To Top
18:54 Πέμπτη
5 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Το δικό μας τείχος και ο κόσμος των παραμυθιών
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Το δικό μας τείχος και ο κόσμος των παραμυθιών
  12 Νοεμβρίου 2019, 10:55 πμ  
Μακάρι να ήταν και το δικό μας τείχος όπως το τείχος του Βερολίνου και να το έριχνε ο λαός μέσα σε μια βραδιά. Διότι, αυτές τις μέρες, επέτειο της πτώσης του γερμανικού τείχους (το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου 1989), εμφανίζονται διάφοροι παραλληλισμοί, κυρίως από όσους δεν αναγνώρισαν ακόμα τον κόσμο των φαντασμάτων μέσα στον οποίο πολιτεύονται και κάνουν την τραγωδία μας παραμύθι για ανόητα παιδιά. Και όλοι για να κατηγορήσουν τους Ελληνοκύπριους που δεν παραδειγματίζονται από τους Γερμανούς να τρέξουν σαν ποτάμια και να ρίξουν το τείχος της διαίρεσης, να αγκαλιάσουν τους συμπατριώτες τους στην άλλη πλευρά και να στήσουν το λαϊκό πανηγύρι της επανένωσης. Δεν είναι η πρώτη φορά που αναπτύσσουν αυτά τα παραμύθια. Τα ίδια έλεγαν και το 2003 όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα, τα ίδια λένε κάθε φορά που ανοίγει ένα οδόφραγμα και βλέπουν την αδημονία του λαού να διασχίσει τη διαχωριστική γραμμή, τα ίδια κάθε φορά που ακροφαίνεται στον ορίζοντα μια κάποια προοπτική. Κι όποτε τους προσγειώνει το αποτέλεσμα, κατηγορούν τους Ελληνοκύπριους γιατί βολεύτηκαν και δεν βιάζονται, λένε, για την επανένωση.

Πάντα το ίδιο μοιραίο λάθος. Εξαφανίζουν από τη σύνθεση του δικού μας διαχωρισμού τον πιο καθοριστικό παράγοντα. Την Τουρκία. Και πιστεύουν και διαδίδουν και έπεισαν τους εαυτούς τους και τη διεθνή κοινότητα ότι δεν είναι η Τουρκία που συντηρεί το τείχος της Λευκωσίας, είναι τα μυαλά μας τα χαμένα, κι όλο ελπίζουμε πως θα έρθει η ευλογημένη μέρα που το κλίμα θα είναι εύφορο, τα άστρα λαμπερά κι ευθυγραμμισμένα και θα ξεχυθούμε στους δρόμους να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των Γερμανών που έπεσαν σαν ποτάμι πάνω στο τείχος του Βερολίνου και το θρυμμάτισαν με την ορμή τους. Ας μην παραμυθιαζόμαστε, όμως. Το τείχος του Βερολίνου θα έστεκε ακλόνητο μέχρι σήμερα, όπως έστεκε επί 28 χρόνια, αν ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, δεν καταργούσε το Δόγμα Μπρέζνιεφ και δεν επέτρεπε στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας να επιλέξουν ελεύθερα τον δρόμο τους στην εσωτερική και διεθνή πολιτική.

Η μία μετά την άλλη οι χώρες του ανατολικού μπλοκ άνοιγαν τα σύνορά τους προς τη Δύση και ανέτρεπαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Ο Έριχ Χόνεκερ στην Ανατολική Γερμανία παρέμενε σκληροπυρηνικός αλλά ο αέρας ελευθερίας είχε ήδη περάσει και τα δικά του κλειστά σύνορα· δεν θα μπορούσε να αντέξει για πολύ. Ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις, ξεκίνησε η φυγή των Ανατολικογερμανών. Κατά χιλιάδες κατέφευγαν στην Πράγα και στη Βαρσοβία έξω από τις πρεσβείες της Δυτικής Γερμανίας. Χιλιάδες διέφευγαν μέσω Ουγγαρίας προς την Αυστρία και κατέληγαν στη Δυτική Γερμανία. Η ιστορία ξεκίνησε από τον Μάιο του 1989, όταν άνοιξαν τα ουγγροαυστριακά σύνορα. Ο Καγκελάριος Κολ, της Δυτικής Γερμανίας, έδωσε στην Ουγγαρία δάνειο 500 εκατομμυρίων μάρκων για να ανοίξει τα σύνορα… Κι αυτά δεν είναι λεπτομέρειες, είναι η πραγματική ιστορία, για να ξέρουμε τι λέμε όταν αφηγούμαστε τα παραμύθια μας. Όπως δεν είναι λεπτομέρεια το γεγονός ότι από τον Αύγουστο του 1989 (το τείχος έπεσε τον Νοέμβριο, υπενθυμίζω) ο σοβιετικός στρατός, που βρισκόταν στην Ανατολική Γερμανία, έλαβε εντολή να μην αναμειχθεί στις εξελίξεις και να μείνει κλεισμένος στα στρατόπεδα.

Το τείχος του Βερολίνου πράγματι το έριξε ο λαός. Αλλά δεν είναι άσχετα όσα προηγήθηκαν σε όλες τις χώρες του ανατολικού συνασπισμού, αλλά και όσα ακολούθησαν ειδικά στη Γερμανία, που έφεραν την πραγματική ενοποίηση μετατρέποντας τη διαιρεμένη Γερμανία σε μία πανίσχυρη χώρα, με μία Κυβέρνηση, μία ιθαγένεια, μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και χωρίς καμία ξένη χώρα να την πατρονάρει. Διότι τον Αύγουστο του 1994, δηλαδή ούτε πέντε χρόνια μετά την πτώση του τείχους, αποχώρησε και ο τελευταίος Ρώσος στρατιώτης από την πρώην Ανατολική Γερμανία. Αυτά τα χρόνια αποχώρησαν πάνω από 500.000 Σοβιετικοί στρατιώτες. Πάνω από μισό εκατομμύριο στρατιώτες σε λιγότερα από πέντε χρόνια! Ας τα λέμε όλα όταν κάνουμε συγκρίσεις, τα παραμύθια δεν ωφελούν παρά μόνο τον κόσμο της φαντασίας.

aristosm@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...