Με το άρθρο του «ο νέος ρεαλισμός» (Καθημερινή 3-1-21) και με τη συνέντευξη που έδωσε χθες στην ίδια εφημερίδα, ο αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΣΥ Χάρης Γεωργιάδης επιχειρεί να αγγίξει ένα θέμα ταμπού, της λύσης δύο κρατών, αλλά αποφεύγει επιμελώς να μπει σε λεπτομέρειες και να βάλει στη συζήτηση κάποιες συγκεκριμένες σκέψεις ή προτάσεις. Αρκετά από τα σημεία που εγείρει έχουν πολιτικό και ιστορικό υπόβαθρο, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι μισό αιώνα μετά την καταστροφή δεν μπορούμε να μιλούμε για λύση με όρους της δεκαετίας του ᾽60. Αυτό είναι ένα στοιχείο το οποίο η πολιτική μας ηγεσία οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψη, ιδιαίτερα μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, το 2004. Ας μην ξεχνούμε ότι πάνω σε αυτή τη βάση εδράζεται και το αίτημα για κατάργηση του αναχρονιστικού συστήματος των εγγυήσεων, αίτημα το οποίο αναγνωρίζεται πλέον από όλους τους εμπλεκομένους ως απολύτως λογικό και αιτιολογημένο.
Απόψεις παρόμοιες με αυτές που διατυπώνει ο Χάρης Γεωργιάδης λέγονται και ακούγονται εδώ και καιρό από διπλωμάτες, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους, στο κλεινόν άστυ και στη βραχονησίδα. Η φράση «να διαπραγματευτούμε τη διχοτόμηση» βγαίνει όλο και ευκολότερα από τα χείλη πολλών, δήθεν ρεαλιστών, κυρίως από το χώρο της Δεξιάς (και λίγο δεξιότερα), οι οποίοι εδώ και δεκαετίες υποφέρουν από διπολική διαταραχή και τη μια φωνάζουν ότι η Κύπρος είναι Ελληνική και ότι τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια αλλά την ίδια ώρα μας λένε ότι η Κερύνεια θα είναι υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και, ακόμη χειρότερα, ότι θα πρέπει να δούμε ρεαλιστικά τα δεδομένα και γιατί να μην δώσουμε τη μισή Κύπρο για να σώσουμε την υπόλοιπη μισή;
Ας μην ξεχνούμε ότι από τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ´50 μέχρι και σήμερα, ο «ρεαλισμός» πηγαινοέρχεται μεταξύ Αθηνών και Λευκωσίας, πότε με ράσα, πότε με μπερέ, πότε σαν μπαλάκι του τένις στη Γλυφάδα, ενίοτε και με τανκς στην Αθήνα και τη Λευκωσία, είναι και ο Πενταδάκτυλος που μας το θυμίζει.
Εχει δίκαιο ο Χάρης Γεωργιάδης όταν λέει ότι θα πρέπει «να προσδιορίσουμε, με βάση τα σημερινά δεδομένα, τι είναι το σημαντικό που πρέπει να διαφυλάξουμε και τι το εφικτό που μπορούμε να διεκδικήσουμε». Ακριβώς το ίδιο λέει και ο πρώην ΥΠΕΞ Ιωάννης Κασουλίδης, ο οποίος υποστηρίζει ότι το κέντρο βάρους μετατοπίζεται από το εδαφικό στη λειτουργικότητα του κράτους. Ουσιαστικά λένε το ίδιο πράγμα, και κανείς καλόπιστος δεν μπορεί να τους αποδώσει οτιδήποτε άλλο πλην της άδολης ανησυχίας τους για την πορεία των πραγμάτων. Στην περίπτωση του κ. Γεωργιάδη η απορία που πλανάται είναι γιατί επέλεξε να αγγίξει αυτό το θέμα παραμονή της έναρξης μιας νέας προσπάθειας στο Κυπριακό, την ώρα μάλιστα που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσπαθεί να πείσει εντός και εκτός ότι τα περί δύο κρατών είναι ψεύδη των Τούρκων.
