Η σύγκρουση Ισραήλ – Τουρκίας και ο μονόδρομος για την Κύπρο

Η επανεμφανισθείσα σεναριολογία περί ενδεχόμενου πολέμου Ισραήλ–Τουρκίας στην Κύπρο και απελευθέρωσης των κατεχομένων από τον ισραηλινό στρατό δεν είναι απλώς αβάσιμη και βλακώδης. Είναι πρωτίστως επικίνδυνη.

Δεν υπάρχει αμυντική συμφωνία που να υποχρεώνει το Ισραήλ να πολεμήσει για λογαριασμό μας. Η Κύπρος οφείλει να σχεδιάζει την ασφάλειά της χωρίς μεσσίες και φαντασιώσεις.

Από αυτό, όμως, δεν προκύπτει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ. Προκύπτει ακριβώς το αντίθετο.

Η Τουρκία δεν επιδιώκει έναν θεαματικό πόλεμο. Επεκτείνει μεθοδικά το στρατηγικό της βάθος, δημιουργώντας τετελεσμένα τα οποία αργότερα παρουσιάζει ως αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα.

Αυτή τη μέθοδο δεν την επινόησε τώρα και δεν τη δοκίμασε πρώτα στη Συρία ή στη Λιβύη. Τη δοκίμασε αρχικά στην Κύπρο: εισβολή, κατοχή, εποικισμός, στρατιωτικοποίηση, οικονομική εξάρτηση των κατεχομένων και σταδιακή μετατροπή μιας παράνομης κατάστασης σε δήθεν «νέα κανονικότητα».

Σήμερα εφαρμόζει την ίδια στρατηγική σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Στη Συρία εκπαιδεύει και εξοπλίζει τις νέες ένοπλες δυνάμεις, διεκδικεί στρατιωτική πρόσβαση και επιχειρεί να μετατρέψει την επιρροή της σε μόνιμη παρουσία.

Η πρόσφατη σύγκρουση γύρω από την αεροπορική βάση Αμπού Ντουχούρ αποκάλυψε ακριβώς αυτή την αντιπαράθεση για το ποιος θα καθορίζει τη μεταπολεμική Συρία.

Παρενθετικά: όσο αληθοφανές κι αν είναι το επιχείρημα του πρέσβη των ΗΠΑ στην Άγκυρα και απεσταλμένου στη Συρία, Τομ Μπάρακ, ότι ο Βενιαμίν Νετανιάχου εκμεταλλεύθηκε το θέμα για να χτυπήσει τη βάση για προεκλογικούς λόγους —επιχείρημα το οποίο επιχείρησε υπογείως, και αυτό εξηγείται επίσης, να περάσει και η αντιπολίτευση—, η ουσία παραμένει: η Τουρκία επιχειρεί, αδιαμφισβήτητα, να κάνει ακριβώς αυτό που της αποδίδεται.

Το γεγονός και μόνο ότι η Άγκυρα διέψευσε πως υπήρξε έστω και επίσκεψη Τούρκων στρατιωτικών στη βάση, ενώ ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας της Συρίας το επιβεβαίωσε, λέει από μόνο του πολλά.

Όσο για τον Μπάρακ, είναι γνωστό ότι πρωτίστως εκπροσωπεί τα τεράστια ιδιωτικά συμφέροντα που επέβαλαν τον διορισμό του. Εκτός κι αν κάποιος θεωρεί ότι ένας δισεκατομμυριούχος του κτηματομεσιτικού κλάδου αποφάσισε, στα 80 του χρόνια, πως πρέπει να κάνει διπλωματική καριέρα.

Εκεί στόχευε και η σπόντα του Νετανιάχου ότι οι απόψεις του Αμερικανού πρέσβη δεν είναι οι απόψεις του Τραμπ. Ό,τι κι αν σημαίνει «οι απόψεις του Τραμπ».

Στη Λιβύη η Άγκυρα χρησιμοποίησε τη στρατιωτική της παρουσία για να κατασκευάσει θαλάσσια τετελεσμένα. Στην Ανατολική Μεσόγειο προσπαθεί να περιορίσει τον χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να κινηθούν η Κύπρος, η Ελλάδα και το Ισραήλ. Και συνεχίζει το ίδιο μοτίβο και αλλού.

Επομένως, η γεωπολιτική κατεύθυνση της Κύπρου δεν είναι ζήτημα συμπάθειας ή ιδεολογίας. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μας προσφέρει πολιτική, οικονομική και διπλωματική αλληλεγγύη. Δεν διαθέτει, όμως, ούτε ενιαίο στρατό ούτε αυτόματο επιχειρησιακό σχέδιο για την υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όσο αυξάνεται η ρωσική απειλή —με την οποία επίσης ηδονίζεται ο αριστερός άξονας των θαυμαστών του Πούτιν, του Ταγίπ και της υπόλοιπης αρρώστιας του ισλαμοφασισμού— τόσο μειώνονται και οι όποιες δυνατότητες της ΕΕ να μας στηρίξει.

