Τι γυρεύεις ρε εθνικιστή στην Κερύνεια;

Η Κερύνεια, ήταν στο σχέδιο παράδοσης στους Τούρκους. Ήταν στην ατζέντα της  «υψηλής» συνεννόησης μεταξύ χούντας, Άγκυρας και Ουάσιγκτον. Το είπε άλλωστε και ο δικτάτορας, Δημήτριος Ιωαννίδης, στο Πολεμικό Συμβούλιο, στις 20 Ιουλίου 1974, ημέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο: «Μα δεν την ξέρουμε τη λύση; Την ξέρουμε κ. Πρωθυπουργέ ( σ.σ. Αδαμάντιος Ανδροτσόπουλος). Αυτή θα βγούνε στην Κυρήνεια, κι αφού βγούνε τότε θα μπουν. Αυτό που θέλουν οι Τούρκοι το κάνουν. Θα τους σταματήσουμε μετά, αφού πάρουν το λιμάνι, την Κυρήνεια και ενώσουν τη Λευκωσία τότε θα σταματήσουν. Γι’ αυτό είμαστε σίγουροι.» ( Το ηχητικό ντοκουμέντο δημοσιεύεται στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά, «Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974» εκδόσεις Μεταίχμιο).

Το είπε και Μπουλέντ Ετζεβίτ στον Χένρι Κίσινγκερ, το βράδυ της 19^ης Ιουλίου 1974: «Σε διαβεβαιώνω ότι δεν προσπαθούμε να κατακτήσουμε την Κύπρο, απλώς να δημιουργήσουμε ένα προγεφύρωμα . Το προγεφύρωμα είναι η λέξη-κλειδί καθώς την είχε χρησιμοποιήσει ο Ιωαννίδης, ο Ετζεβίτ και ο Κίσιγκερ («Ενοχος», Ιγνατίου και Βενιζέλος, από τις εκδόσεις «Ρίζες»).

Η Κερύνεια, παρά την προδοσία, τις εντολές «μην απαντάτε στα τουρκικά πυρά», κράτησε απέναντι στους εισβολείς, με τις όποιες δυνάμεις υπήρχαν. ‘Έπεσε στα χέρια των κατακτητών στις 22 Ιουλίου.

Έκτοτε η Κερύνεια  θεωρείτο «δεδομένο» (;) ότι δεν θα επιστρεφόταν, με όποια σενάρια λύσης του Κυπριακού κι εάν συζητούνταν. Το γιατί δεν είναι αντιληπτό. Μήπως επειδή ήταν το θύμα  στη συνεννόηση του τριγώνου; Αυτό προέβλεπε ο σχεδιασμός, που διαμορφώθηκε στα… υψηλά δώματα και υπήρξε συμφωνία σε αυτό από ελληνόφωνους προδότες; Ήταν μέρος του παιχνιδιού σε βάρος της Κύπρου. Αυτό δεν είναι συμπέρασμα, τεκμηριώνεται. Παραδόθηκε η Κερύνεια στους Τούρκους, οι οποίοι στη συνέχεια- σε συνεννόηση πλέον με τους Αμερικανούς- προχώρησαν στην κατάληψη και των υπολοίπων περιοχών, που βρίσκονται μέχρι σήμερα υπό κατοχή.

Και το σύνθημα, «τα σύνορα μας είναι στην Κερύνεια»; Είναι μόνο σύνθημα; Ή είναι το σύνθημα αυτό ακραίο και εθνικιστικό;

Όταν αναφερόμαστε, όμως, σε πραγματική λύση κι όχι νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της εισβολής και των επιπτώσεων από τη συνεχιζόμενη κατοχή, μπορούν να γίνουν αποδεκτές  ρυθμίσεις με περιορισμούς;  Να υπάρχουν σύνορα;

Κι όμως, ρεαλιστικά και ορθολογιστικά σε μια λύση, τα σύνορα μας θα είναι στην Κερύνεια. Και οι Κερυνιώτες θα ζουν εκεί. Όπως και οι Τουρκοκύπριοι στις πόλεις και τα χωριά τους. Διαφορετικά τι λύση θα είναι;

Το είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης,  στην αντικατοχική εκδήλωση των Δήμων, Κοινοτήτων, προσφυγικών Σωματείων και οργανώσεων Κερύνειας ( Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026, Τύμβος Μακεδονίτισσας): «Η αξίωση ότι τα σύνορα μας είναι στην Κερύνεια δεν είναι σύνθημα, είναι ο στόχος μας για μια λύση που θα διασφαλίζει την πραγματική επανένωση της χώρας στο έδαφος, στους θεσμούς, την οικονομία και κάθε έκφανση της καθημερινότητας».  Δεν νοείται, ανέφερε, μισό δισεκατομμύριο Ευρωπαίοι πολίτες να έχουν δικαιώματα σε όλη την επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά οι Κύπριοι Ευρωπαίοι πολίτες να μην έχουμε τα ίδια δικαιώματα στη δική μας πατρίδα. 

Η επιστροφή των εδαφών, η απελευθέρωση τους, θα πρέπει να είναι, σε μια λύση, δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο. Σήμερα σε αυτό υπάρχουν ταμπού. Καλλιεργήθηκε για δεκαετίες αυτό το αφήγημα. Και καλλιεργήθηκε σκοπίμως ότι η όποια λύση θα είναι αποτέλεσμα εδαφικών αναπροσαρμογών, πολλών περιορισμών και παρεκκλίσεων. Λάθος. Κι αυτό γιατί δεν θα είναι λύση, αλλά διαιώνιση των αποτελεσμάτων της εισβολής.

Δεν μπορεί, λοιπόν,  κάποιος να μιλά για την Κερύνεια και να θεωρείται εθνικιστής: «Τι γυρεύεις ρε εθνικιστή στην Κερύνεια;». Εθνικιστές είναι αυτοί που θεωρούν πως πρέπει να ξεχαστεί η πόλη, ότι δεν θα επιστραφεί. Εθνικιστές υπό την έννοια ότι εκφράζουν- άθελα τους- τον τουρκικό εθνικισμό.