Η κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη δεν έλυσε το πρόβλημα της ενέργειας. Ούτε προβλέπεται να το λύσει σύντομα. Δείχνει να πελαγοδρομεί. Από την εισαγωγή φυσικού αερίου με πλοίο στο τερματικό που δεν υπάρχει μέχρι την ηλεκτρική διασύνδεση με την Ελλάδα, που δεν θα γίνει, και την αποθήκευση ηλιακής ενέργειας που αναμένεται ή και τις νέες μηχανές της ΑΗΚ που θα παράγουν για επάρκεια ηλεκτρισμού μετά το 2030.
Έχει ευθύνη ο Νίκος Χριστοδουλίδης; Ασφαλώς και έχει. Αλλά, όπως το γράφαμε σε αυτή τη στήλη την Πέμπτη, η ανάγκη για ηλεκτροπαραγωγή με φυσικό αέριο διαπιστώθηκε πριν από το 2001. Το 2001 αποφασίστηκε από την κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, η εισαγωγή φυσικού αερίου για την ΑΗΚ, και το 2002 αποφασίστηκε η δημιουργία ενεργειακού κέντρου στο Βασιλικό και η κατασκευή τερματικού σταθμού.
Ούτε η εισαγωγή έγινε, ούτε το τερματικό κατασκευάστηκε. Όλα αυτά τα χρόνια την ευθύνη την έχουν όσοι κυβέρνησαν τον τόπο. Ποιοι κυβέρνησαν; Ο Γλαύκος Κληρίδης μέχρι το 2003. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος μέχρι το 2008. Ο Δημήτρης Χριστόφιας μέχρι το 2013. Ο Νίκος Αναστασιάδης μέχρι το 2023.
Όταν λοιπόν παριστάνουν τις αθώες περιστέρες οι ηγεσίες των κομμάτων που κυβέρνησαν (20 χρόνια ο ΔΗΣΥ και 10 χρόνια το ΑΚΕΛ, το οποίο κυβερνούσε και επί Τάσσου, όπως θυμόμαστε), είναι ως να μας ρίχνουν σε καζάνι με λάδι που βράζει και αυτοί μένουν απέξω και ανακατεύουν. Και το κάνουν κάθε φορά που μέσα στους καύσωνες κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς ηλεκτρισμό.
«Δεν είναι έκπληξη το κατάντημα που μας έφεραν. Για τρία και πλέον χρόνια προειδοποιούσαμε αλλά σκοντάψαμε ξανά στην ασυνεννοησία, την προχειρότητα και την ατολμία της κυβέρνησης», έλεγε χτες ο ΔΗΣΥ.
«Κυβερνά εδώ και τριάμισι χρόνια, γνώριζε τις ελλείψεις, είχε προειδοποιηθεί για τους κινδύνους και όμως επέδειξε ολιγωρία και ανικανότητα να αντιμετωπίσει τα προβλήματα και τις προκλήσεις», έλεγε το ΑΚΕΛ.
Έλεος, λέμε εμείς. Έλεος!
Ακόμα κι όταν το 2007, η κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, διαπίστωσε χρονοβόρες διαδικασίες για την κατασκευή της χερσαίας μονάδας για το φυσικό αέριο και αποφάσισε ως προσωρινή και πιο γρήγορη λύση, να εισαχθεί με πλωτή μονάδα (ενδιάμεση λύση, την ονόμασαν) για να αρχίσει η ΑΗΚ να δουλεύει να μειωθεί και το κόστος στο ρεύμα, είναι τα κόμματα που το σταμάτησαν. Πήγε για έγκριση στη Βουλή και τα κόμματα σκέφτονταν τις επόμενες εκλογές (προεδρικές του 2008) αντί να σκεφτούν τις παρούσες και τις επόμενες γενιές.
Έγινε ο χαμός. Συζητήσεις στη Βουλή, αντιδράσεις από την ΑΗΚ, φαφλατισμοί (πάντα είχαμε απ΄ αυτούς) για διαπλοκές και μίζες, για να πείσουν την κοινή γνώμη ότι κάτι βρωμά στην υπόθεση. Τελικά, το μόνο που βρωμούσε ήταν ότι ήταν προεκλογική περίοδος και τα κόμματα ήθελαν να εξυπηρετήσουν τις συντεχνίες της ΑΗΚ, που φώναζαν ότι δεν πρέπει να επιτραπεί κάτι τέτοιο διότι θα θα πληγούν τα συμφέροντα της ΑΗΚ. Τελικά, η Βουλή, με ΔΗΣΥ (μόνο ο Αβέρωφ Νεοφύτου διαφώνησε και κατάγγειλε ότι δημιουργούν ακόμα ένα μονοπωλιακό καθεστώς), ΑΚΕΛ αλλά και το κόμμα του Τάσσου, το ΔΗΚΟ, καταψήφισαν το κυβερνητικό νομοσχέδιο και ψήφισαν άλλο με το οποίο απαγόρευαν στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας να δώσει οποιαδήποτε άδεια μέχρις ότου ληφθεί απόφαση από την κυβέρνηση για να έρθει φυσικό αέριο μέσω χερσαίου τερματικού.
Ήρθαν μετά κι άλλες φαεινές ιδέες από κόμματα και κυβερνήσεις, όπως το 2011, που ο Χριστόφιας παρά τρίχα να υπογράψει συμφωνία με τη βρετανική Shell για να προμηθεύει την Κύπρο με φυσικό αέριο για 20 χρόνια, έναντι €7,5 δισεκατομμυρίων. Και άλλα €600 εκατομμύρια για να κατασκευάσουμε τερματικό. Έγινε φασαρία και ναυάγησε κι αυτή η «λύση» των δισεκατομμυρίων, των μιζών και της βλακείας, που ενώ το 2020 (έτσι μας έλεγαν) θα είχαμε δικό μας αέριο, θα συνεχίζαμε να αγοράζουμε από τη Shell μέχρι το 2035.
Το γεγονός είναι ότι εμείς συνεχίζουμε να πληρώνουμε τα μαλλιοκέφαλα μας στην ΑΗΚ, συνεχίζουμε να κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς ηλεκτρισμό σε καύσωνες και σε παγωνιές, και να πληρώνουμε εκατοντάδες εκατομμύρια για ρύπους, συνεχίζουμε να έχουμε την ηλιακή ενέργεια μόνο ως τουριστικό προϊόν, συνεχίζουμε να έχουμε φυσικό αέριο στον πάτο της Μεσογείου… Και η αλήθεια μπροστά μας είναι η κραυγαλέα ασυνεννοησία, προχειρότητα, ατολμία, ολιγωρία, ανικανότητα όλων των κυβερνήσεων και όλων των κομμάτων (και πάντως των μεγάλων) να επιλύσουν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και οι πολίτες.
Η πρόκληση είναι που δεν ντρέπονται να σιωπήσουν τουλάχιστον!
