Η Άγκυρα επιδιώκει ένα ατύχημα για να ξεκινήσουν συγκρούσεις…

Η κατοχική Τουρκία δεν πρόκειται να μας αφήσει να ησυχάσουμε. Ούτε θα σταματήσει ποτέ να μας «εκπλήσσει» αρνητικά. Όσοι παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς τις δηλώσεις του ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν και των υπολοίπων της τουρκικής ηγεσίας, επιβεβαιωνόμαστε καθημερινά. Είχαμε προβλέψει ότι θα φτάσουμε εδώ, δηλαδή στο κακό κλίμα, αυτό πριν από τους σεισμούς.

Πρέπει να το καταλάβουμε, να το χωνέψουμε και  να το αντιμετωπίσουμε. Δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε ένα τοις εκατό, να σταματήσουν οι Τούρκοι να απειλούν την Ελλάδα και την Κύπρο. Ο στόχος τους είναι μακροχρόνιος και εάν διαβάσει κανείς τα σχετικά βιβλία ή τις κατά καιρούς τουρκικές ανακοινώσεις, γνωρίζει -ή αν θέλετε μαθαίνει- ότι ο στόχος ετέθη από τη δεκαετία του ’50, όταν η Κύπρος σχεδίαζε τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Ο σκοπός τότε ήταν η ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα, όχι η ανεξαρτησία, που αποτελούσε -για αρκετούς- «προδοσία» της θυσίας των ηρώων μας.

Δυστυχώς, η ένωση δεν επετεύχθη με ευθύνη της τότε πολιτικής ηγεσίας στην Ελλάδα, η οποία εκμεταλλεύθηκε και τις δεύτερες σκέψεις του Μακάριου, ο οποίος στην περίπτωση της ένωσης θα γινόταν το πολύ αρχινομάρχης της Κύπρου. Ενώ σε μία ανεξάρτητη Κύπρο θα ήταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Αλλά το θέμα μας είναι η επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, η οποία διαρκεί πολλές δεκαετίες. Πέτυχε να διχοτομήσει παράνομα το Νησί της Αφροδίτης και προφανώς πιστεύει ότι μπορέσει να πράξει το ίδιο στο Αιγαίο.

Δεν κρύβονται ο Ερντογάν και τα τσιράκια του. Μας το λένε έτσι, μας το λένε αλλιώς, αλλά το μήνυμα είναι το ίδιο: Και ο έλεγχος όλης της Κύπρου και φυσικά του Αιγαίου Πελάγους, όπου προσβάλουν ευθέως την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Η Αθήνα παρακολουθεί, θα έλεγα, με ψυχραιμία, αλλά και αποφασιστικότητα, διότι είναι δεδομένο ότι δεν θα υποχωρήσει κανένας Έλληνας Πρωθυπουργός. Διότι, αν υποχωρήσει μπροστά στις απαιτήσεις της Τουρκίας, θα απωλέσει ελληνικό έδαφος.

Ας μην κρύβουμε τα λόγια μας. Με δεδομένο ότι οι ισλαμιστές της Άγκυρας δεν θα τερματίσουν τις απειλές και η Ελλάδα δεν θα υποχωρήσει, ο καθένας -λογικά σκεπτόμενος- περιμένει την επόμενη κίνηση των Τούρκων. Ήδη δημοσιοποίησαν ότι έστειλαν απέναντι από τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου δύο χιλιάδες καταδρομείς. Όχι για διακοπές, φαντάζομαι…

Η τουρκική στάση είναι έντονα προβληματική. Ως να επιδιώκει η Άγκυρα ένα ατύχημα για να ξεκινήσουν συγκρούσεις, που βεβαίως δεν θα περιοριστούν στο Αιγαίο, θα επεκταθούν και στην Κύπρο, ίσως και παραπέρα.

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να αφήσουν κατά μέρος τις ευγένειες και να μην  χορεύουν πια γύρω από τις λέξεις. Ο Ερντογάν ούτε πιστεύει στο Διεθνές Δίκαιο, και μονίμως θα το καταπατεί, εκτός αν «νομιμοποιεί» τις παράνομες πράξεις του. Το θυμάται κάθε φορά όταν πρέπει να δικαιολογηθεί.

Η ευκαιρία της Γενικής Συνέλευσης (Γ.Σ.) των Ηνωμένων Εθνών, την ερχόμενη εβδομάδα είναι μοναδική. Πρέπει να καταγγείλουν ενώπιον της διεθνούς κοινότητας την Τουρκία και τον ίδιο τον Ερντογάν. Πρέπει να προειδοποιήσουν από το βήμα της Γ.Σ. ότι εάν συνεχίσει η Τουρκία να προκαλεί με τον ίδιο τρόπο, θα ανάψει τη φλόγα του πολέμου στην Ανατολική Μεσόγειο. Μήπως και ξυπνήσουν ο Πρόεδρος Τραμπ, οι Νατοϊκοί και οι εταίροι στην ενωμένη Ευρώπη.