Ο άξονας Κύπρου–Ελλάδας–Ισραήλ δεν αποτελεί εγγύηση ότι κάποιος τρίτος θα πολεμήσει για εμάς. Προσφέρει, όμως, κάτι εξίσου σημαντικό: πληροφορίες, τεχνογνωσία, αεράμυνα, διαλειτουργικότητα, κοινές ασκήσεις, ενεργειακές διασυνδέσεις και διπλωματικό βάθος.

Η αποτροπή δεν σημαίνει ότι προετοιμάζεις έναν πόλεμο. Σημαίνει ότι αυξάνεις τόσο το κόστος της επιθετικότητας για τον αντίπαλο, ώστε να μην τολμά να επιτεθεί.

Και αυτό είναι που προσδίδει αξία σε αυτό που είσαι, όσο μικρό κι αν φαίνεσαι. Η αρχιτεκτονική αυτή αφορά και τη συνεργασία μας με τη Γαλλία, τη διατήρηση συμμαχικών σχέσεων με τις ΗΠΑ, όπως και τη διεύρυνση του άξονα προς την Ινδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η στρατηγική σχέση Κύπρου–Ινδίας έχει ήδη αναβαθμιστεί, ενώ ο οικονομικός διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης δημιουργεί ένα εντελώς νέο σκηνικό.

Τα οφέλη της συνεργασίας με το Ισραήλ είναι ήδη μετρήσιμα. Πέρα από το οικονομικό σκέλος —τις επενδύσεις και τους περίπου 600.000 Ισραηλινούς τουρίστες—, οι διάφοροι εμμονικοί και αντισημίτες, είτε της ακροαριστεράς είτε της ακροδεξιάς, οι οποίοι προσπαθούν —όπως ακριβώς εύχεται ο Ερντογάν— να κόψουν τους δεσμούς της χώρας μας με το εβραϊκό κράτος, δεν αντιλαμβάνονται τι θα σήμαινε μια απομονωμένη Κύπρος μέσα σε ένα σκηνικό συνεχών μεταβολών, όταν ο απέναντι άξονας —ο εχθρός μας— επιδιώκει να θέσει ολόκληρο το νησί υπό τον έλεγχό του.

Δείχνουν επίσης να αγνοούν ότι η σύμπλευση ελληνοαμερικανικών και αμερικανοεβραϊκών οργανώσεων είναι εκείνη που έφερε όλα αυτά: από την προώθηση του EastMed Act και το άνοιγμα του δρόμου για την άρση του αμερικανικού εμπάργκο όπλων έως και τις υπόλοιπες, πολύτιμες για την Κύπρο, εξελίξεις για τις οποίες ωρύεται η Τουρκία τα τελευταία χρόνια.

Γιατί; Διότι αυξάνουν ακριβώς το κόστος όλων όσων η Τουρκία έκανε μέχρι τώρα ανενόχλητη.

Αυτοί όλοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν το απλό: η καταστροφή μιας στρατηγικής σχέσης με τη μοναδική δημοκρατία της περιοχής, εξαιτίας της συνωμοσιολογίας, της ρωσόφιλης προπαγάνδας, της παλαιστινιακής ισλαμιστικής τρομοκρατίας και των αφηγημάτων του Ερντογάν —όλων όσων καταπίνουν αμάσητα λόγω νοητικής οκνηρίας—, θα ήταν πράξη αυτοχειρίας.

Μόνο εμείς και το Ισραήλ, ως μη μουσουλμάνοι και ως πολιτισμικά δυτικόστροφοι, δεν χωράμε στη «νέα τάξη» που προωθούν ο Ερντογάν, το Κατάρ και οι άλλοι μουλάδες στη Μέση Ανατολή. Μόνο εμείς και οι Εβραίοι είμαστε εξ ορισμού «ξένοι» προς αυτή τη νέα πραγματικότητα που προσπαθούν να επιβάλουν.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «Ισραήλ ή…». Είναι αποτροπή ή στρατηγικός εγκλωβισμός, μέχρι να έρθει να μας βρει η μοίρα μας.

Διότι ειρήνη που εξαρτάται αποκλειστικά από την καλή διάθεση της Τουρκίας δεν είναι ειρήνη. Είναι αναμονή παράδοσης. Και όσοι δεν χαλιούνται με την προοπτική αυτή μπορούν να πάνε από σήμερα στην Τουρκία.

Αν είναι και αυτή μια επιλογή, την έχουν έτοιμη εκεί. Άστε που θα βλέπουν Εβραίους και Ισραηλινούς γύρω τους. Τι κάνουν εδώ;