Ένα θετικό βήμα προς την κατεύθυνση ενίσχυσης των συνθηκών πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ των παιδιών στο σχολικό περιβάλλον, είναι η απαγόρευση της χρήσης και μεταφοράς κινητών τηλεφώνων και των προσωπικών υπολογιστών και ταμπλετών των μαθητών στα σχολεία τους.  Αυτό ξεκαθαρίζεται εκ νέου και σε σχολικό οδηγό του υπουργείου Παιδείας που αφορά τη Δημοτική Εκπαίδευση, ενόψει της έναρξης της επόμενης σχολικής χρονιάς τον Σεπτέμβρη, όπως υπενθύμισε σε ρεπορτάζ της στη χθεσινή έκδοση η συνάδελφος Ευαγγελία Σιζοπούλου. Προστίθεται στο ρεπορτάζ ότι η απόφαση αυτή, που ισχύει ήδη για τη Μέση Εκπαίδευση, λήφθηκε κυρίως για την αποφυγή της απομόνωσης των παιδιών και της ανάπτυξης αντικοινωνικής συμπεριφοράς από την καθηλωτική απασχόληση τους με την ηλεκτρονική συσκευή τους  κατά τα διαλείμματα – μιλώντας, ή στέλνοντας μηνύματα ή παίζοντας παιχνίδια συνεχώς.

Βέβαια όλοι διαπιστώνουμε ότι έχει ήδη διαμορφωθεί μια κοινωνία ενηλίκων «φυλακισμένων»  στο δικό τους διαδικτυακό σύμπαν, αποκομμένων από τους διπλανούς τους, κλεισμένων στον εαυτό τους.

Μου έρχεται τώρα στο μυαλό η αξιομνημόνευτη τοποθέτηση που έκανε η Σάρα Μαλιάν από το Γραφείο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Κύπρο, ότι «το τελευταίο πράγμα που οι περισσότεροι αγγίζουν πριν κοιμηθούν το βράδυ και το πρώτο πράγμα που αγγίζουν όταν ξυπνούν το πρωί, είναι…το κινητό τους». Μιλούσε πριν λίγα χρόνια σε εκδήλωση στο Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία, με θέμα τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και πρόσθεσε μεταξύ άλλων τα εξής: «Κάμνουμε unlock το κινητό μας 150 φορές την ημέρα! Οι συσκευές μας έχουν αλλάξει την ανθρώπινη επικοινωνία και πρέπει να σκεφτούμε ξανά σοβαρά τις νέες μορφές διασύνδεσης και τις νέες σχέσεις που θέλουμε να έχουμε. Γυρνάμε στην τεχνολογία πολύ περισσότερο όταν είμαστε ευάλωτοι. Όταν νιώθουμε μόνοι, αλλά φοβόμαστε την οικειότητα. Σχεδιάζουμε τεχνολογίες που μας δίνουν τη ψευδαίσθηση της συντροφικότητας, χωρίς τις απαιτήσεις της φιλίας. Οι πραγματικές συζητήσεις που γίνονται σε φυσικό πλαίσιο, δεν μπορούν να γίνονται ούτε edit, ούτε delete… Αν συνεχίσουμε με αυτούς τους ρυθμούς, θα πάμε από τη διασύνδεση, στην απομόνωση...Είναι καιρός να διεκδικήσουμε ξανά, τη συζήτηση. Να ανοίξουμε διάλογο…Σταθείτε για λίγο μακριά από τον υπολογιστή και συνδεθείτε με τον πραγματικό κόσμο, για να θυμηθείτε ποια είναι η φωνή σας, πώς να πείτε αυτό που θέλετε, ή πού θέλετε να πάει η επόμενη συζήτηση. Δεν είμαι κατά της τεχνολογίας, είμαι υπέρ της συνομιλίας. Πρέπει να χειριζόμαστε την τεχνολογία με προσοχή και σκέψη. Έτσι ο διάλογος θα είναι εκεί για να τον διεκδικήσουμε. Και το μόνο που χρειαζόμαστε για να γίνει αυτό, είναι ο ένας τον άλλον».