρη «διπλωματική επιτυχία» για να την αξιοποιήσει, όσο μπορεί βέβαια, στις ΗΠΑ, και στο ιρανικό καθεστώς τον χρόνο να ανασάνει, να ανασυγκροτηθεί και να ξαναρχίσει τα ίδια; Διότι αυτό είναι το μόνο βέβαιο.
Παρότι οι πιθανότητες ουσιαστικής συμφωνίας θεωρούνται από μικρές έως ανύπαρκτες, ο κίνδυνος μιας ακόμη τέτοιας κατάστασης είναι απολύτως υπαρκτός.
Αυτόν, λοιπόν, φοβούνται όχι μόνο το Ισραήλ, αλλά και οι πλείστες χώρες της περιοχής, οι οποίες πιέζουν πλέον τον Ντόναλντ Τραμπ να μην σταματήσει. Διότι ξέρουν τι σημαίνει να αφήσει κανείς ζωντανό έναν τέτοιο εχθρό. Θα είναι απλώς θέμα χρόνου.
Οτιδήποτε πέραν της πτώσης του θα είναι όφελος για το καθεστώς. Και εδώ υπάρχει ένα ακόμη πιο εφιαλτικό, ειδικά για τους Ιρανούς, ερώτημα: ποιο καθεστώς θα είναι αυτό; Μήπως ένα ακόμη χειρότερο, των Φρουρών, της Μπασίτζ και των υπολοίπων μακελάρηδων;
Η πιο ενδιαφέρουσα ίσως πληροφορία των ημερών προέκυψε από το Ισραήλ. Η Israel Hayom έγραψε ότι η Ιερουσαλήμ, αλλά και τουλάχιστον δύο χώρες του Κόλπου, έχουν εντείνει τις μυστικές απευθείας επαφές τους, με κοινό στόχο να μη δοθεί εκεχειρία προτού η Τεχεράνη αποδεχθεί βασικές προϋποθέσεις.
Αν ισχύει, τότε η εικόνα είναι πέρα για πέρα κρυστάλλινη: οι Άραβες του Κόλπου δεν θέλουν να καεί η περιοχή, αλλά ακόμη λιγότερο θέλουν ένα ιρανικό καθεστώς που θα επιζήσει και θα επανέλθει, μόλις μπορέσει, χειρότερο και εκδικητικό.
Αν αυτό θα επηρεάσει την προσέγγιση Τραμπ; Σίγουρα. Δεν θα την καθορίσει, όμως. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο διακύβευμα. Για τους Ιρανούς, τους Άραβες, το Ισραήλ και για όλους μας.
