Στο προηγούμενο κείμενο στον Φιλελεύθερο έκλεινα τα σχόλια μου για την ανοικτή επιστολή της κυρίας Ολγκίν με τα εξής: «Ξεχνά εντελώς την Τουρκία. Το κράτος εκείνο που έχει παραβιάσει κάθε έννοια δικαίου και διεθνούς έννομης τάξης. Που αρνείται τις αποφάσεις του ΟΗΕ, τον οποίο η ίδια εκπροσωπεί και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Που απορρίπτει τη συμφωνημένη βάση λύσης του κυπριακού όπως προνοείται από τον Ο.Η.Ε. Την Τουρκία η οποία επιθυμεί «λύση» εκτός παραμέτρων ΟΗΕ, που θεωρεί νεκρή την λύση Ομοσπονδίας και τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, που διακηρύσσει την οριστική διχοτόμηση στο πρόσωπο της αναγνώρισης δύο κρατών στην Κύπρο ή μέσον της κυριαρχικής ισότητας, που οδηγεί στο ίδιο».
Η πολιτική όραση της κυρίας Ολγκίν είναι πολύ επιλεκτική. Βλέπει την ευθύνη μόνο στις δύο κοινότητες και τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων. Και αυτούς όμως τους κρίνει επιλεκτικά. Εξισώνει αυτόν ο οποίος αποδέχεται τις αποφάσεις και το πλαίσιο του Ο.Η.Ε, με εκείνον ο οποίος θέτει όρους που οδηγούν στο αδιέξοδο, που τον ενδιαφέρει περισσότερο να συμφωνηθούν εκ των προτέρων οι όροι του διαχωρισμού, αντί η λύση.
Φυσικά για να μην αδικώ την κυρία Ολγκίν, τι να πει κανείς όταν υπάρχουν ενυπόγραφες αρθρογραφίες στην ε/κ πλευρά, που θεωρούν το κυπριακό ως ψυχολογικό πρόβλημα, υιοθετούν ακόμα και την Ιδέα της κυριαρχικής ισότητας και τα τρία Α του ΄Ερχιουρμαν».
Μάλιστα τελευταία προχωρούν ακόμα και σε διαστρεβλωτική ερμηνεία των Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου μεταξύ Μακαρίου – Ντενκτάς και Κυπριανού – Ντενκτάς. Πράγμα το οποίο κάνει και ο κ. ΄Ερχιουρμαν φυσικά. Επιπρόσθετα οι ερμηνείες που δίνουν ως και για τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου τείνουν να δικαιολογήσουν τις σημερινές απαιτήσεις της Τουρκίας. Τα λόγια περιττεύουν. Ορισμένοι μάλιστα παραθέτουν και τη γνωστή σε αρκετούς προσφιλή τακτική ενός παλαιού αποθανόντος πρέσβη των ΗΠΑ του κ. Μπάτλερ, να σχεδιάζει ένα σπίτι σε ένα χαρτομάντηλο και να εξηγεί την λύση του κυπριακού. Τι έλεγε δηλαδή ο πρέσβης, με το σχεδιάγραμμα του; Με δύο λόγια να το παραθέσω στην καθομιλουμένη. Και μαζί και χώρια!! Δηλαδή μια χαλαρότατη Ομοσπονδία που θα μπορούσε εύκολα να ήταν και συγκεχυμένη Συνομοσπονδία. Ο κ. Πρέσβης υπηρέτησε επι Κληρίδη και είχε άριστες σχέσεις με τον τότε Πρόεδρο και δύο – τρείς επιτελείς του και ορισμένους επιχειρηματίες. Είχε και με άλλους πέραν του κύκλου του αείμνηστου Γλαύκου Κληρίδη. Σε όλους αυτούς είχε εξηγήσει τη θεωρία του. Μια θεωρία την οποία ορισμένοι στην Κύπρο και εκτός Κύπρου, αλλά κυρίως στην Τουρκία την έχουν μετεξελίξει σε αυτά τα οποία μας προτείνουν σήμερα. Τόσον η Άγκυρα όσον και άλλοι αλλά δυστυχώς ως ένα βαθμό και η κυρία Ολγκίν.
