Οι στρουθοκάμηλοι δεν στρουθοκαμηλίζουν. Δεν χώνουν το κεφάλι τους σε τρύπες όταν αισθανθούν κίνδυνο, απλώς τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούν, όντας μάλιστα το γρηγορότερο δίποδο στον κόσμο. Το ούτω θεωρούμενο εξυπνότερο δίποδο στον κόσμο, βέβαια, νομίζει πως όλα τα υπόλοιπα όντα είναι ηλίθια και διαβάλλει το άμοιρο το πτηνό. Η πικρή αλήθεια είναι ότι το μόνο ζώο που έχει το χούι να εθελοτυφλεί είναι ο άνθρωπος.
Οι ψυχολόγοι διατείνονται ότι η άρνηση, η παράβλεψη μιας δυσάρεστης και ανεπιθύμητης μεν, αλλά πραγματικής κατάστασης, είναι ένας υποσυνείδητος μηχανισμός άμυνας, κάποτε υγιής αλλά και κάποτε βλαβερός. Ο σκοπός της άρνησης είναι να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε λιγότερο επώδυνα μια δυσάρεστη εξέλιξη στη ζωή μας, αλλά όταν γίνεται τρόπος ζωής, τότε είναι πρόβλημα.
Κάπως έτσι π.χ. μπορούμε να περνάμε την καθημερινή μας ζωή «ξεχνώντας» την πολιτική πραγματικότητα της Κύπρου. Από κάθε άποψη. Ή να αυταπατόμαστε ότι προσθέτοντας ένα «ψευδό-», διυλίζοντας τον κώνωπα των ξύλινων ορολογιών και καταπίνοντας την κάμηλον της ντε φάκτο διχοτόμησης, ο ηλιάτορας δεν ξεπροβάλλει κανονικά από την Ανατολή στο αποκομμένο βόρειο τμήμα του νησιού. Και οι (ψευδο;)κάτοικοί του δεν ζουν κουτσά στραβά τη ζωή τους με τις χαρές και τις δυσκολίες της, αλλά είτε έχουν μείνει σαν παγωμένα ζόμπι κοιτάζοντας το άπειρο, είτε, ως κατώτερη φυλή, μόνη τους έγνοια είναι να συνεχίσουν το όργιο λαφυραγώγησης ξένων περιουσιών. Ευτυχώς που εμείς δεν κάνουμε τέτοια.
Πώς θα αποκαλούσατε αυτόν που ποντάρει στον στρουθοκαμηλισμό των άλλων προκειμένου να αποκομίσει πολιτικά οφέλη; Αυτό τον καιρό ένα μομέντουμ υπάρχει κι αυτό είναι το μομέντουμ των προεδρικών εκλογών. Αρκετά βολικό και για τους δύο ηγέτες που θα βάλουν το άλλο μομέντουμ, το περιλάλητο, στην κατάψυξη για να κάτσουν με την ησυχία τους να δουν πώς θα κεφαλαιοποιήσουν αποδοτικότερα την αρνητική τροπή των συνομιλιών. Ο ορισμός του στρουθοκαμηλισμού είναι να πιστεύεις ότι βρίσκοντας ή επινοώντας ερείσματα για να επιρρίψεις ευθύνη στον απέναντι, ξεπλένοντας τη δική σου και νίπτοντας μετά τας χείρας σου, λύνεις το πολιτικό σου πρόβλημα. Αυτό δεν είναι καν μια κακή παρτίδα σκάκι. Είναι ένα γελοίο παιχνίδι εντυπώσεων.
Είναι λόγω του ναυαγίου των συνομιλιών ή λόγω του προεκλογικού κλίματος που δεν τέθηκε καν θέμα φέτος να διοργανωθεί παράσταση του ΘΟΚ στην κατεχόμενη Σαλαμίνα; Η στρουθοκάμηλος έκανε το αυγό ή το αυγό τη στρουθοκάμηλο; Η ουσία είναι ότι μαζί με τα άλλα και η Δικοινοτική Τεχνική Επιτροπή κάνει πίσω… για να πάρει φόρα κι όπως φαίνεται οι ενδιαφερόμενοι δεν θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν μετά τον Ευριπίδη το 2005 και τον Σοφοκλή το 2006 και τον λόγο του Αισχύλου να ρέει στο κοίλο του πληγωμένου αρχαίου θεάτρου.
Και με ποιο έργο, έτσι; Τους Πέρσες. Το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα στην ιστορία του θεάτρου και το πλέον επίκαιρο αίτημα του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι το μοναδικό που αντλεί το θέμα του από ιστορικό γεγονός και μαντέψτε ποιο: τη ναυμαχία της Σαλαμίνας από την οποία πήρε το όνομά της και η Σαλαμίνα της Κύπρου. Και μιλάμε για ένα πολυσύνθετο έργο που μιλά για τον πόνο και την απώλεια και βάζει τον θεατή στη θέση του ηττημένου. Αν υπήρχε ένα έργο που έπρεπε οπωσδήποτε να ανέβει στον συγκεκριμένο χώρο, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες θα ήταν αυτό. Και βάζω στοίχημα ένα ευρώ ότι επιλέγοντας τους Πέρσες πριν από 8-9 μήνες οι υπεύθυνοι είχαν τη Σαλαμίνα στην άκρη του μυαλού τους.
Όλα όμως, καθώς φαίνεται είναι έρμαια του μομέντουμ. Πλέον οι «Σαλαμινομάχοι» αναδιπλώνονται και πολύ θα ήθελαν κάποιοι να μας πείσουν ότι αυτό δεν γίνεται λόγω των εκλογών. Φέτος δηλαδή που οι δύο ηγέτες δεν είναι στα μέλια, έπαψε να είναι απαραίτητη η ψηλάφηση όσων ενώνουν τις δύο κοινότητες;
Καλό θα ήταν όμως να βγάλουν για λίγο το κεφάλι από την άμμο για να διερωτηθούν αν με τη στάση τους αυτή αναιρούν όσα διατείνονταν κι αν δικαιώνουν ή όχι όσους διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους και μιλούσαν για επικίνδυνες μόδες και αψήφιστα πυροτεχνήματα.
