Λυπηρό…

Η επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας σε Στέγη Ηλικιωμένων και η δημόσια δέσμευσή του για την αγορά ειδικού οχήματος μεταφοράς ατόμων με αναπηρικά αμαξίδια προκαλούν έναν ευρύτερο προβληματισμό, που ασφαλώς δεν περιορίζεται στην ορθότητα ή τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης απόφασης.

Αναμφίβολα, κάθε στήριξη που μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης οποιουδήποτε συνανθρώπου μας  είναι σημαντική και επιβεβλημένη. 

Το ζήτημα, όμως, δεν βρίσκεται  στην απόφαση. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η ανθρώπινη ανάγκη αναδεικνύεται και παρουσιάζεται δημόσια.

Οι ηλικιωμένοι, οι ασθενείς, οι άνθρωποι με αναπηρία  χρειάζονται φροντίδα, προστασία και σεβασμό. Δεν χρειάζεται όμως να γίνονται μέρος μιας δημόσιας πολιτικής σκηνής, ούτε η προσωπική τους συνθήκη να μετατρέπεται σε αφορμή για την προβολή της πολιτικής ευαισθησίας οποιουδήποτε.

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια απαιτεί διακριτικότητα. Απαιτεί να αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν όρια ακόμη και στις πιο καλές προθέσεις. Δεν είναι όλα κατάλληλα για δημόσια έκθεση και δεν είναι κάθε ανθρώπινη στιγμή κατάλληλη για πολιτική αξιοποίηση. Δεν χρειάζεται να αποδίδουμε προθέσεις για να αναγνωρίσουμε ότι ορισμένες εικόνες και πρακτικές δημιουργούν εύλογα ερωτήματα.

Η κοινωνική προστασία δεν είναι προσωπική χάρη ούτε εξυπηρέτηση που εξαρτάται από την παρουσία του Προέδρου σε έναν χώρο. Είναι δικαίωμα των πολιτών και υποχρέωση της Πολιτείας. Χρειάζεται οργανωμένη πολιτική, σταθερές δομές και μηχανισμούς που να εντοπίζουν και να καλύπτουν τις ανάγκες χωρίς οι άνθρωποι να περιμένουν μια προσωπική παρέμβαση ή μια δημόσια υπόσχεση.

Από έναν Πρόεδρο που εξελέγη μέσα από την προσδοκία μιας ακριβώς διαφορετικής πολιτικής αντίληψης και κουλτούρας θα ανέμενε κανείς ακόμη μεγαλύτερη επίγνωση αυτών των ορίων. Γιατί η ευαισθησία δεν αποδεικνύεται από την εικόνα της στιγμής, αλλά από τη συνέπεια της πολιτικής, τον σεβασμό στον άνθρωπο και την προστασία της αξιοπρέπειάς του.

Ο ανθρώπινος πόνος και η ανθρώπινη ευαλωτότητα δεν μπορούν να αποτελούν τη γέφυρα για την πολιτική εικόνα όσο καλή και αν είναι η πρόθεση. 

Δεν είναι αυτός ο κόσμος που μας αρμόζει.

Λυπηρό…..