Εντάξει, καλά το υπενθυμίζει ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης. Ότι «ένα κράτος, μια πολιτεία έχει μια θεσμοθετημένη διαδικασία, δεν λειτουργούμε σε αναρχία. Υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν διαδικασίες». Αλλά, αν ο Μακάριος Δρουσιώτης αποφασίσει ότι δεν εμπιστεύεται την Αστυνομία και δεν θα δώσει τα στοιχεία, που δηλώνει ότι κατέχει, το κράτος δεν έχει άλλο τρόπο να ερευνήσει τις φοβερές καταγγελίες του; Τι θα γίνει ακριβώς; Θα μείνουν να αιωρούνται;
Διότι, όπως το έθεσε ο Πρόεδρος, «στη βάση των στοιχείων που θα δώσει ο κ. Δρουσιώτης», και όταν ενημερωθεί το Υπουργικό Συμβούλιο θα ληφθούν όποιες αποφάσεις κριθεί αναγκαίο να ληφθούν. Επομένως, τα πάντα εξαρτώνται από το πότε θα αποφασίσει ο Μακάριος να δώσει στοιχεία στην Αστυνομία. Αλλά ο ίδιος δηλώνει ότι έχει επιφυλάξεις τις οποίες διαβίβασε γραπτώς και στον Πρόεδρο και του εισηγήθηκε να διορίσει ποινικό ανακριτή.
Όπως δήλωνε χθες: «Αναμένω την αντίδραση του Προέδρου κατά πόσο θα υιοθετήσει τις εισηγήσεις για ανεξάρτητη έρευνα, υπεράνω υποψίας συγκάλυψης, ή θα επιμείνει να γίνει έρευνα από την Αστυνομία». Την προηγούμενη μέρα όταν ο αρχηγός Αστυνομίας κινήθηκε ορθά και τάχιστα και ανέθεσε σε αξιωματικό να τον καλέσει να δώσει στοιχεία για όσα κατάγγειλε, ο Μακάριος ζήτησε χρόνο διότι θέλει να είναι με την δικηγόρο του η οποία όμως απουσιάζει και πρέπει να την περιμένουμε.
Δεν ξέρω τι θα γίνει τελικά, αλλά κάτι δεν πάει καλά σε αυτό το κράτος. Βγήκαν στη φόρα από τον Δρουσιώτη, με τον τρόπο που βγήκαν, ονόματα και εγκλήματα, που έστω και τα μισά να αληθεύουν ξεπερνούν και το σκάνδαλο Τζέφρι Έπσταϊν που αποτελεί την πιο σκοτεινή υπόθεση διαφθοράς και σεξουαλικής εκμετάλλευσης με διεθνείς διαστάσεις. Και ενώ όλη η κυπριακή κοινωνία είναι σε αναβρασμό, από τη μια το κράτος αναμένει αυτόν που δημοσιοποίησε την υπόθεση να αποφασίσει αν θα πάει στην Αστυνομία να καταθέσει όσα στοιχεία λέει ότι κατέχει, ώστε να πάρει αποφάσεις το Υπουργικό Συμβούλιο, και από την άλλη ο ίδιος, είτε περιμένει την δικηγόρο του, είτε τον Πρόεδρο να διορίσει ποινικό ανακριτή.
Μάλλον λειτουργούμε σε αναρχία και δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Αν δεν ήταν έτσι, ο Μακάριος Δρουσιώτης από τη στιγμή που αποφάσισε να δημοσιοποιήσει την υπόθεση, με λεπτομέρειες και ονόματα που τρομάζουν, όφειλε να είναι έτοιμος να καταθέσει αμέσως τα στοιχεία του. Γνώριζε ότι θα του τα ζητούσαν. Γνώριζε ότι θα προκαλούσε σάλο. Γνώριζε ότι όσοι αναφέρονται και καταγγέλλονται από τον ίδιο θα τον διέψευδαν. Γνώριζε και ποια είναι η Αστυνομία μας και η Εισαγγελία και οι ποινικοί ανακριτές, που διορίζονται. Αν φυσικά σκοπός είναι να παταχθεί η διαφθορά και όχι να διαιωνίζεται ο σάλος.
Αν δεν ήταν έτσι επίσης, το κράτος όφειλε από την πρώτη στιγμή να ξεκινήσει έρευνες και να μην αργοπορεί αναμένοντας να αποφασίσει ο Δρουσιώτης. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Για παράδειγμα, το επείγον αυτή τη στιγμή είναι να γίνει έρευνα για να βρεθεί τι απέγινε η πρωταγωνίστρια της καταγγελίας, που αναφέρεται με το ψευδώνυμο «Σάντη». Έχουν τους τρόπους να μάθουν ποια είναι, ποιος είναι ο πατέρας και ποια η μητέρα της, που αυτοκτόνησαν, όπως αναφέρεται. Αλλά, κυρίως, να μάθουν πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή.
Εξαφανίστηκε όντως μετά από απειλές που δέχτηκε, όπως γράφει ο Δρουσιώτης. Είναι υπαρκτό πρόσωπο και την εξαφάνισαν; Πήρε €850.000 και εξαφανίστηκε οικειοθελώς; Αυτά δεν χρειάζονται τα sms του Δρουσιώτη για να τα ερευνήσουν. Ούτε χρειάζονται τα sms για να μάθει η Αστυνομία αν υπάρχει κάποια Αδελφότητα των Ροδοσταύρων, που μπορεί να ερευνηθεί σε συνεργασία με την Αστυνομία των Αθηνών, αφού έχει κι εκεί πλοκάμια κατά τους ισχυρισμούς.
Είτε συκοφαντίες, είτε αλήθειες, είτε μισές – μισές, πρέπει να ερευνηθούν τα πάντα και η κοινωνία να μάθει όλη την πραγματικότητα. Αμέσως, όμως. Ούτε μέρα καθυστέρηση με «θεσμοθετημένες διαδικασίες» και προπάντων χρονοβόρες.
