«Ηθική» το όπιο των αφελών

Σε μια εποχή όπου οι λαϊκιστές και οι καραγκιόζηδες καλπάζουν πάνω στο άλογο της αφέλειας των… αλόγων όλων των ειδών επιβάλλεται να σοβαρευτούμε και να διαχειριστούμε

Στην πολιτική υπάρχει ένα υπερόπλο με το οποίο οι πονηροί χειρίζονται διαχρονικά την αφέλεια -και την υποκρισία- της κοινωνικής πλειοψηφίας. Ονομάζεται «ηθική».

Το επιχείρημα εδώ δεν είναι ότι οι έξυπνοι πολιτικοί είναι ανήθικοι ούτε πως οι έξυπνοι πολίτες αυτούς επιλέγουν.

Είναι πως, εάν την ώρα που ψηφίζεις ή στο ερώτημα της αποδοχής ή όχι ενός/μιας πολιτικού -όλα τα πιο κάτω αφορούν και τα δύο φύλα-, το βασικό κριτήριό σου είναι κατά πόσον ο πολιτικός που επιλέγεις ξενοκοιμάται ή πιάστηκε να λέει μια βαριά βρισιά σε ένα βίντεο ή αφήνει κάποιους να κάνουν τις δουλειές τους, προκειμένου όμως να κάνει εκείνος την πολιτική δουλειά, τότε την έχεις πατήσει.

Κι αν το έχεις κάνει προκειμένου να εκστομίζεις δεκάρικους στο οικογενειακό τραπέζι ή να παριστάνεις τον προστάτη της ηθικής στο Facebook, τότε δεν είσαι απλώς αφελής. Είσαι και κάτι χειρότερο από αυτό, αλλά ας αποφύγουμε τα μη κόσμια, όταν μια χαρά καταλαβαινόμαστε.

Όλα τα πιο πάνω ισχύουν ατομικά όσο και συλλογικά. Το βασικότερο είναι να αντιληφθείς πως, εξ ορισμού και ανέκαθεν, η πολιτική δεν είναι μοναστήρι -γυναικείο, μην ανοίξουμε το άλλο…- γιατί δεν πρέπει να είναι, αλλά ούτε και μπορεί να είναι εξ αντικειμένου.

Χρειάζεται μια στοιχειώδης ανάγνωση -και επίγνωση- της Ιστορίας, της ανθρώπινης φύσης δηλαδή, για να μπορέσεις να αποδεχθείς τι είναι αυτό το πράγμα, όχι τι θα ήθελες εσύ -τάχα- να είναι σε έναν κόσμο ρόδινο, όπου όλοι θα ήταν καλοί με όλους, θα υπήρχε ειρήνη και αδελφοσύνη κ.ο.κ.

Όταν εσύ ξυπνάς το πρωί και το πρώτο που κάνεις είναι να κακοποιείς ψυχολογικά την οικογένειά σου, αντί να δεις κάποιον για να σε βοηθήσει -τι το έχουμε το ΓεΣΥ;-, να κατηγορήσεις ένα σωρό συναδέλφους, να καβγαδίσεις με τον από κάτω στην πολυκατοικία για ασήμαντη αφορμή, να, να… Ενίοτε, να πας να τσιλιμπουρδίσεις για να ξεχαρμανιάσεις.

Το όριο με τον πολιτικό είναι το τι κάνει για τον εαυτό του και το τι κάνει για το αξίωμά του. Απλά ειπωμένο: παράγει έργο; Εάν ήδη κατέχει αξίωμα, με τι έχει ασχοληθεί περισσότερο ή και εξ ολοκλήρου σ’ αυτό το διάστημα; Με τις (προσωπικές) δουλειές του και τις μωροφιλοδοξίες του ή με το job description που του αναθέσαμε τελικά, εμείς ή εκείνοι που εκλέξαμε, και για το οποίο πληρώνεται;

Εάν κάποιος πολιτικός, στο διάστημα της παρουσίας του -μπορεί και να μην είναι δημόσιο το αξίωμα που κατείχε-, δεν έχει να επιδείξει έργο και το μόνο που έχει να παρουσιάσει είναι η «τιμιότητα» (μέχρι να μάθουμε…), η νοικοκυροσύνη (ό,τι κι αν σημαίνει πλέον) και η χαριτωμενιά, σαφώς δεν κάνει.

Δεν είμαστε σε reality και αυτή η παρεξήγηση στα μυαλά των αφελών είναι που μας καταστρέφει.

Εάν, λοιπόν, αντί να παράγει, ασχολείται με τις δικές του επιδιώξεις, όποιων μέσων και εάν μετέρχεται για να πείσει τις μάζες -οι οποίες ποτέ στην Ιστορία δεν ήταν υπόδειγμα εξυπνάδας-, εάν παίζει βρόμικα παιχνίδια και διαλυτικά, προκαλώντας μόνο ζημιά στο κόμμα ή στη χώρα του για την καρέκλα που ορέγεται, ή εάν κρύβει την κενότητα και την πολιτική του ανυπαρξία σε χαμόγελα και δημόσιες σχέσεις, τότε ξεκάθαρα δεν είναι η επιλογή. Είτε «ηθικός» είναι είτε ανήθικος.

Ο πολιτικός δεν είναι φίλος μας. Είναι κάποιος στον οποίο αναθέτουμε να ψάξει, συχνά, μέσα στη βρομιά και να παραγάγει. Μπορεί να είναι αγενής ή ευγενικός, να είναι απόμακρος ή προσιτός, να είναι, να είναι… Το ερώτημα είναι ένα: παράγει, μπορεί και, εάν ναι, ποιος και πόσο επωφελείται;

Σε μια εποχή όπου οι λαϊκιστές και οι καραγκιόζηδες καλπάζουν πάνω στο άλογο της αφέλειας των… αλόγων όλων των ειδών και υπό τον έλεγχο του κάθε λαμογιού, πολιτικού και μη, επιβάλλεται να σοβαρευτούμε και να διαχειριστούμε.

Για όσους επιμένουν να ψάχνουν την ηθική και την αγνότητα που νομίζουν πως έχουν, υπάρχουν, ξέρω ’γω, και οι καλόγριες στον Άγιο Ηρακλείδιο. Κάνουν και το θρυλικό αμυγδαλωτό.

Η εποχή μας, όμως, και ειδικά εδώ, χρειάζεται περισσότερη σοβαρότητα, καλύτερη αντίληψη, κάποιον κυνισμό για να καταλάβουμε την πραγματικότητα και, σίγουρα, λιγότερο καθωσπρεπισμό και «ηθική».

Εκτός κι αν γουστάρουμε να είμαστε κορόιδα. Τότε πάσο.