Υπάρχουν φτωχοί στην Κύπρο σήμερα;

Την περασμένη βδομάδα η Στατιστική Υπηρεσία εξέδωσε στοιχεία που αφορούν τη φτώχεια στην Κύπρο. Με βάση τα αποτελέσματα, 23,9% του πληθυσμού ή 205.900 άτομα βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό. Σύμφωνα με τους πίνακες της Στατιστικής Υπηρεσίας, το «μέσο ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα», το 2018 ήταν €17.582. Μας ακούγεται απίστευτο. Σιγά να μην πεινά ένας στους τέσσερις πολίτες της χώρας μας. «Στην Κύπρο παν καλά τα πράματα», μας είπε ξανά ο υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης. 

Ωστόσο, οι πραγματικά χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι είναι πολύ φτωχοί για να γυρνάνε από δουλειά σε δουλειά. Αυτοί που παίρνουν όσα-όσα ώστε να επιβιώνουν δεν μπορούν να ρισκάρουν να χάσουν τον μηνιαίο τους μισθό ενόσω ψάχνουν για άλλη δουλειά, γιατί υπάρχει ο φόβος της έξωσης και της πείνας. Στην Κύπρο το κόστος ζωής συνεχίζει να αυξάνεται και πιθανόν να ανέβει άλλο τόσο κατά τα επόμενα δέκα χρόνια. Η υποβόσκουσα ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχίζει να αυξάνεται. Τα ενοίκια στην Λευκωσία και Λεμεσό έφτασαν σε επίπεδα Μανχάταν. 

Το κράτος παρεμβαίνει να βοηθήσει τους χαμηλόμισθους μέσω των διαφόρων επιδομάτων. Γιατί όμως ο φορολογούμενος να χρηματοδοτεί την αποτυχία της αγοράς να καθορίσει την τιμή των προϊόντων σε επίπεδα που αντιπροσωπεύουν την αληθινή αξία παροχής τους; Γιατί να μην υπάρξει ένας κατώτατος μισθός που να είναι ικανοποιητικός για τα σημερινά επίπεδα της χώρας μας; 
Πέραν αυτού, δεν ξέρω κατά πόσο τα €940 φτάνουν για έναν εργαζόμενο την σήμερον ημέρα. Με τα ενοίκια για μια γκαρσονιέρα να ξεπερνούν τα €550, δε νομίζω ότι θα μπορέσει να συντηρήσει το νοικοκυριό του. Χωρίς τη βοήθεια των γονιών (αν είναι Κύπριοι με οικόπεδα), σήμερα είναι δύσκολο για ένα νεαρό ζευγάρι να αρχίσει τη ζωή του. 

Η «κυπριακή φτώχεια» περιλαμβάνει αυτούς που δεν μπορούν να ξεπληρώσουν τις €350 χιλ. της κύριας κατοικίας (γι΄αυτό και συμπεριλαμβάνονται στο σχέδιο Εστία). Τι συμβαίνει όμως με τους πραγματικά φτωχούς; Θα περιμένουν το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και θα παρακαλούν να μην τους διώξουν από το σπίτι ή την εργασία;

Δυστυχώς σήμερα αυτό που αποσπά την προσοχή μας είναι το έγκλημα και τα σκάνδαλα και όχι οι ζωές των κακομεταχειρισμένων εργαζομένων. Οι εργασιακές συνθήκες, αλλά και η επιδοματική πολιτική χρήζουν επαναπρογραμματισμού. Μπορεί πραγματικά φτωχός να μην είναι ένας στους τέσσερις, αλλά ακόμη και ένας στο εκατομμύριο να είναι, πρέπει να του δοθεί προτεραιότητα. Αναβάθμιση λοιπόν στις κοινωνικές στέγες, δημιουργία οικοδομών για φτωχούς και ας αφήσουμε τις υποκρισίες για το ποιοι είναι φτωχοί σήμερα.

ΥΓ. Καλό θα ήταν να υποβληθεί ένα νέο Σχέδιο Εστία προσανατολισμένο στους πραγματικά φτωχούς. Και όχι αυτούς που βαφτίζουμε φτωχούς.