Οι θεσμοί έγιναν φόβητρο για τον πολίτη

Αν δεν αντιδράσουμε, αν επιτρέψουμε στους διεφθαρμένους να χρησιμοποιούν τους θεσμούς για να εκφοβίζουν όποιον απειλεί να τους εκθέσει, κάποια στιγμή θα έρθει κι η σειρά μας.

Αυτό που συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό είναι τρομακτικά ανησυχητικό και συνάμα εξοργιστικό: Οι κρατικοί θεσμοί στην Κύπρο αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως εχθρούς. Οι άνθρωποι στα ανώτατα επίπεδα της εξουσίας συμπεριφέρονται ως ανεξέλεγκτοι άρχοντες απέναντι σε ανίδεους και άβουλους υπηκόους. Ειδικότερα, όποιος τολμήσει να διατυπώσει κριτική για το πώς ασκούν (δεν ασκούν, πιο σωστά) τα καθήκοντά τους ή, ακόμα χειρότερα, να καταγγείλει σκάνδαλα διαφθοράς, γίνεται στόχος της πιο εκδικητικής συμπεριφοράς από μέρους τους, με στόχο την απαξίωση και την εξουδετέρωσή του. Σε ένα πραγματικό κράτος δικαίου, το πρώτο που θα γινόταν μετά από μια καταγγελία με δημοσιοποίηση στοιχείων, θα ήταν να διερευνηθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια και την ταυτόχρονη προστασία του καταγγέλλοντος. Ειδικά στην περίπτωση του Μακάριου Δρουσιώτη, αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς το αντίθετο: Καταδιώκεται ο δημοσιογράφος, με κάθε τρόπο και μέσο.

Η προσχηματική δικαιολογία περί «δολοφονίας χαρακτήρων» αντί σοβαρής διερεύνησης, δείχνει ότι κάποιοι υψηλά ιστάμενοι έχουν πολλά να κρύψουν. Ο πολίτης είναι εχθρός τους μόνο όταν αυτά που καταγγέλλει είναι αληθινά, όταν είναι όντως διεφθαρμένοι και τους εκθέτει. Στην περίπτωση του «Κράτους Μαφία», του «Sandygate», του «Videogate», όπως και σε άλλες προηγούμενες περιπτώσεις όπως η πώληση διαβατηρίων, η υπόθεση Βγενόπουλου και Focus, το βίντεο του Al Jazeera, το μαύρο βαν του Ταλ Ντίλιαν και οι παρακολουθήσεις με το Predator, διαπιστώνουμε μια απεγνωσμένη προσπάθεια συγκάλυψης από αυτούς που έχουν την ευθύνη της διερεύνησης.

Το κράτος και οι θεσμοί του, από την Αστυνομία και το δικαστικό σύστημα, μεγαλοδικηγόρους και εισαγγελείς, ώς την κυβέρνηση και τους υπουργούς, συμπεριφέρεται ως εχθρός του πολίτη. Γιατί; Προφανώς για να μην αποκαλυφθούν οι παρανομίες, η διαφθορά και η διαπλοκή με το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Και ενώ υποτίθεται πως διερευνάται το πόρισμα για το «Κράτος Μαφία», στο οποίο καταγράφεται μια σειρά από πιθανά αδικήματα κατάχρησης εξουσίας, κάποια μάλιστα σε βαθμό κακουργήματος και πλημμελήματος από τον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο μόνος που καταδιώκεται είναι ένας δημοσιογράφος, ο Μ. Δρουσιώτης, ο ίδιος που δημοσιοποίησε και το «Sandygate», με αρκετά στοιχεία και γεγονότα να εμφανίζονται και στις δύο περιπτώσεις.

Ας δούμε την αλληλουχία των γεγονότων σ’ αυτή την τελευταία υπόθεση: Ένας δημοσιογράφος φέρνει στο φως μια απίστευτη ιστορία εκτεταμένης διαφθοράς και διαπλοκής σε υψηλό επίπεδο, που είναι ταυτόχρονα και υπόθεση παιδεραστίας, βιασμού και σεξουαλικής κακοποίησης, με επίκεντρο έναν πρώην δικαστή. Και το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε είναι πως ανακρίνεται η κοπέλα αυτή, η «Σάντη» –από ποιους; με δικηγόρο; χωρίς;– και μετά από λίγο πως ομολόγησε (!) ότι όλα αυτά τα στοιχεία, τηλεφωνικά αρχεία και sms, φωτογραφίες από άλλα τηλέφωνα, ένα τουλάχιστον δικό της κείμενο κ.ά., τα οποία είχε παραδώσει η ίδια σε δικηγόρο και δημοσιογράφους, ήταν πλαστά και κατασκευασμένα από την ίδια! Μας είπαν μάλιστα ότι δικανικοί ερευνητές, ντόπιοι, FBI και Interpol, βεβαιώνουν γενικώς και αορίστως ότι δεν ήταν αυθεντικά αλλά δημιουργημένα με ένα λογισμικό. Χωρίς να έχουν (;) τα τηλέφωνά της, χωρίς να μας δώσουν στοιχεία για τα συμπεράσματά τους, ούτε αν τα βρήκαν όλα ψεύτικα ή κάποια μόνο.

