Το πρόβλημα είναι η ανικανότητα και η λαμογιά, όλα τ΄ άλλα είναι προφάσεις

Όπως έλεγε ο τέως υπουργός Ενέργειας, Γιώργος Παπαναστασίου, στο Σίγμα «η μεγάλη αποτυχία του κυπριακού περιβάλλοντος στα ενεργειακά έργα είναι οι υποδομές, δηλαδή η ολοκλήρωση των υποδομών».

Ανέφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα το τερματικό φυσικού αερίου στο Βασιλικό, σημειώνοντας ότι από το 2019 καταβάλλεται προσπάθεια για την ολοκλήρωσή του. Οι διαδικασίες του Δημοσίου, οι προσφορές, οι προσφυγές και οι δικαστικές διαδικασίες μεταξύ των εμπλεκομένων έχουν συμβάλει στις καθυστερήσεις, όπως είπε.

Το πρόβλημα όμως δεν αφορά μόνο τα ενεργειακά. Αφορά όλα τα έργα υποδομών. Αν υπάρχει κάποιο μεγάλο έργο, που αποφασίστηκε και υλοποιήθηκε χωρίς παρατράγουδα αδυνατώ να το θυμηθώ.

Λίγες μέρες προηγουμένως ανακοινώθηκε από το  Τμήμα Δημοσίων Έργων ότι στις 28 Αυγούστου 2026 προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός για την υλοποίηση του αυτοκινητόδρομου Δένειας – Ακακίου – Αστρομερίτη. Πέρασαν πάνω από 25 χρόνια από τότε που αποφασίστηκε ότι αυτός ο δρόμος είναι ζωτικής σημασίας και άρα έπρεπε να υλοποιηθεί κατεπειγόντως. Ας πούμε όμως ότι υπήρξαν εξωγενείς παράγοντες που τον καθυστέρησαν. Αλλά, τόσο πολύ;

Η ουσία τώρα είναι ότι προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός, έστω και με παράλογη καθυστέρηση. Οι Σολιάτες και άλλοι στις ορεινές περιοχές του Τροόδους ευχαριστούν την κυβέρνηση που προχώρησε στον διαγωνισμό. Αλλά, αν μπούμε στις «λεπτομέρειες», θα επιβεβαιώσουμε τον κ. Παπαναστασίου για την ολοκλήρωση των υποδομών και τις καθυστερήσεις.

Πρόκειται για έναν δρόμο 18 χιλιομέτρων. Μόλις 18 χιλιομέτρων! Ο Αλέξης Βαφεάδης, τον Αύγουστο του 25 δήλωνε ότι η προκήρυξη του διαγωνισμού θα γίνει το πρώτο τρίμηνο του 2026 και το κόστος υπολογίζεται στα €110 εκατομμύρια περίπου συν ΦΠΑ. Τελικά η προκήρυξη έγινε το τρίτο τρίμηνο του 26 και το κόστος υπολογίζεται στα €138 εκατομμύρια συν ΦΠΑ. Τόσο καλό προγραμματισμό κάνουν, που έπεσαν έξω κατά €30 εκατομμμύρια! Λες και δεν είναι τίποτα! Ξεκινούν, λοιπόν, οι καθυστερήσεις και οι λάθος εκτιμήσεις κόστους πριν ξεκινήσουν τα έργα.

Το πιο σπουδαίο είναι άλλο. Η κατασκευή ενός δρόμου 18 χιλιομέτρων θα χρειαστεί πέντε ολόκληρα χρόνια για να υλοποιηθεί. Θα ξεκινήσει (αν ξεκινήσει φυσικά) το πρώτο εξάμηνο του 2027 και θα τελειώσει το δεύτερο εξάμηνο του 2031. Δηλαδή θα κατασκευάζουν 3,6 χιλιόμετρα τον χρόνο! Πάνω στη γη θα είναι ο δρόμος ούτε από θάλασσα θα περάσει, ούτε από τον ουρανό. Στη γη. Και χρειάζεται πέντε χρόνια. Τα οποία φυσικά μπορούν να γίνουν δέκα άμα μπλέξουμε (που πάντα μπλέκουμε) με τις ενστάσεις, τις διαφωνίες, τις καθυστερήσεις, τις δίκες…

Το κόστος; Άμα υπολογίσεις και το ΦΠΑ, θα είναι γύρω στα εννιά εκατομμύρια το χιλιόμετρο. Εκατομμύρια! Μα, είναι δυνατό; Είναι. Διότι, το είδαμε και στο προηγούμενο κομμάτι του ίδιου δρόμου, έντεκα χιλιόμετρα, όπου έγινε μια κοιλαδογέφυρα η οποία κόστισε €30 εκατομμύρια χωρίς τον ΦΠΑ ενώ το σύνολο του δρόμου ήταν €75 εκατομμύρια.

Εδώ, λοιπόν, στα 18 χιλιόμετρα διαβάστε τι θα υπάρχει:

• Τέσσερις ανισόπεδοι κόμβοι
• Δύο κοιλαδογέφυρεςμεγάλου μήκους (δεν διευκρινίζεται πόσο μεγάλου)
• Τέσσερις επιπρόσθετες γέφυρες
• Υπέργειες και υπόγειες διαβάσεις

Κάθε χιλιόμετρο δηλαδή θα έχει και κάτι να δείχνει την ικανότητα και τη φαντασία μας. Αν είναι απολύτως απαραίτητα, ας είναι. Αλλά αν είναι μόνο για να ανεβάζει το κόστος και τον χρόνο κατασκευής κάτι δεν πάει καλά. Και γι΄ αυτό ένας πρώην υπουργός ομολογεί πως είναι η ολοκλήρωση των υποδομών το πρόβλημά μας. Άμα θέλεις πέντε και δέκα χρόνια για 18 χιλιόμετρα δρόμο, τι να πουν οι Κινέζοι που κατασκεύασαν μέσα σε τρία χρόνια την πιο ψηλή κοιλαδογέφυρα του κόσμου. Σε ύψος 625 μέτρα (για φαντάσου!), κύριο άνοιγμα 1.420 μέτρα, και είναι επίσης η μεγαλύτερη σε μήκος ατσάλινη κρεμαστή γέφυρα σε ορεινό έδαφος!

Κάνουν θαύματα αυτοί; Όχι. Κάνουν μόνο αυτό που πρέπει. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.