Μετά από σχεδόν 52 χρόνια, αποχαιρετίσαμε άλλο ένα λεβεντονιό της πατρίδας και του Έθνους, τον Νίκο Βιολάρη, γιο του Ιωάννη και της Στυλιανής, από το Καλό Χωριό Κλήρου, για δεκαετίες αγνοούμενο από το 1974 και πλέον ήρωα.
Ο Νίκος ήταν μόλις 18 χρονών, βιοπαλαιστής και καλογυμνασμένος ποδοσφαιριστής, αρραβωνιασμένος με την αγαπημένη του Ελένη. Κατά την τουρκική εισβολή υπηρετούσε στο Μηχανικό της Εθνικής Φρουράς και η μοίρα του 70ου Τάγματος Μηχανικού είναι άλλη μια απόδειξη της χουντικής προδοσίας με σκόπιμη αδράνεια ώστε να επιτύχει την εισβολή του Αττίλα. Η στάση, όμως, του Νίκου Βιολάρη, αναδεικνύει το μεγαλείο ενός 18χρονου έφηβου με όνειρα για τη ζωή, που καθώς οι πατρικάπηλοι κρύβονταν κι άλλοι εγκατέλειπαν υπό το βάρος της προδοσίας, εκείνος προέταξε την πανάρχαια ιερή παρακαταθήκη με το δικό του τρόπο: «Αν δεν πάμε, ποιος θα σταματήσει τους Τούρκους…». Έτσι, προσέτρεξε κι ανέβηκε στο στρατιωτικό φορτηγό προτού φύγει για την πρώτη γραμμή κι εκεί στις προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες του 1974, όπως επιβεβαιώθηκε ο ποιητής: «Περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν -και πολλοί προβλέπουν- πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος…». Μετά την πρώτη φάση της εισβολής, στις 6 Αυγούστου 1974, εν καιρώ εκεχειρίας, ο τουρκικός στρατός επιτίθεται με χιλιάδες Αττίλες στην περιοχή Λαπήθου-Καραβά. Ο Νίκος Βιολάρης θεάθηκε για τελευταία φορά εκεί κι έκτοτε ήταν ένας από τους αγνοούμενους εκείνης της μάχης.
Μετά την εξαφάνιση του Νίκου, η 16χρονη Ελένη αποφάσισε να ζήσει μόνη καρτερώντας τον. Τα χρόνια περνούσαν και συγγενείς πίεζαν την Ελένη να προχωρήσει με τη ζωή της, αλλά εκείνη αρνιόταν. Τελικά, βρέθηκε ένας καλός νέος και οι γονείς του αγνοούμενου Νίκου, προτού φύγουν από τα εγκόσμια, έδωσαν την ευχή τους στην Ελένη, μαζί κι ο δίδυμος αδελφός του, ο οποίος με την επιμονή και το αισθητήριό του, είχε σημαντικό ρόλο στην ανεύρεσή του αγνοούμενου αδελφού που μαζί με τα άλλα αδέλφια, για δεκαετίες αναζητούσαν.
Στην εξόδιο ακολουθία στο Καλό Χωριό Κλήρου, η Ελένη σιγοψιθύριζε γλυκά κοιτώντας τη φωτογραφία του και στο στεφάνι που κατέθεσε υποβασταζόμενη, είχε δίπλα στο όνομα της το επίθετο του Νίκου και έπιασε με τα τρεμάμενα χέρια της τη φωτογραφία του αρραβωνιαστικού της και τη φίλησε. Όταν ο Νίκος «επέστρεψε», η τσακισμένη από τις αρρώστιες γιαγιά Ελένη, ήταν το κορίτσι 16 χρονών που «επέστρεψε» στον 18χρονο αρραβωνιαστικό της.
Η τελική πράξη της κηδείας, δόθηκε στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, όπου τα οστά του Νίκου Βιολάρη εναποτέθηκαν στην κιβωτό με τα οστά των ηρώων του 1974. Στο κιβώτιο ήταν σχεδόν όλα τα οστά όπως βρέθηκαν πρόχειρα θαμμένα στον χώρο της θυσίας του. Στο κιβώτιο ήταν και το δεξί του χέρι με το οποίο βρέθηκε νεκρός κρατώντας σφιχτά στα δάκτυλα την ξιφολόγχη. Τα πυρομαχικά είχαν τελειώσει κι εκείνος, χωρίς σκέψη να παραδοθεί αλλά αγώνα μέχρις εσχάτων με την ξιφολόγχη στο χέρι… Στον Τύμβο, μόλις πριν το «Καλή Ανάσταση», ο δίδυμος αδελφός του Αντρέας σιγοψιθύρισε μέσα σε λυγμό συγκίνησης και υπερηφάνειας:
– «Στο καλό σπαρτιάτη μου…»
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
