Οι εξελίξεις στο Κυπριακό ως ατάκα της χρονιάς

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Αυτοσκοπός η επανέναρξη των συνομιλιών, μέχρι να μην μείνει μισό πεζούλι για να διεκδικήσουμε

Μάλλον θα χασκογελούν οι ιστορικοί του μέλλοντος αναζητώντας πηγές για την παρούσα διαδικασία στο Κυπριακό. Όχι πως γνωρίζουμε το παρασκήνιο της Νέας Υόρκης ή της Λευκωσίας ούτε τι ακριβώς έχει στο μυαλό του ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, αλλά η επαναλαμβανόμενη αναφορά σε «εξελίξεις» -που δεν μπορούν να ειπωθούν για να μην τις χαλάσουμε- δημιουργεί… γελόκλαμα. Όχι πως αμφισβητούμε τις προθέσεις και τη θέληση της κυπριακής ηγεσίας, αλλά κάποτε πρέπει να έχει και περιεχόμενο η ασάφεια με την οποία μιλάμε για τη δήθεν επανέναρξη των συνομιλιών.

Διότι την ώρα που γίνεται αυτή η συζήτηση, τίποτα δεν φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι θα υπάρξουν (καλές) εξελίξεις στο Κυπριακό, εκτός κι αν οι προσπάθειες γίνονται απλώς για «να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά» και όποιον πάρει ο Χάρος. Ή ο Ερντογάν. Εκτός κι αν αυτοσκοπός είναι η διαδικασία, για να φουντώνει η προεκλογική συζήτηση στην Κύπρο και να συντηρείται η «μεταπρατική εξουσία» και ένα πελατειακό κράτος που τάζει ελπίδα (όχι μετοχές, προς το παρόν) για τη λύση του εθνικού μας ζητήματος –«τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά, μ’ ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας».

Κι όταν λέμε «εξουσία» δεν εννοούμε μόνο την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, αλλά και τα κόμματα ή άλλους αποτυχημένους πολιτικούς, που βγαίνουν μπροστά για να «βοηθήσουν» στην επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων. Διάφορους κομματάρχες ή πρώην που αισθάνονται ότι έχουν το κλειδί κι ότι ο Πρόεδρος δεν θέλει, αγνοώντας επιδεικτικά τι συμβαίνει στα κατεχόμενα και στην Τουρκία. Αγνοώντας τον Ερχιουρμάν και όλα όσα προτάσσει ως μια καλοκουρδισμένη μαριονέτα της κατοχής, αγνοώντας τις παραβιάσεις, αγνοώντας ότι η Άγκυρα, με τα χίλια προβλήματα, δεν θέλει και πολύ να ασχοληθεί με το Κυπριακό. Κι αν θελήσει, θα είναι σίγουρη για το κέρδος που θα έχει.

Συνεπώς, πέραν της τουρκικής λαιμαργίας, κάποια στιγμή πρέπει να αισθανθούν και οι ηγεσίες μας υπόλογες στον λαό και την ιστορία του τόπου. Όχι για να δώσουν εξηγήσεις σχετικές με τη μη επανέναρξη των συνομιλιών, διότι αυτό κατήντησε ανέκδοτο, αλλά για τις «εξελίξεις» που υπόσχονται. Δεν τις υποχρεώνει κανείς να πουλούν ελπίδα, 52 χρόνια μετά την εισβολή και αφού έχει αποτύχει παταγωδώς η πολιτική της ήττας, του συμβιβασμού και της ομοσπονδίας. Αν δεν μπορούν να είναι ξεκάθαρες, καλύτερα να μην αναφέρονται ή να μη «διαφωνούν» δημόσια για δήθεν εξελίξεις, καθώς οι τόποι μας βουλιάζουν, καταστρέφονται, αγοράζονται και πωλούνται, μέχρι να μη μείνει στο τέλος ούτε μισό πεζούλι για να διεκδικήσουμε. Για αυτά υπάρχουν εξελίξεις;