Όμως κανείς από τους Κλουζώ και τους προϊσταμένους τους δεν απάντησε σε ένα απλό ερώτημα: Γιατί η κοπέλα αυτή θέλησε να κατηγορήσει έναν αξιοσέβαστο δικαστή (ο οποίος λέει πως δεν την γνώριζε) ότι ασελγούσε πάνω της από παιδί, ότι τη βίασε και την άφησε έγκυο στα 15 της, ότι είχε μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί του για χρόνια, κάτι σαν το Σύνδρομο της Στοκχόλμης; Γιατί αποφάσισε να αντιγράψει τα ενοχοποιητικά μηνύματά του και να θελήσει να δημοσιοποιηθούν; Ακόμα κι αν δεν είναι αλήθεια όλα αυτά τα φοβερά και απίστευτα, ΓΙΑΤΙ το έκανε αυτό και ύστερα το ΔΙΕΨΕΥΣΕ; Με αποτέλεσμα να βρεθεί ο Δρουσιώτης στο εδώλιο του Κακουργιοδικείου (η δίκη αρχίζει στις 16 Σεπτεμβρίου) και η ίδια η Κυριακή Κυριάκου-«Σάντη», με καμιά εκατοστή κατηγορίες (συνωμοσία, διάδοση ψευδών ειδήσεων κ.ά.).

Όμως ένας δημοσιογράφος δεν είναι ντετέκτιβ (εδώ που τα λέμε, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι είναι όντως τέτοιοι και οι αληθινοί ντετέκτιβ). Αλλά η Αστυνομία είναι μέρος του προβλήματος, όπως έχουμε μάθει πια, και δεν εμπιστευόμαστε τα συμπεράστατά της, τα οποία πολλοί έσπευσαν να υιοθετήσουν χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό. Να δούμε πώς θα φερθεί η κοπέλα στο δικαστήριο, αν θα αντέξει την αντεξέταστη επιμένοντας στο παραμύθι που, όπως φαίνεται πολύ πιθανό, της υπέβαλαν. Και να μάθουμε, επίσης, αν συμφώνησε να «ομολογήσει» και με τι αντάλλαγμα.

Όμως η ιστορία έχει και συνέχεια: Ένας από αυτούς που κατονομάζονται στο «Κράτος Μαφία», υπάλληλος τότε της ΚΥΠ, θυμήθηκε ξαφνικά μετά από τόσα χρόνια ότι η δημοσιοποίηση των στοιχείων του είναι αδίκημα (βάσει ενός απαράδεκτου νόμου που δεν είμαι σίγουρος αν ισχύει ακόμα). Αλλά αντί να μηνύσει ο ίδιος τον Δρουσιώτη ή να προσφύγει στην αρμόδια επίτροπο, τον στέλνει στο δικαστήριο ο Γενικός Εισαγγελέας (για παραβίαση προσωπικών δεδομένων). Ο ίδιος Γ. Εισαγγελέας που έχει αυτοεξαιρεθεί από την υπόθεση λόγω προσωπικής σχέσης με τον Αναστασιάδη, κατηγορεί τον βασικό μάρτυρα κατά του φίλου του για κάτι που περιλαμβάνεται στο ίδιο βιβλίο! Ωραία εξαίρεση!

Αν αυτό δεν είναι καταδίωξη του Δρουσιώτη, τότε με τι μοιάζει η προσπάθεια εκφοβισμού των συνεργατών του (κλήθηκαν για ανάκριση η επιμελήτρια του βιβλίου του, ακόμα και ο γραφίστας και ο τυπογράφος!), ενώ ο υπουργός Εσωτερικών ζήτησε να διερευνηθεί αν το crowdfunding που οργάνωσε ο δημοσιογράφος για να συγκεντρώσει χρήματα για την υπεράσπισή του είναι παράνομος έρανος; Ποινική καταδίωξη, προσωπική απαξίωση, οικονομική εξόντωση… όλες αυτές οι απαράδεκτες μέθοδοι από ένοχους θεσμούς, δεν είναι παρά ο ορισμός ενός κράτους μαφία. Αυτός θέλουμε να είναι ο πολιτισμός μας; Αν δεν αντιδράσουμε όσο είναι καιρός, πολίτες και δημοσιογράφοι, πολιτικοί και όσοι έντιμοι, αδιάφθοροι άνθρωποι απέμειναν στον κρατικό μηχανισμό, αν αφήσουμε τους διεφθαρμένους να χρησιμοποιούν τους θεσμούς για τον προσωπικό πλουτισμό τους λες και όσοι τους στελεχώνουν είναι υπηρέτες είτε «επενδυτές» τους, αν επιτρέψουμε να εκφοβίζουν και να σέρνουν στα δικαστήρια όποιον απειλεί την καλοπέρασή τους, τότε σύντομα θα έρθει κι η σειρά μας.

chrarv@philelefheros.com

Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 23.08.2026