Από το σημειωματάριο μου: Μια γουλιά καφέ εξευτελίζει την φαινομενική μας ευμάρεια  

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα βρέθηκα σε μια από τις γνωστές καφετέριες της ευρύτερης Λευκωσίας. Πρωί ακόμα, δεν είχε πιάσει η ζέστη έτσι κάθισα έξω στην αυλή αναμένοντας το ραντεβού μου. Στα άλλα τραπεζάκια πιο κάτω η γνωστή εικόνα, αφημένα πλαστικά ποτήρια καφέ και λεμονάδας.

Οι προηγούμενοι θαμώνες δεν μπήκαν στον κόπο να πετάξουν στο κάλαθο. Τυπική κυπριακή νοοτροπία; Μπορεί. Σου λέει, υπάρχουν οι υπάλληλοι της καφετέριας να καθαρίσουν…

Μια κυρία, μέσης ηλικίας, φτάνει στο χώρο. Από το ντύσιμό της κάλλιστα ο καθένας μπορούσε να προσέξει πως βιώνει κι αυτή το δικό της προσωπικό Γολγοθά. Στο χέρι περασμένη μια νάιλον τσάντα της διπλανής υπεραγοράς, πάει στο ένα τραπεζάκι, παίρνει τον δίσκο και βάζει μέσα τα δύο πλαστικά ποτήρια που ήταν αφημένα πάνω σ’ αυτό. Το ένα είχε ακόμα λίγο καφέ…  Πάει στο παραδίπλα τραπεζάκι με άλλα δύο άδεια πλαστικά ποτήρια, τα βάζει και αυτά στο δίσκο.

Παρατηρούσα την όλη σκηνή και προς στιγμή σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι κι αυτή μια εξ εκείνων που αγανακτούν με το να βλέπουν αφημένα ποτήρια πάνω σε τραπεζάκια, και αποφάσισε να τα μαζέψει λίγο.

Έπιασα το κινητό να κοιτάξω την ώρα, έριξα μια ματιά σε κανένα-δυο μηνύματα και το άφησα κάτω.

Σηκώνοντας τα μάτια πάνω, είδα την κυρία αυτή να κάθεται, το ποτήρι με τη γουλιά του καφέ μπροστά της. Πήρε ένα τσιγάρο, το άναψε και πήρε τον καφέ στο χέρι και ήπιε μια σταλιά. Ήθελε να τον απολαύσει μαζί με το τσιγάρο της.

Μέσα στα δύο-τρία λεπτά που κράτησε όλη αυτή η σκηνή, ένα ανθρώπινο δράμα εξελίχθηκε μπροστά στα ίδια μου τα μάτια. Ένας άνθρωπος, στην Κύπρο της φαινομενικής ευμάρειας ψάχνει για μια γουλιά καφέ αφημένη πάνω σε ένα τραπεζάκι σε μια καφετέρια.

Δεν ξέρω αν οι άλλοι πέντε-έξι που βρίσκονταν στον χώρο πρόσεξαν το όλο συμβάν. Αλλά λίγη σημασία έχει αυτό. Αν μας προσέγγιζε εκλιπαρώντας για λίγη βοήθεια για να πιει έναν καφέ είμαι σίγουρος ότι όλοι μας θα μειδιάζαμε και θα γυρίζαμε το κεφάλι από την άλλη συνεχίζοντας την κουβέντα που μας διέκοψε.

Ίσως η δική της προσωπική περηφάνια μας «γλύτωσε» από του να δείξουμε το πόσο λίγο μας ενδιαφέρει για τον διπλανό μας.

Ποια αξία μπορεί να έχουν μια δυο γουλιές καφέ που συνήθως αφήνουμε μέσα στο ποτήρι; Για εσάς, για μένα καμιά απολύτως. Εξάλλου, μια γουλιά πάνω, μια γουλιά κάτω σιγά το πράγμα.

Κι όμως εκεί έξω υπάρχει κόσμος, μπορεί και ένα δυο μέτρα παραδίπλα από εμάς, ο οποίος ψάχνει εναγωνίως έναν αφημένο καφέ πάνω σ’ ένα τραπεζάκι να τον κάνει δικό του και να απολαύσει μέχρι και την τελευταία του σταγόνα. Ούτε και έχει την πολυτέλεια να διερωτηθεί ποιος ήταν αυτός που έπινε προηγουμένως τον καφέ. Ούτε και θα προβληματιστεί μήπως έχει κάτι και κολλήσει. Δεν είναι δικά της αυτά τα διλήμματα. Δεν έχει χρόνο για τέτοιες σκέψεις.

Ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας με περηφάνια πραγματική, όχι αυτή τη φαινομενική που έχουμε όλοι οι υπόλοιποι, που δεν τους επιτρέπει να απλώσουν το χέρι για να εκλιπαρήσουν για βοήθεια. Επιλέγουν να πιούν αυτό που εμείς θα πετάξουμε παρά να σταθούν μπροστά μας και να ζητιανέψουν.

Είναι άνθρωποι περήφανοι.

Κι αυτή τους η περηφάνια είναι που μας απαλλάσσει από την ενοχή μας, αλλά συνάμα μας εξευτελίζει και μας θυμίζει πως η ευμάρεια στην οποία νιώθουμε ότι ζούμε, δεν είναι παρά φαινομενική…