Η ευχή όλων —πλην των υποστηρικτών της, της Τουρκίας, η οποία με τίποτα δεν θέλει να τη δει να χάνεται, πολύ δε περισσότερο μαζί με το Ιράν, αλλά και διαφόρων στη Δύση, το μυαλό των οποίων έχει ελαφρώς λιγότερη διαύγεια πνεύματος από τη μούμια του Λένιν στη Μόσχα, εξού και η ταύτιση— είναι αυτή.
Μέχρι πριν από 1-2 βδομάδες, οι πιθανότητες απαλλαγής της Μέσης Ανατολής από αυτή την επιθετική μετάσταση της Ισλαμικής «Δημοκρατίας» του Ιράν έμοιαζαν λίγες. Παρά τα θεαματικά χτυπήματα —πρώτα της Μοσάντ, με την ιδιοφυή εκείνη επιχείρηση με τους βομβητές, και εν συνεχεία με την εξολόθρευση ολόκληρης της ηγεσίας της τρομοκρατικής οργάνωσης—, τα οποία προκάλεσαν χαμόγελα ελπίδας στον Λίβανο και αλλού, η Χεζμπολάχ επανήλθε, έστω και σε πολύ μικρότερους αριθμούς, και συνέχισε να επιτίθεται στο βόρειο Ισραήλ, προκαλώντας την απάντηση της Ιερουσαλήμ.
Μια απάντηση η οποία, αν και στις πλείστες των περιπτώσεων ήταν χειρουργική, δεν απέφυγε τις παράπλευρες απώλειες. Ούτε και μπορούσε να το κάνει. Αλλά και τότε, η Χεζμπολάχ, η οποία συνέχιζε να λαμβάνει χρήματα μέσω Τουρκίας, να κατασκευάζει όπλα χαμηλού κόστους αλλά και να παραλαμβάνει οπλισμό μέσω της Συρίας, όπου παραμένουν σαφώς τεράστια κενά ελέγχου, συνέχισε τη δράση της, προκαλώντας μια νέα προώθηση του IDF στο έδαφος του Λιβάνου.
Ακόμα και όταν η Βηρυτός και η Ιερουσαλήμ κατέληξαν σε συμφωνία για εκεχειρία και εφαρμογή πιλοτικής αποχώρησης του Ισραήλ από σημεία του Λιβάνου, η εγκληματική αυτή οργάνωση συνέχισε να λέει πως δεν πρόκειται να κάνει ειρήνη, κακίζοντας τις νόμιμες Αρχές και κρατώντας τον Λίβανο σε ομηρία, οικονομική εξαθλίωση και απουσία μέλλοντος. Ούτε και οι πλέον αισιόδοξοι έβλεπαν πώς ο Λίβανος θα μπορούσε να εφαρμόσει αυτή τη συμφωνία, αφοπλίζοντας τη Χεζμπολάχ.
Όταν, στις 9 του μήνα, βρέθηκα στον νότιο Λίβανο, και μάλιστα στην περιοχή του Κάστρου Μποφόρ, νότια της Ναμπατίγιε, εκεί όπου βρίσκονται τα τεράστια τούνελ της Χεζμπολάχ, η πληροφορία ότι υπάρχουν και άλλα στην περιοχή, στα οποία κρύβονται τρομοκράτες, αλλά απλώς δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη —άλλωστε, μέχρι πρόσφατα σημειώνονταν χτυπήματα—, έφερε ξανά στο μυαλό μου την ίδια σκέψη: πώς θα μπορέσει ο Στρατός του Λιβάνου, ή οποιοσδήποτε άλλος, να ελέγξει αυτό το παρανοϊκό σκηνικό;
Ωστόσο, η εικόνα δείχνει να έχει αλλάξει τις τελευταίες ημέρες, με τον Στρατό του Λιβάνου να κάνει καθοριστικές κινήσεις και τη συμφωνηθείσα διαδικασία να προχωρά απρόσμενα, ειδικά μετά τον θάνατο ενός Λιβανέζου στρατιώτη και τον τραυματισμό άλλων δύο από έκρηξη βόμβας-παγίδας, την οποία είχε τοποθετήσει η Χεζμπολάχ σε σημείο του δρόμου, ενδεχομένως παλαιότερα και με στόχο κάποια ισραηλινή περίπολο.
