Θυσίασε μέχρι και το κόμμα του ο Γιώργος Λακκοτρύπης για να παραμείνει στην κυβέρνηση και να ολοκληρώσει το έργο του. Ωστόσο μετά από εφτά χρόνια κουράστηκε ακόμα και αυτός ο ίδιος και εν αιθρία ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κυβερνητικό σχήμα. Αν και είχε σοβαρούς λόγους να το κάνει στο παρελθόν και να κερδίσει μάλιστα πόντους στα μάτια της κοινής γνώμης, όπως για παράδειγμα με την υπόθεση του χαλλουμιού, δεν το έκανε.
Προφανώς γιατί η άποψη της κοινής γνώμης δεν έχει καμιά σημασία και δεν θα προσέδιδε τίποτα άξιο επαγγελματικής σημασίας στο βιογραφικό του. Ξεκίνησε ως υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού και εξελίχθηκε σε υπουργό Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας. Με τα δύο τελευταία συνοδευτικά του τίτλου να είναι εν πολλοίς εικονικά, αφού εδώ και χρόνια η βιομηχανία είναι σχεδόν ανύπαρκτη και ποτέ δεν τον ακούσαμε να αναφέρεται σε αυτήν. Ακόμα και τα υποστατικά των βιομηχανικών περιοχών χρησιμοποιούνται, όχι για να παράγουν, αλλά σαν αποθήκες ως επί τω πλείστω. Ανάλωσε λοιπόν όλη του την ενέργεια στην Ενέργεια, καταφέρνοντας να είναι ένας από τους πιο προβεβλημένους και δημοφιλείς υπουργούς (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Είναι δύσκολο να μετρήσει κανείς τις συμφωνίες που εξήγγειλε. Όλες φυσικά γύρω από το αέριο.
Δεν ξέρουμε ακόμα ποιος θα τον διαδεχτεί αλλά ο Γιώργος Λακκοτρύπης είχε το χάρισμα να παρουσιάζει τα φύκια ως χρυσές κορδέλες. Αυτό θα πρέπει να του το πιστώσουμε. Κατάφερνε επί εφτά χρόνια να συντηρεί το θέμα των κοιτασμάτων και να το παρουσιάζει με έναν τρόπο που έμοιαζε πως όπου να ‘σαι αρχίζει η εξόρυξη. Τα δισεκατομμύρια αρχίζουν να ρέουν. Οι εταιρείες κάνουν ουρά να εκμεταλλευτούν τα αέρια της Κύπρου. Οι γύρω χώρες υποκλίνονται και στέλνουν μήνυμα για σύναψη συνεργασίας μαζί μας. Θα γίνουμε η υπερδύναμη της Μεσογείου. Είχε ένα ενθουσιασμό στο να παρουσιάζει τα πράγματα, τον οποίο μας τον μετέδιδε. Γι’ αυτό και σε πολλές δύσκολες περιπτώσεις της κυβέρνησης ακολουθούσε μία εμφάνιση Λακκοτρύπη και μία νεφελώδης εξαγγελία που κατάφερνε ως καραμέλα να γλυκάνει τον όποιο πόνο.
Ακόμα και αυτός ο ίδιος όμως κουράστηκε. (Η κούραση ενδεχομένως δεν είναι ο αποκλειστικός παράγοντας που τον οδήγησε στην παραίτηση, αλλά είδε πως εκεί έξω υπάρχουν πιο ενδιαφέρουσες και προσοδοφόρες ευκαιρίες). Πρώτα την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια η Exxon Mobil. Κι έπειτα ο υπουργός. Έμεινε πλέον ο Ερντογάν να επενδύει με τόσο πάθος στα κοιτάσματα της νήσου.
