Και αθυμώντας τα, να κλαις!

Δεν υπάρχει ούτε μια μέρα, σερφάροντας στις ενημερωτικές πηγές που επιλέγω, να μην εκπλήττομαι πια. Όμως, έχει φροντίσει και για αυτό ο γιατρός μου. Να συνοδεύω τη θεραπεία μου με κλασσική μουσική. Με αυτήν, πηγαίνω παντού: Στους πιο διάσημους χώρους όπερας και συμφωνικής ορχήστρας στον κόσμο. Συνδυάζουν ιστορική αρχιτεκτονική, αξεπέραστη ακουστική και ισχυρούς δεσμούς με τους μεγαλύτερους συνθέτες και ερμηνευτές στην ιστορία της κλασικής μουσικής. Πάρτε μια γεύση:

Είναι 10:30 το πρωί, Τετάρτη 21^η Οκτωβρίου, ηλιόλουστη η Λεμεσός, μέσα σε μια ησυχία σπάνια. Οι τρελοί οδηγοί της νύχτας, με ενισχυμένες μηχανές και πειραγμένες εξατμίσεις, πρέπει να έχουν μια βίδα που έχει λασκάρει μες το κεφάλι τους. Ας πάνε σ’ ένα συνεργείο, να το φτιάξουν.

Η ανάγκη εκτόνωσης είναι υπαρκτή και μεγάλη. Μερικές φορές μπορεί να είναι και λυτρωτική.

Θαρρώ πως όλα ανάγονται στη βασανιστική τους επιθυμία να τους ακούν, να τους βλέπουν και να τους χειροκροτούν.

Κρίμα! Γιατί η πιο καλή εκτόνωση που υπάρχει είναι η Μουσική. Όχι οι εντούρο μηχανές, ούτε τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα πού εκτοξεύουν κάποια ξενοδοχεία της Λεμεσού και πολλοί εκστασιάζονται. Η Μουσική, ναι.

1. Από την περίφημη Όπερα της Σκάλας του Μιλάνου, με την περίφημη ορχήστρα της, χορωδία και τα υπέροχα χορευτικά της σύνολα, όπου μεγαλούργησαν μύθοι της κλασσικής μουσικής. Ο πρώτος που μου έρχεται στο νου, ο Ιταλός συνθέτης, Τζιουζέπε Βέρντι.

2. Τι να πει κάποιος για την επιβλητική Όπερα της Βιέννης; Που εγκαινιάστηκε το 1869 με το «Ντον Τζιοβάνι» του Μότσαρτ. Αυτό το νέο-αναγεννησιακό θέατρο είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα λυρικά θέατρα στον κόσμο, διοργανώνοντας εκατοντάδες παραστάσεις κάθε σεζόν.

3. Και πάμε τώρα στα γνώριμα λημέρια μου, στο Covent Garden του Λονδίνου. Εκεί, κυριαρχεί το νεοαναγεννησιακό Opera House, από τα πιο πολυσύχναστα λυρικά θέατρα στον κόσμο, διοργανώνοντας εκατοντάδες παραστάσεις κάθε σεζόν. Και στεγάζοντας μερικές από τις πιο ξακουστές όπερες στον κόσμο.

Ήμουν μαθητής στην 5^η τάξη του Γυμνασίου στου Παπάγου, όταν ο αγαπημένος μου κος Καγκούρης, παντρεμένος με Κύπρια, φίλη της μάνας μου, μου πήρε εισιτήριο να πάω στην Επίδαυρο, για πρώτη φορά στη ζωή μου, για να παρακολουθήσω μια συναυλία της Σκάλας του Μιλάνου. Δεν θυμάμαι πολλά. Αμάθητος ήμουν από όπερα. Αλλά, εκστατικός συνέχεια!

Η παρουσία της Σκάλας του Μιλάνου στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου κατά τις δεκαετίες του ’70 και ’80 συνδέεται με ένα κορυφαίο, ιστορικό γεγονός για το φημισμένο Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Το καλοκαίρι του 1981, η Χορωδία και η Ορχήστρα του Teatro alla Scala, υπό τη διεύθυνση του θρυλικού Ιταλού αρχιμουσικού, Κλάουντιο Αμπάντο, ταξίδεψαν στην Ελλάδα και παρουσίασαν το εμβληματικό «Messa da Requiem» του Τζουζέπε Βέρντι στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

Και 20 χρόνια πριν, 6 Αυγούστου 1961, έναν χρόνο αφότου ερμήνευσε εκεί τη «Νόρμα», η Μαρία Κάλλας επιστρέφει με τη «Μήδεια» του Λουίτζι Κερουμπίνι. Δύο ημέρες μετά, η εφημερίδα «Ελευθερία» έγραφε:

«Όπως αναμένετο, η παράστασις της Μήδειας την Κυριακήν εις την Επίδαυρον απετέλεσεν ένα μεγάλο καλλιτεχνικόν γεγονός, με διεθνή απήχησιν, και έναν προσωπικόν θρίαμβον της πρωταγωνιστρίας Μαρίας Κάλλας. Το τέλος της προχθεσινής παραστάσεως, την οποίαν ετίμησαν με την παρουσίαν τους Έλληνες και ξένοι επίσημοι και άνω των 17.000 θεατών και εκάλυψεν με έναν πρωτοφανή ενθουσιασμόν το πλήθος. Ατελείωτα χειροκροτήματα και αποθεωτικές εκδηλώσεις του κοινού».