Η Ούτε Λέμπερ γεννήθηκε στο Μίνστερ, στη βόρεια Γερμανία, όπου οι κάτοικοι ιδρώνουν στη σκέψη και μόνο ότι το καλοκαίρι το θερμόμετρο μπορεί να περάσει τους 20 βαθμούς. Έχει εμφανιστεί στα πιο φημισμένα θέατρα του πλανήτη, τον οποίο πρέπει να έχει γυρίσει 2-3 φορές. Ενδεικτικά, τον Απρίλη ήταν στο Πεκίνο, τον Φεβρουάριο στο Πότσνταμ, το περασμένο φθινόπωρο στο Εδιμβούργο. Ε, είπε να έρθει και στην ταπεινή μεν, αλλά ζεστή Πάφο. Και… κόντεψε να πουντιάσει.
Είμαι σίγουρος ότι σε κάποια από τις εκατοντάδες συναυλίες της, δεν μπορεί, θα έτυχε κάποιο απρόοπτο, όπως μια ξαφνική νεροποντή σε ανοιχτή συναυλία. Αυτό όμως που έζησε στην Πάφο, όπου τουλάχιστον δύο μέρες πριν οι διοργανωτές γνώριζαν τις καιρικές συνθήκες που θα επικρατούσαν, αλλά τα χέρια τους ήταν δεμένα και δεν είχαν εναλλακτική λύση, θα πρέπει να ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία. Κάπως έτσι, η Γερμανίδα ντίβα ήρθε στην Κύπρο για «ένα άγγιγμα της Αφροδίτης», σύμφωνα με τον τίτλο της συναυλίας και τελικά βίωσε η ίδια και το ακροατήριο το άγγιγμα του Αιόλου. Τι άγγιγμα, δηλαδή, που μας πήρε και μας σήκωσε!
Η λάμψη, η προσωπικότητα, ο επαγγελματισμός της Ούτε Λέμπερ, αλλά κι ένας απίθανος συνδυασμός αγέρωχης μενταλιτέ και σεμνότητας, επέτρεψαν στους θεατές να απολαύσουν μια σπάνια μουσική εμπειρία, έστω και μέσα σε αντίξοες συνθήκες. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με καθυστέρηση, με διοργανωτές και παριστάμενους να σταυρώνουν τα δάχτυλα και να… ψιθυρίζουν ξόρκια για να εξευμενίσουν τον Ζέφυρο που τύλιγε σφιχτά την Πλατεία του Κάστρου. Εννοείται ότι το πρόγραμμα κουτσουρεύτηκε, ενώ υπό σοβαρή αμφιβολία τέθηκε η συμμετοχή των μουσικών της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου, καθώς δυσκολευόντουσαν να ανταπεξέλθουν, ενώ αδύνατη ήταν η χρήση συγκεκριμένων οργάνων.
Τελικά, αφού η παντός καιρού Ούτε Λέμπερ φόρεσε σακάκι και πασμίνα, βγήκε με το μικρό της σχήμα, συνοδεία κιθάρας, σαξοφώνου, πιάνου και ακορντεόν για ν’ αρχίσουν να κυλούν οι νότες με γνώριμα τραγούδια του μεσοπολέμου και αυτοσχεδιασμούς. Λίγο μετά, οι μουσικοί της ορχήστρας πήραν την απόφαση και εμφανίστηκαν, με αρκετούς από αυτούς να ενδύονται τα πορτοκαλί φωσφορίζοντα αδιάβροχα των εθελοντών του Πάφος 2017.
Τελικά, το ακροατήριο πήρε μια ικανοποιητική γεύση από το μεγαλείο της Γερμανίδας ντίβας, με επιλογές από τραγούδια των Μπέρτολντ Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ –κυρίως από την «Όπερα της Πεντάρας» και μεταπολεμικά σανσόν του Ζακ Μπρελ. Η συναυλία έκλεισε πρόωρα, αλλά πανηγυρικά, με το «The Saga Of Jenny» από το περίφημο μιούζικαλ «Lady in the Dark», που έγραψε ο Βάιλ με τον αδερφό του Τζορτζ Γκέρσουιν, Άιρα. Γνωρίζοντας φυσικά την αποθέωση από τους ανεμοδαρμένους θεατές, περισσότερο για το κουράγιο και τη φιλοτιμία της.
Μ’ αυτά και μ΄αυτά, η πρώτη καμπριολέ Πολιτιστική Πρωτεύουσα στην ιστορία του θεσμού, παραμένει έρμαιο των μετεωρολογικών φαινομένων. Το παρηγορητικό είναι ότι τους επόμενους μήνες που δεν έχουν ρο, μπορούμε να ρίξουμε στο κρασί μας νερό, καθώς αναμένεται ένα πολιτιστικά εξαιρετικά ενδιαφέρον καλοκαίρι για την Πάφο. Κι ας ελπίσουμε το φθινόπωρο να είναι έτοιμα το Μαρκίδειο και το Αττικόν.
Για την κραυγαλέα έλλειψη πολιτιστικών υποδομών και τεχνογνωσίας, βέβαια, δεν ευθύνεται ο οργανισμός Πάφος 2017, αλλά η διαχρονική αδιαφορία των τοπικών αρχών και κυρίως της πολιτείας μπροστά στην προοπτική μιας άλλης ανάπτυξης για την Πάφο, πέραν της κοντόφθαλμα τουριστικής. Με εφαλτήριο το χρίσμα, έστω και καθυστερημένα, η πόλη αλλάζει ριζικά κι αυτό είναι κάτι που εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς. Η ζώσα εμπειρία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας κινείται παράλληλα με μια ιστορική μεταβολή της τοπικής κοινωνίας, που μετράει τις δυνάμεις της, σκληραγωγείται, αποχωρίζεται την εσωστρέφεια και αναζητεί έναν πιο δημιουργικό βηματισμό.