Επίσης ο Έλληνας Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Κύπρου πρέπει να θέσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση προς των ευθυνών της. Τι σόι συμμαχία είναι όταν δεν υποστηρίζει τα μέλη της που κινδυνεύουν από ένα παρανοϊκό ηγέτη. Οι διεφθαρμένοι των Βρυξελλών φωνάζουν δικαιολογημένα εναντίον του εισβολέα Πούτιν, αλλά γλύφουν αηδιαστικά τον άλλο εισβολέα, την Τουρκία. Η Ελλάδα και η Κύπρος, πρέπει να ξεκαθαρίσουν αυτή την ερμαφρόδιτη κατάσταση. Εάν η Τουρκία κτυπήσει στο Αιγαίο και στην Κύπρο, τι θα πράξουν άραγε οι Ευρωπαίοι εταίροι. Πρέπει να το πουν τώρα, αν και, μάλλον, ψάχνω ψύλλους στα άχυρα…

Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η επιθετικότητα της Τουρκίας είναι λάθος. Στέλνονται μηνύματα που θα μπορούσε να τα εκλάβει ο Ερντογάν είτε ως φόβο της Αθήνας και της Λευκωσίας, είτε ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα κουνήσουν ούτε το μικρό της δακτυλάκι.

Οπότε η Αθήνα και η Λευκωσία πρέπει να αλλάξουν τακτική. Ειδικά η Ελλάδα, πλέον δεν φοβάται στρατιωτικά την Τουρκία. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η παρούσα κυβέρνηση εκμεταλλεύθηκε τα «ήρεμα νερά» για να εξοπλίσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της. Τα πράγματα έχουν αλλάξει και ο Ερντογάν έπρεπε να το καταλάβει.

ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Θα επανέλθω στο θέμα του βιβλίου που γράψαμε με τον Κώστα Βενιζέλο, με τίτλο «ΕΝΟΧΟΣ», η υποδοχή του οποίου, ειδικά στην Ελλάδα, είναι άνευ προηγουμένου. Κάθε εβδομάδα βρίσκεται και στους καταλόγους των best sellers. Στο βιβλίο παραθέτουμε τα λόγια του νούμερο 2 στην αμερικανική πρεσβεία της Άγκυρας, ο οποίος είχε βρεθεί στο γραφείο του Μπουλέντ Ετσεβίτ τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου, λίγο πριν ξεκινήσει η εισβολή. Ο Τζέιμς Σπέιν (James W. Spain), ο οποίος επιβραβεύτηκε όταν διορίστηκε αργότερα πρέσβης στην τουρκική πρωτεύουσα, έγραψε στο βιβλίο του και κατέθεσε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ (Oral History), ότι κρατούσε την επιστολή του τότε Προέδρου των ΗΠΑ προς τον Τούρκο πρωθυπουργό, από τον οποίο απαιτούσε να μην εισβάλει στην Κύπρο. Ο Σπέιν εξηγεί τους λόγους για τους οποίους δεν παραδόθηκε η προεδρική επιστολή. Είναι αυτόπτης μάρτυρας ο άνθρωπος. Και όμως…. Μία ομάδα ψεκασμένων «γριβικών» αμφισβητούν τον Αμερικανό διπλωμάτη και τη μαρτυρία του. Γιατί; Επειδή δεν εξυπηρετεί το αφήγημα τους. Πιστεύουν λανθασμένα ότι απόλυτος υπεύθυνος για την εισβολή είναι ο Μακάριος. Τα αμερικανικά έγγραφα και οι πιο σημαντικές μαρτυρίες, σε άλλη κατεύθυνση δείχνουν. Λυπάμαι που τα ντοκουμέντα του Χένρι Κίσινγκερ δεν υποστηρίζουν το αφήγημα τους. Ας σταματήσουν, λοιπόν, να γίνονται πιο γελοίοι απ’ ότι ήδη είναι… Τα αμερικανικά έγγραφα που δημοσιεύονται στο βιβλίο ΔΕΝ μπορούν να αμφισβητηθούν από κανένα. Ούτε οι μαγνητοφωνημένες δηλώσεις των πρωταγωνιστών.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Όταν βρίσκεται σε δυσκολία η Πρόεδρος της κυπριακής Βουλής, αρχίζει τα ταξίδια, Όπου την καλούν τρέχει. Συνήθως σε ασήμαντες χώρες. Στην εξωτερική πολιτική ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας σκίζει στην κυριολεξία. Το παραδέχονται και οι φανατικοί εχθροί του, το αναγνωρίζουν και καλά κάνουν και τους αξίζουν συγχαρητήρια. Σε ότι αφορά τη Βουλή των Αντιπροσώπων και την πρόεδρο της, δεν ακολουθούν στα βήματα του Νίκου Χριστοδουλίδη. Θα εισηγηθώ να γίνει η προσπάθεια και με τη βοήθεια του Προέδρου και των σημαντικών διπλωματών της κυπριακής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, να λάβει πρόσκληση η κ. Αννίτα Δημητρίου στην αμερικανική πρωτεύουσα ως προσκεκλημένη του επικεφαλής της αμερικανικής Βουλής. Μπορεί να γίνει και πρέπει να το προσπαθήσουμε όλοι για το καλό της Κύπρου μας. Ιδού η Ρόδος λοιπόν…