Το πλέον απογοητευτικό σε όλα αυτά είναι ότι όλες αυτές οι ιδέες πρωτοπαρουσιάστηκαν αρχές της δεκαετίας του 1960, κάπου 1962 – 1963, από τον Αμερικανό διπλωμάτη Ντην Άτσενσον, ο οποίος διετέλεσε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, και επανέρχονται συνεχώς. Όλοι αυτοί που τις επαναφέρουν κατά καιρούς μονίμως παραλείπουν τις ευθύνες της Τουρκίας. Μονίμως την κρατούν εκτός της εικόνας του κυπριακού. Μονίμως εξισώνουν το θύμα με τον θύτη. Μονίμως επιμένουν να διαχωρίζουν το τι έγινε στην Κύπρο το 1974 με το τι έγινε στην Ουκρανία το 2022. Το δεύτερο το θεωρούν εισβολή. Το πρώτο ως να μην έχει συμβεί ποτέ. Έστω και αν η παράταση της κατοχής φωνάζει 52 χρόνια από μόνη της. Από το 1962 έως σήμερα 65 σχεδόν χρόνια προσπαθούν να υλοποιήσουν την ίδια «λύση» ως προς την ουσία της. Δηλαδή ένα μόρφωμα το οποίο θα ονομάζεται κατ’ ευφημισμό κράτος, αλλά στην ουσία του θα είναι δύο χωριστές οντότητες κάτω από την ίδια στέγη.
Πριν το 2004 η κεντρική ιδέα ήταν ότι το ένα μέρος του νησιού θα το έλεγχε η Τουρκία και το άλλο η Ελλάδα. Και οι δύο χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, άρα και η Κύπρος ΝΑΤΟ. Αυτό ήταν φυσικά διχοτόμηση στρατιωτικής σκοπιμότητας. Να δεχτώ χάριν συζήτησης ότι τότε μεσουρανούσε ο Ψυχρός Πόλεμος (π.χ. Κρίση της Κούβας). Να θεωρήσω ότι τάχατες θεωρούσαν τον Μακάριο κομμουνιστή και Κάστρο (!) της Μεσογείου. Ανοησίες φυσικά για όσους γνώριζαν τις ιδεολογικές αντιλήψεις του Μακαρίου. Σήμερα που ο κόσμος είναι ένας και είναι καπιταλιστικός και «δεξιός» σε αποχρώσεις από ελαφρύ γκρίζο έως μαύρο; Σήμερα γιατί φοβούνται να λειτουργήσει η μικρή Κύπρος ως Κανονικό Κράτος που λέει και ο Γ.Γ. του ΟΗΕ; Από το 2004 η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ισότιμο Κράτος μέλος της Ε.Ε. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια αναβαθμισμένο στα μάτια των Ευρωπαίων. Πράγμα που φαίνεται στην πράξη. Με άριστες σχέσεις με το «Δυτικό Κόσμο». Με αγγλικές και λίγο αμερικανικές βάσεις. Με στρατηγική συμφωνία συνεργασίας με Γαλλία, ΗΠΑ κ.λπ. Μια χώρα η οποία πληροί το 90% κάθε μορφής κριτηρίου που θέτουν οι σύγχρονοι παγκόσμιοι και ευρωπαίοι εξεταστές. Μια χώρα με καθαρές θέσεις ταύτισης με την Ε.Ε. σχεδόν στα πάντα.
Γιατί λοιπόν παρόλα αυτά και άλλα πολλά τα οποία θα μπορούσα να παραθέσω επιμένουν να θέλουν να μας εμποδίσουν να γίνουμε ένα Κανονικό Κράτος; Γιατί επιμένουν ορισμένοι να θέλουν να μας οδηγήσουν ουσιαστικά σε Συνομοσπονδία; Γιατί θέλουν να συνεχίσει η Τουρκία, το κράτος – ταραξίας να είναι επικυρίαρχος στην Κύπρο; Αυτό θα πρέπει να το απαντήσουν οι ίδιοι οι εμπνευστές αυτής της προσέγγισης οι οποίοι κατοικοεδρεύουν σε γνωστές σε όλους πρωτεύουσες. Το ίδιο όμως θα πρέπει να απαντήσουν και οι εδώ απολογητές αυτών των ευφάνταστων ιδεών. Των ιδεών εκτός κουτιού, τάχατες. Όχι δεν είναι εκτός κουτιού όλες αυτές οι ιδέες οι οποίες κυκλοφορούν εδώ και 65 χρόνια. Είναι εντός του κουτιού της διχοτόμησης. Και όχι μόνο κυκλοφορούν αλλά έγιναν αλλεπάλληλες αιματηρές προσπάθειες να οριστικοποιηθούν με τη μια ή την άλλη μορφή διχοτόμησης. Αυτό επιχειρεί και σήμερα η Τουρκία και οι φίλοι της!
Σε λίγες ώρες καταφθάνει στην Κύπρο ο Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. Γνωρίζει πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια του κυπριακού και ποια η πραγματικότητα. Ποιο το θύμα και ποιος ο θύτης. Η συντριπτική πλειοψηφία των κυπρίων ΘΕΛΟΥΜΕ ΛΥΣΗ. Θέλουμε ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ και ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ. Κοινή ζωή όλων των νόμιμων κατοίκων του νησιού μας στα πλαίσια ενός κανονικού Ευρωπαϊκού Κράτους, ασφαλούς, λειτουργικού και βιώσιμου!
