Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Το μήνυμα από την πρόσφατη έρευνα του Μεσογειακού Ινστιτούτου Μελετών Κοινωνικού Φύλου (MIGS) στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού έργου CAREdiZO, είναι σαφές – ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών στην Κύπρο εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να επωμίζονται δυσανάλογα μεγάλο μέρος των δουλειών του σπιτιού και των ευθυνών της μη αμειβόμενης φροντίδας, παρόλο που ζουν σε μια εποχή θεωρητικά πιο…προχωρημένη από αυτήν των γιαγιάδων τους, όταν η φροντίδα ήταν αποκλειστικά «γυναικεία υπόθεση».
Αυτή η κατάσταση περιορίζει τον χρόνο τους, επηρεάζει την οικονομική τους ανεξαρτησία και αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την επίτευξη της ισότητας των φύλων. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει η ανώτερη ερευνήτρια του MIGS Μαρία Αγγελή, «παλιότερα μιλούσαμε για «εξισορρόπηση εργασιακής και οικογενειακής ζωής». Σήμερα χρησιμοποιούμε τον ευρύτερο όρο «εξισορρόπηση εργασιακής και προσωπικής ζωής». Η αλλαγή αυτή δεν είναι μόνο γλωσσική. Αναγνωρίζει ότι η ισορροπία ανάμεσα στην εργασία και τη ζωή δεν αφορά απλώς τη διαχείριση του χρόνου μας, ώστε να προλαβαίνουμε όλες τις υποχρεώσεις. Αφορά την ποιότητα της ζωής μας, την υγεία και την ευημερία μας. Παράλληλα ο όρος «οικογενειακή ζωή» είναι πολύ στενός για να περιγράψει τις διαφορετικές πραγματικότητες και ανάγκες των ανθρώπων.
Ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να έχει οικογένεια, με τη στενή έννοια του όρου, για να έχει προσωπική ζωή. Χρειάζεται εξίσου χρόνο για σχέσεις, ενδιαφέροντα, ξεκούραση. Επιπρόσθετα, δεν μπορεί κάθε εργαζόμενος και εργαζόμενη να παίζει Tetris (σ. σ. βιντεοπαιγνίδι παζλ) με τις υποχρεώσεις της ζωής, προσπαθώντας να τις χωρέσει στο ωράριο. Είναι ευθύνη των εργοδοτών και των εργοδοτριών να μην υπερφορτώνουν τους ανθρώπους τους. Και είναι ευθύνη του κράτους να διαθέτει επαρκή κοινωνική πολιτική φροντίδας π. χ. παιδική φροντίδα, μεταφορά σε νοσοκομεία, παροχή φροντιστών/τριών, ρύθμιση της εργασίας. Όταν αυτές οι δομές λείπουν, το κράτος και οι εργοδότες/τριες ουσιαστικά μετατοπίζουν το πρόβλημα στους ώμους του ατόμου. Και τότε κάτι που είναι δομικό ζήτημα, το βιώνουμε σαν προσωπικό αδιέξοδο».
