Η ομιλία του προέδρου της Δημοκρατίας στα κρατικά βραβεία θεάτρου αντανακλά πραγματικότητες άκρως θλιβερές για το νησί μας. Η πρώτη διαπίστωση αφορά στο αν ο πρώτος πολίτης του κράτους ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό και μπορεί να τοποθετηθεί πάνω στα θέματα που αφορούν στη σύγχρονη πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία. Η απάντηση είναι σαφώς όχι. Ο πρόεδρος παπαγαλίζει κείμενα που εκπορεύονται από τα γραφεία μιας άψυχης, αποστασιοποιημένης και αμαρτωλής γραφειοκρατίας.
Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η αναφορά στο πρόγραμμα πολιτιστικής αποκέντρωσης, ένα πρόγραμμα που αφού εκφυλίστηκε, κατάντησε ένα κενό γράμμα. Ο πρόεδρος, όμως, δεν τα ξέρει αυτά και δεν τον ενδιαφέρει να τα ψάξει. Άλλωστε οι αρμόδιοι λειτουργοί και ο Πάπας έχουν το αλάθητο: ό,τι κάνουν είναι καλώς καμωμένο.
Δυστυχώς, όμως, ούτε και από θέατρο φαίνεται να κατέχει καθόλου. Η επίφαση κυβερνητικού ενδιαφέροντος και η επίκληση στις καλές προθέσεις μόνο θλίψη δημιουργούν. Ο πρόεδρος αν πραγματικά ενδιαφερόταν θα ασκούσε ένα πιο αποτελεσματικό έλεγχο στα πεπραγμένα και τις αποφάσεις του Δ.Σ. του Οργανισμού που προκαλούν τόση απογοήτευση και θυμηδία στο καλλιτεχνικό δυναμικό. Όλα εν λευκώ, όπως θα έλεγε και η Μποφίλιου. Ο αρμόδιος Υπουργός αποδέχεται εν λευκώ αποφάσεις που του υποβάλλουν σε θέματα πολιτισμού λειτουργοί των Υπηρεσιών του και ο πρόεδρος του Δ.Σ. του ΘΟΚ άκριτα, πειθήνια και με περισσή αφέλεια.
Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως ο φόρτος των υποχρεώσεων του προέδρου είναι απαγορευτικός ακόμη και για λεπτομερή ενημέρωση από τον Υπουργό του για θέματα πολιτισμού. Ωστόσο, θεωρώ πως κάλλιστα σε κάποιο διάλειμμα θα μπορούσε να σηκώσει το τηλέφωνο και να υποβάλει μερικά απλά ερωτήματα τόσο στον κ. Καδή όσο και στον κ. Τουμαζή. Για παράδειγμα: λαμβάνουν οι αιτητές δημιουργοί έγκαιρα απαντήσεις στα αιτήματα τους; Λαμβάνουν έγκαιρα τις χορηγίες τους; Η στελέχωση του ΘΟΚ γίνεται με πραγματικά αδιάβλητες διαδικασίες; Έχουν ελεγχθεί οι φάκελοι του προσωπικού; Αυτοί που παίρνουν αποφάσεις έχουν τα εχέγγυα; Έχουν προσόντα; Τεκμηριώνουν αντικειμενικά το δικαίωμά τους να καθορίζουν τις ευκαιρίες που δίνονται από το κράτος και με το δημόσιο χρήμα;
Σε αυτό το υπό αμφισβήτηση κράτος η δημόσια διοίκηση θα έπρεπε να λειτουργεί με τρόπο υποδειγματικό. Αναντίρρητα, δεν συμβαίνει αυτό. Επιπλέον, το να μιλά κανείς για τα κακώς κείμενα οδηγεί σε αποκλεισμό και στιγματισμό. Αν το δει κανείς πιο προσεκτικά ίσως ανιχνεύσει μια σιωπηρή ακήρυχτη φίμωση που στοχεύει στο να καταξιώνει ανεπαρκείς ανθρώπους σε υψηλά αξιώματα και να επιτρέπει στον εκάστοτε πρόεδρο να πουλά δεσμεύσεις και υποσχέσεις αναίσχυντα και ανερυθρίαστα σε ένα λαό που βαριέται να ακούει γκρίνιες και παράπονα, σε ένα λαό που λατρεύει να τον παραμυθιάζουν.
