Το δικό μου σκούτερ με προορισμό την κατανόηση

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Έδωσαν λοιπόν …ραντεβού με την Αστυνομία, αλλά θα έλεγα και με την κοινωνία και με τον καθένα από εμάς, οι ανήλικοι και άλλοι νεαροί που σύμφωνα με το ρεπορτάζ, «αλωνίζουν με τα ηλεκτρικά σκούτερ σε κεντρικές αρτηρίες της Λευκωσίας, μετατρέποντάς τις σε αυτοσχέδιες πίστες» και, μάλιστα, καταγράφουν τις ομαδικές και «παραβατικές» διαδρομές τους σε βίντεο.

Ανάρτησαν αφίσα στα κοινωνικά δίκτυα, αναφέροντας ότι «είναι ευπρόσδεκτα ηλεκτρικά σκούτερ και ηλεκτρικά ποδήλατα» στη συγκέντρωση που προγραμματίζεται για τις 31 Οκτωβρίου ενόψει της ημέρας «Halloween», σε συγκεκριμένη ώρα και χώρο στη Λευκωσία. Ενόψει, δηλαδή, της γιορτής όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονται σε φαντάσματα, τέρατα και άλλους τρομακτικούς χαρακτήρες, όπως κάνουν οι νεαροί «παραβάτες» στην καθημερινότητα τους.

Στέλνουν μάλιστα και ένα μήνυμα στο βίντεο και πάνω στην αφίσα, με μια γλώσσα που πολλοί φιλήσυχοι και «νομοταγείς» συμπολίτες τους, δεν καταλαβαίνουν: «Αν η Αστυνομία νομίζει ότι αυτό είναι κάτι και ήδη μας βάζει στις ειδήσεις, τότε αυτό σημαίνει ότι δεν είστε έτοιμοι για το Halloween. Παίρνουμε την εκδίκησή μας για την προσπάθεια να καταστραφούν τα όνειρά μας. Βάλτε μας στις ειδήσεις όσο θέλετε, δεν πάμε πουθενά. Η οδήγηση δεν είναι έγκλημα». Οι νεαροί, λοιπόν, που δεν έχουν πρόσωπα, αφού τα κρύβουν πίσω από τα κράνη, που έφτιαξαν τη δική τους γλώσσα και τη δική τους πατρίδα των… συσκευών προσωπικής κινητικότητας, ουσιαστικά ζητούν μια συνάντηση γνωριμίας, έξω από τα περίκλειστα σύνορα της οργής τους.

Γιατί να μην ανταποκριθούμε στο κάλεσμα τους; Μπορεί να λέμε πως δεν τους ξέρουμε, μπορεί να θέλουμε να μας είναι άγνωστοι, ξένοι και απόμακροι, αλλά… μήπως μας είναι πιο γνώριμοι και οικείοι από όσο είμαστε πρόθυμοι να παραδεχτούμε; Μήπως οι επικίνδυνες διαδρομές τους πάνω στα ηλεκτρικά τους σκούτερ, έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια από τα βάθη της δικής μας εφηβείας, όταν όλα γύρω μας, μας φαίνονταν εχθρικά και ακατανόητα; Είναι πολλά τα ερωτήματα και είναι όλα αναπάντητα… γιατί έχει περάσει πολύς καιρός από τότε… και είμαστε μακριά και απέναντι από αυτό που κάποτε υπήρξαμε… Σκέφτομαι ότι μια συνάντηση, όπως την επιδιώκουν τα παιδιά, θα έλυνε ίσως κάποιες απορίες – θα μας έφερνε λίγο πιο κοντά τους και λίγο πιο κοντά σε εμάς… Και προς Θεού, τα γράφω αυτά, χωρίς να τρέφω καμιά… φιλοδοξία κάποιου αυτόκλητου μεσολαβητή να… φέρει την ειρήνη προσπαθώντας να κρατά ίσες αποστάσεις από τους αντιμαχόμενους και εκφέροντας έναν λόγο, όσο γίνεται πιο… ξύλινο κι αδιάφορο για όλες τις πλευρές.

Δεν έχω τη ψευδαίσθηση ότι θα λύσω οποιοδήποτε πρόβλημα, απλώς προσπαθώ να καταλάβω – κι αυτή η στήλη είναι… το δικό μου σκούτερ με προορισμό την κατανόηση.