Ο στόχος δεν είναι η άμεση στρατιωτική συντριβή της Χεζμπολάχ, αλλά η αφαίρεση όλων εκείνων των στοιχείων που της επιτρέπουν να ανασυγκροτείται ύστερα από κάθε σύγκρουση.
Σύμφωνα με ανάλυση της λιβανικής ιστοσελίδας Al-Nashra, την οποία παρουσίασε η ισραηλινή Maariv, βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πολύ ευρύτερος σχεδιασμός, ο οποίος απλώνεται στη Συρία, στο Ιράκ και στις χώρες του Κόλπου, επιχειρώντας να κλείσει τις αρτηρίες μέσω των οποίων η Τεχεράνη διοχέτευε όπλα, χρήματα και πολιτική ισχύ στη σημαντικότερη περιφερειακή της οργάνωση.
Το πιο κρίσιμο σημείο είναι η Συρία. Για δεκαετίες, ο διάδρομος Ιράν–Ιράκ–Συρία–Λίβανος αποτέλεσε τον ομφάλιο λώρο της Χεζμπολάχ. Η πτώση του καθεστώτος Άσαντ αφαίρεσε από την Τεχεράνη έναν από τους βασικότερους κρίκους αυτής της αλυσίδας. Εάν η νέα συριακή ηγεσία ελέγξει πραγματικά τα σύνορα, όπως υπόσχεται, κλείσει τις παράνομες διαβάσεις και εμποδίσει τη μεταφορά πυραύλων, drones και πυρομαχικών, η Χεζμπολάχ θα δυσκολευτεί να αναπληρώσει όσα έχασε στρατιωτικά από τα ισραηλινά πλήγματα.
Το Ιράκ είναι το δεύτερο σημείο. Η αμερικανική πίεση προς τη Βαγδάτη στοχεύει στον περιορισμό των φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών και στη διακοπή του δικτύου που συνδέει την Τεχεράνη με τη Μεσόγειο. Οι οικονομικές συμφωνίες με αμερικανικές εταιρείες, η σύνδεση του Ιράκ με το ηλεκτρικό δίκτυο των χωρών του Κόλπου και η αναζήτηση εναλλακτικών δρόμων εξαγωγής πετρελαίου έχουν κοινό παρονομαστή: τη σταδιακή απεξάρτηση της Βαγδάτης από το Ιράν.
Υπάρχει, τέλος, και το ισχυρότερο ίσως όπλο: τα χρήματα της ανοικοδόμησης. Ο Λίβανος τα χρειάζεται απεγνωσμένα. Οι χώρες του Κόλπου, όμως, δεν δείχνουν διατεθειμένες να χρηματοδοτήσουν ακόμη μία ανοικοδόμηση, εάν οι υποδομές που θα δημιουργηθούν κινδυνεύουν να καταστραφούν στον επόμενο πόλεμο που θα αποφασίσει η Χεζμπολάχ.
Η οικονομική βοήθεια μετατρέπεται έτσι σε μοχλό πίεσης: χρήματα μόνο εφόσον το κράτος ανακτήσει τον έλεγχο και τα όπλα περάσουν στα χέρια του.
Η προσπάθεια δεν είναι απλή ούτε μονοδιάστατη. Ωστόσο, για πρώτη φορά η εικόνα αποκρυσταλλώνεται και το κομμάτι «Λίβανος» δεν είναι παρά ένα μόνο μέρος της.
Όσο η πορεία αυτή συνεχίζεται, τα συμφέροντα θα αυξάνονται μαζί της. Αναλόγως, οι πιθανότητες επιβίωσης αυτού του καρκινώματος θα μειώνονται. Η απαλλαγή, όμως, της Μέσης Ανατολής από την άλλοτε πανίσχυρη τρομοκρατική οργάνωση απαιτεί χρόνο και, στο διάστημα αυτό, τα πάντα μπορούν να συμβούν.
