Χρειάστηκε να περάσουν δεκάδες χρόνια για να αποτολμηθεί το άνοιγμα ενός τραγικού κεφαλαίου της τουρκικής εισβολής που αφορά τις θηριωδίες σε βάρος γυναικών. Ένα ζήτημα στο οποίο για προφανείς λόγους κρατήθηκε από την Κυπριακή Πολιτεία μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ακόμη και από την απόδοση βοήθειας στις κακοποιηθείσες. Χρειάστηκε δύο γυναίκες να σηκώσουν το βάρος της δημοσιοποίησης αυτής της τραγικής σελίδας όπως και της αναγνώρισης των θυμάτων από το κυπριακό κράτος: η τότε βουλευτής Σκεύη Κουκουμά και η τότε Υπουργός Εργασίας Ζέτα Αιμιλιανίδου.
Ο ευρωβουλευτής Λουκάς Φούρλας πήρε την σκυτάλη και με τη σημαντική συμβολή της Ελλαδίτισσας συναδέλφου του Ελεονόρας Μελέτη πέτυχε την έγκριση ενός πολύ σημαντικού ψηφίσματος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Με το ψήφισμα αναγνωρίζονται τα εγκλήματα σεξουαλικής βίας που διαπράχθηκαν σε βάρος των γυναικών στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
Πριν από την ανακίνηση του θέματος στην Ευρωβουλή, η Άννα Κουκκίδου, ως υπουργός Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη, ανέβαλε μια εξίσου σημαντική πρωτοβουλία. Συνέστησε στο υπουργείο της τριμελή ομάδα τεχνοκρατών για την εφαρμογή του ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών, 2467/2019 και δρομολόγησε δράσεις προς αποκατάσταση των θυμάτων βίας σε εμπόλεμες ζώνες. Η ίδια είχε δηλώσει – η παρέμβασή της καταγράφεται στο βιβλίο του καλού συναδέλφου Κώστα Βενιζέλου 1974 Μυστικά και Αλήθειες »: «Αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε, ως ένα ιδιαίτερα σημαντικό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, που αφορά και την Κύπρο, το ψήφισμα 2467/2019, από το οποίο απορρέουν σημαντικότατες ευθύνες για τα
κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών προς αποκατάσταση των θυμάτων σεξουαλικής βίας σε εμπόλεμες ζώνες» . Πέραν της θυματοκεντρικής προσέγγισης, που προτρέπει την αξιοπρεπή πρόσβαση σε υπηρεσίες αποκατάστασης και ψυχολογικής στήριξης, το ψήφισμα, αναφέρει η κ. Άννα Κουκκίδου Προκοπίου, αναγνωρίζει ως ευθύνη των κρατών-μελών την προσπάθεια καταδίκης εγκλημάτων σεξουαλικής μορφής σε εμπόλεμες περιόδους, ενθαρρύνοντας την πρόσβαση στην ειδική ομάδα εμπειρο-γνωμόνων του Οργανισμού για αυτό τον σκοπό. Όπως σημειώνεται στο βιβλίο, σύμφωνα με υπολογισμούς που έγιναν για τις γυναίκες που κακοποίηθηκαν από τους Αττίλες , το ποσοστό ανέρχεται στο 0.5-1.0% του γυναικείου πληθυσμού της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Δηλαδή γύρω στις 1500 γυναίκες οι οποίες βιάστηκαν αλλεπάλληλα και μαζικά, κάποιες για μέρες, κάποιες για βδομάδες, άλλες για μήνες, ακόμη και σε πορνεία που στήθηκαν ειδικά για αυτό τον σκοπό. Πρόκειται για αριθμό μεγαλύτερο από τους υπολογισμούς που έχουν γίνει καθώς από το κράτος λαμβάνονται υπόψη μόνο όσες έδωσαν καταθέσεις.
Η κυρία Κουκκίδου αναδομήθηκε και η πρωτοβουλία προφανώς έμεινε ορφανή. Τις μέρες που αναζητείτο θέμα προς ανακοίνωση για να αποδοθεί η ελάχιστη τιμή σε όλες τις γυναίκες που βασανίστηκαν σε χέρια των εισβολέων αλλά και της κυπριακής κοινωνίας λόγω του φόβου της δημόσιας διαπόμπευσης, η κατάληξη ήταν να στηθεί ένα μνημείο. Το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε την ανέγερση του μνημείου σε κεντρικό σημείο της Λευκωσίας. Η πρόταση για το μνημείο προήλθε από το Ίδρυμα «Ζωή κατά της Εμπόλεμης Βίας» και στηρίχθηκε από τον Πρόεδρο.
Κανένας δεν θυμήθηκε την πρωτοβουλία της κυρίας Κουκκίδου. Κανένας δεν φρόντισε να βγάλει από τα συρτάρια την πρόταση και να την σπρώξει προκειμένου να γίνει το επόμενο βήμα, μετά το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ένα βήμα ουσίας για το οποίο υπάρχει το προηγούμενο της Ουκρανίας. Οι Ευρωπαίοι φίλοι μας στήριξαν το Κίεβο στον αγώνα του να θεωρηθούν οι βιασμοί γυναικών ως εγκλήματα πολέμου. Ιδού λοιπόν πεδίο για δουλειά που να δικαιώσει έστω και αργά και κατ’ ελάχιστον όλες τις γυναίκες που πέρασαν τα πάνδεινα στα χέρια του Αττίλα.
