Η επιβολή σιγής από τον κ. Χατζηπέτρου

Αναντίλεκτα οι δημόσιοι υπάλληλοι συνεισέφεραν πάρα πολλά ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση που αντιμετώπισε η χώρα την περίοδο 2011-2014. Μέρος της συμβολής τους το καταβάλλουν ακόμα και σήμερα, έξι χρόνια μετά, σε μειωμένο επίπεδο. 

Η πρωτόδικη απόφαση του δικαστηρίου το οποίο έκρινε ως αντισυνταγματικές τις αποκοπές προφανώς και δημιούργησε έντονες ανησυχίες για την πορεία των δημόσιων οικονομικών. Προφανώς και θα δημιουργούσε έντονες συζητήσεις για το τι μέλλει γενέσθαι, για τις επιπτώσεις στα δημόσια οικονομικά αλλά και για τον τρόπο αντιμετώπισης του ζητήματος. Για παράδειγμα, μέχρι και σήμερα δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσο σε περίπτωση επικύρωσης της απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο η αναδρομική ισχύς θα αφορά όλους τους δημόσιους υπαλλήλους ή μόνο όσους προσέφυγαν. Αν το κράτος θα πρέπει να επιστρέψει 3 δισ. ευρώ ή 40 εκατ. ευρώ. Δεν έχει διευκρινιστεί πως θα τύχουν χειρισμού οι ομαδικές προσφυγές που κατατέθηκαν τις τελευταίες βδομάδες στον απόηχο της πρώτης απόφασης του δικαστηρίου. 

Δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που ανησυχεί από τις συγκεκριμένες εξελίξεις αλλά και οι οίκοι αξιολόγησης και οι διεθνείς δανειστές μας. Για μία χώρα που χρωστά πέραν των 20 δισ. ευρώ και θα πρέπει κάθε χρόνο να δανείζεται τεράστια ποσά για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της, η άποψη των οίκων αξιολόγησης είναι βαρύνουσας σημασίας. Πολύ απλά γιατί αυτούς παρακολουθούν και ακούνε οι ξένοι επενδυτές για να αποφασίσουν αν θα αποκτήσουν ομόλογα κάποιας χώρας και το κυριότερο, σε ποιο κόστος. Εάν το κόστος είναι πολύ μεγάλο, θα ροκανίσει το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας. Δηλαδή ποσά που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για αποπληρωμή χρέους χωρίς να χρειαστεί η άντληση νέου δανεισμού, για αναπτυξιακές δαπάνες, για κοινωνικές δαπάνες, για αναβάθμιση των υπηρεσιών κοινωνικής ευημερίας, ακόμα και για να τοποθετηθούν κλιματιστικά στις σχολικές τάξεις. 

Ο γενικός γραμματέας της ΠΑΣΥΔΥ, Γλαύκος Χατζηπέτρου, επιμένει να επιβληθεί πλήρης σιγή στο ζήτημα επικαλούμενος και πρόσφατες δηλώσεις του Γενικού Εισαγγελέα ο οποίος σχολίαζε πως εκκρεμούσης της εκδίκασης των εφέσεων δεν επιτρέπεται να γίνονται δημόσιες δηλώσεις «οι οποίες δυνατόν να θεωρηθούν ότι επηρεάζουν την έκβαση των υποθέσεων ή ασκούν πίεση επί του Δικαστηρίου». Σε πρόσφατο άρθρο του στον Δημόσιο Υπάλληλο, το εκφραστικό όργανο της ΠΑΣΥΔΥ, ούτε λίγο ούτε πολύ ο Γ. Χατζηπέτρου κατηγορεί τον υπουργό Οικονομικών και την ΟΕΒ ότι με δηλώσεις που έκαναν σχετικά με το θέμα, επηρεάζουν τους δικαστές στο να εκτελέσουν τα καθήκοντα με αντικειμενικότητα. 

Παραθέτει μάλιστα το Άρθρο 112 του Ποινικού Κώδικα το οποίο προβλέπει ανάμεσα σ’ άλλα πως όποιος προβαίνει σε οποιαδήποτε πράξη προορισμένη να παρεμποδίσει ή να επηρεάσει δικαστική διαδικασία είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών ετών.   

Με άλλα λόγια, ο κ. Χατζηπέτρου θέλει να επιβάλει το νόμο της σιωπής, να μην συζητείται, να μην αναπτύσσεται το θέμα και όταν με το καλό βγει μία τελεσίδικη απόφαση βλέπουμε τι θα κάνουμε. Αυτό είναι που ισχύει σε μία Δημοκρατία; Να τηρούν όλοι σιωπή, να φοβούνται ότι θα καταλήξουν στη φυλακή εάν μιλήσουν κι αν τοποθετηθούν για ένα ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα; Δημοκρατία με φίμωτρο. Εδώ οι δικαστές δικάζουν ένα ζήτημα που επηρεάζει άμεσα τα οικονομικά τους συμφέροντα και έκριναν πως δεν υπάρχει σύγκρουση συμφέροντος αλλά, κατά τον κ. Χατζηπέτρου, θα επηρεαστούν από δηλώσεις που γίνονται και οι οποίες επικεντρώνονται στον τρόπο αντιμετώπισης ενός ζητήματος που θέτει σε κίνδυνο τα δημόσια οικονομικά. 

Στο πάνω μέρος της εφημερίδας Δημόσιος Υπάλληλος υπάρχει ένα πολύ μεγάλο μπάνερ που γράφει: «Δείχνουμε κόκκινη κάρτα στη φοροδιαφυγή. Αγαπάς την Κύπρο; Απόδειξη…». Με απλά λόγια η ΠΑΣΥΔΥ καλεί τα μέλη της να ζητούν αποδείξεις για αγορές που πραγματοποιούν. Και καλά κάνει, αλλά ας μην χάνουμε την ουσία. Η δημόσια υπηρεσία δεν παράγει οτιδήποτε, δεν πουλά οποιαδήποτε προϊόν για να παράγει εισόδημα. Απλώς εισπράττει φόρους κι άλλες χρεώσεις από τους φορολογούμενους. Πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι για να προσφέρουν υπηρεσίες είτε αυτές είναι φοροεισπρακτικές είτε εκπαιδευτικές είτε άλλης μορφής. Και οφείλουν να το πράττουν στο μέγιστο γιατί τους πληρώνει ο φορολογούμενος στερώντας τα χρήματα αυτά από το προσωπικό του κομπόδεμα ή από άλλους πολίτες που το έχουν πραγματική ανάγκη. Λίγος σεβασμός προς αυτούς που τους πληρώνουν δεν θα έβλαπτε. Ας μην χάνουμε τη μεγάλη εικόνα και τους πραγματικούς λόγους ύπαρξης της δημόσιας υπηρεσίας. 

Αρχισυντάκτης επιχειρηματικών εκδόσεων «Ο Φιλελεύθερος»