Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Όπως έγραψα στο χθεσινό κείμενο εδώ, παρά το ότι θέμα των δύο βιβλίων του συγγραφέα ερευνητή από τη Λευκωσία Στέφανου Ευαγγελίδη, νομικού και μέλους της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών στην Αθήνα, «Στυλιανή Χ» και «Μήδειες και Κλυταιμνήστρες», είναι η εγκληματικότητα γυναικών στην Κύπρο της Αγγλοκρατίας, εντούτοις, τονίζει εμφαντικά ότι εκείνα τα χρόνια, «η γυναίκα στην Κύπρο ήταν κατά κύριο λόγο το θύμα και όχι ο θύτης».
Όπως υπογραμμίζει, «μεταφέρει στον αναγνώστη μια εξήγηση των γεγονότων που οδήγησαν κάποιες γυναίκες να στερήσουν τη ζωή από έναν συνάνθρωπό τους. Πέρα από το ενδιαφέρον (νοσηρό κατά κάποιους), που παρουσιάζουν οι ιστορίες, αναδεικνύονται αρκετά στοιχεία που μας δίνουν μια ζωντανή εικόνα της ζωής στην Κύπρο το πρώτο μισό του 20ού αιώνα».
Ο Στέφανος Ευαγγελίδης επισημαίνει ότι «για τις γυναίκες της Κύπρου η Οθωμανική περίοδος υπήρξε μια σκοτεινή εποχή. Όσο και να ψάξει κάποιος τα κείμενα των πρώτων αιώνων της Τουρκοκρατίας, δεν θα βρει καμιά αναφορά σε γυναίκες, λες και στην Κύπρο κατοικούσαν μόνο άντρες! Πουθενά δεν γίνεται λόγος για τις δραστηριότητές τους και κανένας δεν φαίνεται να τις υπολογίζει. Οι γυναίκες βρίσκονταν κρυμμένες στα βάθη του σπιτιού τους, μακριά από τα ανδρικά βλέμματα… Η άφιξη των Άγγλων το 1878 σήμανε πολλές αλλαγές για την κυπριακή κοινωνία και ειδικά για τη ζωή των γυναικών. Οι κλειστές πόρτες των σπιτιών άνοιξαν και οι γυναίκες, μετά από αιώνες απομόνωσης, άρχισαν να βγαίνουν από τα σπίτια-φυλακές. Η ελευθερία αυτή των γυναικών έφερε καταστάσεις πρωτόγνωρες για την κυπριακή κοινωνία. Ο δρόμος όμως για τη γυναικεία χειραφέτηση, ήταν ακόμα μακρύς και δύσβατος».
Ο συγγραφέας καταλήγει ότι «το πρώτο στοιχείο που βοήθησε στη χειραφέτηση της Κυπρίας, είναι η μόρφωση και η εργασία. Γύρω στο 1915 ακούστηκαν από τις πρώτες φεμινίστριες –τις Κυπρίες διδασκάλισσες– οι πρώτες φωνές ενάντια στην καταπίεση των γυναικών. Όμως, στα χωριά ιδιαίτερα, οι γυναίκες παρέμεναν κάτω από την εξουσία πατεράδων και συζύγων, ενώ τα ήθη και η νοοτροπία που κυριαρχούσαν, περιόριζαν ασφυκτικά τη ζωή τους. Η μόρφωση των γυναικών, ακόμα και μέχρι τη δεκαετία 1940, δεν εθεωρείτο σημαντική, καθώς ο προορισμός της γυναίκας ήταν ο γάμος –που της επιβαλλόταν συχνά από την πρώτη εφηβική ηλικία– και η τεκνογονία. Μέχρι τότε, τα κορίτσια παρέμεναν και πάλι κρυμμένα στο σπίτι, για να αποφύγουν τους ξενόφερτους… πειρασμούς που απειλούσαν …την ηθική τους! Η νοοτροπία του πατέρα ή συζύγου αφέντη εξακολουθούσε να υπάρχει, ακόμα και κάτω από τους βρετανικούς νόμους: Ένας pater familias που δεν έδινε λόγο σε κανένα».
