Είναι γνωστό ότι τις συμφωνίες Μακαρίου – Ντενκτάς και Κυπριανού – Ντενκτάς (1977 – 79), τις κατάντησαν λάστιχο μερικοί πολιτικοί μας για να τις φέρνουν στα μέτρα τους. Ακόμα και σήμερα. Αλλά, σήμερα άρχισε και ο Έρχιουρμαν να τις επικαλείται. Κι αυτός για να τις φέρει στα μέτρα του.

Μιλώντας προχτές στους πανηγυρισμούς για την επέτειο της εισβολής, έλεγε ότι το τ/κ ομόσπονδο κράτος βρισκόταν στο πλαίσιο των συμφωνιών Ντενκτάς-Μακαρίου, Ντενκτάς-Κυπριανού και «ήταν μάλιστα ένα από τα κύρια στοιχεία για τη χάραξη αυτού του πλαισίου».

Μπορεί να είχε καιρό να μιλήσει για ομοσπονδιακή λύση και ίσως πολλοί να είναι ευχαριστημένοι που αναφέρθηκε, έστω κι έτσι, αλλά πού βρήκε το τ/κ ομόσπονδο κράτος σε εκείνες τις συμφωνίες είναι άξιο απορίας. Είναι μάλλον όπως το κάνουν οι δικοί μας πολιτικοί όταν λένε πως σε εκείνες τις συμφωνίες δεσμεύτηκε ο Μακάριος για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Όχι ότι έχει σημασία αλλά το λένε για να μην έχουν οι ίδιοι την ευθύνη, να την έχει ο Μακάριος.

Λοιπόν, αυτό που συμφώνησε ο Μακάριος είναι ότι: «Αναζητούμε μιαν ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική ομοσπονδιακή Δημοκρατία». Τι σχέση έχει αυτό με αυτό που αναζητούν σήμερα οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι πολιτικοί ταγοί; Ούτε ανεξάρτητη, ούτε αδέσμευτη, ούτε ομοσπονδιακή Δημοκρατία αναζητούν. Και δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε, όλοι ξέρουμε τι επιδιώκουν και τι συμφωνούν κατά καιρούς.

Ακόμα και αν στη δικοινοτική ομοσπονδιακή Δημοκρατία εννοείται ότι θα υπάρχει τ/κ ομόσπονδο κράτος και ε/κ ομόσπονδο κράτος (που δεν εννοείται καθόλου, διότι το κράτος σε μια ομοσπονδία ένα είναι), το άλλο σημαντικό σε εκείνη τη συμφωνία είναι το εξής: «Οι εξουσίες και λειτουργίες της κεντρικής κυβέρνησης θα είναι τέτοιες, ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας, λαμβάνοντας υπόψη το δικοινοτικό χαρακτήρα του κράτους». Αυτό ισχύει σήμερα; Σήμερα, που ο ίδιος ο Έρχιουρμαν μιλά (μιλούσε, μάλλον) για χαλαρή κεντρική κυβέρνηση, διακοσμητική, με περιορισμένες εξουσίες!

Διασφαλίζεται η ενότητα της χώρας χωρίς ισχυρή κεντρική κυβέρνηση; Όταν «οι συνιστώσες πολιτείες  θα ασκούν πλήρως και οριστικά όλες τις εξουσίες τους, χωρίς επεμβάσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση», όπως αναφέρεται στη συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου (2014);

Ή όταν, ο Αντιπρόεδρος της Τουρκίας, Τζεβντέτ Γιλμάζ, επίσης στα πανηγύρια για την εισβολή, διαβεβαίωνε ότι «η μητέρα πατρίδα και εγγυήτρια Τουρκία στάθηκε και θα συνεχίσει να στέκεται στο πλευρό» του καθεστώτος στα κατεχόμενα, ώστε οι Τουρκοκύπριοι «να ζουν ελεύθεροι, αξιοπρεπείς και ασφαλείς υπό τη στέγη του δικού τους κράτους»; Ή όταν μιλά για συνεργασία που βασίζεται «στην ύπαρξη δύο ξεχωριστών λαών, δύο ξεχωριστών δημοκρατιών και δύο ξεχωριστών κρατών στην Κύπρο»;

Κατά τα άλλα, ο Έρχιουμαν υποστηρίζει, έλεγε, σοβαρά τις προσπάθειες του Γκουτέρες, αλλά απορρίπτει την ιδέα ότι «το τίμημα της έλλειψης λύσης, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί για λόγους πέρα από τον έλεγχό μας, πρέπει να το πληρώσει ο λαός μας και τα παιδιά μας».

Δηλαδή, επικαλούνται τη συμφωνία Μακαρίου – Ντεντκάς, επειδή μιλά για δικοινοτική ομοσπονδιακή Δημοκρατία (ξεχνώντας φυσικά τον όρο Δημοκρατία), κάνουν πως δεν υπάρχουν τα υπόλοιπα που θα  διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας, θέλουν συνεργασία δύο ξεχωριστών λαών, δύο ξεχωριστών δημοκρατιών και δύο ξεχωριστών κρατών, αλλά δεν ευθύνονται που δεν μπορεί να επιτευχθεί λύση.

Γι΄ αυτό, πρέπει να συμφωνήσουμε πριν συνομιλήσουμε ότι μετά από το νέο ναυάγιο (που είναι βέβαιο με αυτές τις επιδιώξεις τους), το στάτους κβο των Τ/κ θα αλλάξει. Διότι, λέει ο Έρχιουρμαν, «τα δικαιώματα των αθλητών, των επιχειρηματιών, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών και των παιδιών (των μεικτών γάμων, εννοεί) δεν μπορούν να αναβληθούν για ένα αβέβαιο μέλλον», και να εμποδίζονται να συνδεθούν με τη διεθνή κοινότητα, και να υπόκεινται σε απομόνωση…

Να μην το ξέρει άραγε ότι είναι η Τουρκία που τους εμποδίζει, είναι η παρανομία που τους εμποδίζει;