ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ χρόνια μετά την τραγική έκρηξη στο Μαρί, η μνήμη ακόμη είναι ζωντανή. Στη φονική εκείνη έκρηξη, στο Μαρί, στις 11 Ιουλίου 2011, έχασαν τη ζωή τους 13 συμπολίτες μας. Έχασαν τη ζωή τους βρισκόμενοι στο καθήκον. Σκοτώθηκαν υπηρετώντας την πατρίδα μας.
Η ΦΟΝΙΚΗ έκρηξη, ήταν και παραμένει ένα έγκλημα, το οποίο επιβεβαίωσε ότι το σύστημα ήταν ανεπαρκές. Επιβεβαίωσε ότι το κράτος δεν κατάφερε να προστατεύσει τους πολίτες του. Ακόμη και τα στοιχειώδη, τα πιο προφανή, δεν κατάφεραν οι διαχειριστές να πράξουν. Απέτυχαν. Εγκληματική ήταν η ανεπάρκεια τους. Αυτό το έγκλημα θα το «κουβαλά» το κράτος για πάντα.
ΤΟΣΑ χρόνια μετά ποιος είναι, όμως, ο απολογισμός; Τι έγινε από τότε; Δύσκολη η αποτίμηση. Δεν υπάρχουν πολλά να αναφερθούν. Ή υπάρχουν;
ΠΡΕΠΕΙ να σημειώσουμε αυτά που ανέφεραν, ο γιος του αρχιπλοίαρχου Ανδρέα Ιωαννίδη, Υφυπουργός Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας, Νικόλας Ιωαννίδης και η σύζυγος του ανθυπασπιστή Κλεάνθη Κλεάνθους, Κάτια Κλεάνθους. Ότι, δηλαδή, κάποια πράγματα δεν έχουν ακόμη «διορθωθεί» από τα όσα μας δίδαξε η 11η Ιουλίου 2011 και πως η θυσία των 13 ηρώων δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί. Ο Νικόλας Ιωαννίδης επισήμανε ότι «υπάρχουν πολλά πράγματα να διορθωθούν και δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτό». Η Κάτια Κλεάνθους εξέφρασε τη λύπη της γιατί, όπως είπε, «βλέπω ότι το Μαρί δεν έχει διορθώσει πολλά πράγματα, δεν έχουμε γίνει πιο υπεύθυνοι και αυτό με θλίβει πάρα πολύ».
ΟΙ δεκατρείς πεσόντες περιμένουν δικαίωση. Οι δεκατρείς συμπολίτες μας, που έπεσαν την ώρα του καθήκοντος, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις παθογένειες ενός αδιόρθωτου συστήματος.
ΕΙΝΑΙ σαφές πως το καλύτερο μνημόσυνο στους δεκατρείς πεσόντες, είναι η διόρθωση των κενών και παθογενειών. Πρέπει να γίνονται συνεχώς ενέργειες και κινήσεις αναβάθμισης της λειτουργίας του κράτους, που θα πρέπει να διασφαλίζουν πρωτίστως την ασφάλεια των πολιτών και της χώρας ευρύτερα. Είναι σημαντικό, καθοριστικό, να αλλάξουν νοοτροπία οι διαχειριστές, αλλά και κοινωνία ευρύτερα.
ΧΩΡΙΣ να αλλάξουν νοοτροπίες και πρακτικές, όλα μένουν τα ίδια. Προφανώς και δεν είναι εύκολο εγχείρημα, καθώς θα πρέπει η κοινωνία, οι πολίτες, να αναμετρηθούν με νοοτροπίες και κατεστημένα.
ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ χρόνια μετά τον άδικο θάνατο των δεκατριών συμπολιτών μας, οι συγγενείς είναι εκείνοι, που κουβαλούν τον μεγάλο στο σταυρό και βιώνουν την απώλεια τους.
