Με αλφαβητική σειρά

Ο καθηγητής καλημερίζει, ανοίγει τον κατάλογο και διαβάζει τα ονόματα για να πιάσει παρουσίες. Κάθε αγόρι πρέπει να απαντά «παρών» και το κορίτσι «παρούσα». «Αφού είναι όλοι παρόντες ας κάνουμε την προσευχή μας». Αυτό υπήρξε και το δικό μας καθημερινό σκηνικό στα σχολεία, εδώ και μισό αιώνα. Άπειρες φορές, επαναλαμβάναμε το επίθετο παρών που στο θηλυκό γίνεται παρούσα. Και όμως τίποτα δεν κόλλησε σε κάποιους εκφωνητές, παρουσιαστές, δημοτικούς συμβούλους ή πολιτικούς, ώστε να συγκρατήσουν και να κατανοήσουν, αν μη τι άλλο, την κλίση των επιθέτων. Τους ακούμε συχνά μπροστά από την κάμερα να λένε «Ήταν μια ενδιαφέρων εκδήλωση» ή «Θα είμαστε όλοι παρών».

Έπειτα ο καθηγητής ξανάπιανε τον κατάλογο και από κεκτημένη ταχύτητα φώναζε τον πρώτο μαθητή του οποίου το επώνυμο άρχιζε από το γράμμα Α. Κι αυτή τύγχανε να είναι πάντα η Αβραάμ την οποία δεν άφηναν σε χλωρό κλαρί, την τάραζαν όλοι οι καθηγητές, καλώντας την να ανέβει στον πίνακα για να λύσει την άσκηση στα μαθηματικά ή στη χημεία. Κρύος ιδρώτας την έλουζε κάθε φορά. Έλιωνε και κολλούσε η κιμωλία ανάμεσα στα δάχτυλά της, ενώ αυτή άκουγε πάντα επιπλήξεις, προτού αντικατασταθεί από το γράμμα Β, τη Βαρβακίδου. Μηδέν στο πηλίκο το αποτέλεσμα, αφού ούτε αυτής της έβγαιναν οι θετικές επιστήμες.

Με τον κατάλογο αδικούνταν ταυτόχρονα οι άριστοι μαθητές που αλφαβητικά βρίσκονταν τελευταίοι στον κατάλογο όπως οι Φαίδωνος και Χριστοδούλου, που σήκωναν χέρι φωνάζοντας «εγώ, εγώ εγώ!» περιμένοντας πότε θα ανέβουν στο βάθρο για να λύσουν με μια δεξιοτεχνική κίνηση την άσκηση.

Όλα αυτά συνέβαιναν πριν μισό αιώνα, την εποχή που δεν είχε ακόμη ανακαλυφτεί ο ασπροπίνακας, όπου γράφεις και σβήνεις με τον μαρκαδόρο, χωρίς να εισπνέεις την άσπρη σκόνη που σήκωνε κάθε φορά ο σπόγγος, προκαλώντας κρίση άσθματος στους καθηγητές και στους μαθητές των πρώτων θρανίων.

Τότε κανείς δεν φανταζόταν βέβαια πως μια μέρα ο εκπαιδευτικός θα μπορούσε να γράφει καθιστός στην έδρα και την ίδια ώρα μια οθόνη να προβάλει τις μαθηματικές εξισώσεις, ή τις λύσεις των ασκήσεων. Ποτάμια, ήπειροι και αρχαιότητες εμφανίζονται πλέον στον τοίχο και ο καθηγητής της γεωγραφίας δεν χρειάζεται να κουβαλά μαζί του ένα τεράστιο χάρτη και να τον κρεμά στον πίνακα για να δείξει πού βρίσκεται ο Αμαζόνιος και πού ο Γάγγης.

Η ύπαρξη ασύρματων τηλεφώνων που θα κινούνταν στην κυριολεξία παντού μαζί μας, στην τσέπη ή τη σχολική τσάντα, ανήκαν επίσης σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Το τηλέφωνο ήταν συνδεδεμένο με σύρμα σε κεντρικό σημείο του σπιτιού οπόταν και οι συνομιλίες με φίλες γίνονταν με σήματα Morse, αφού όλη η οικογένεια έστηνε αυτί. Επιπλέον η επικοινωνία έπρεπε να είναι σύντομη, επιγραμματική, γιατί μπορεί να κτυπούσε κάποιος άλλος τη γραμμή και να την έβρισκε κρατημένη. Τις σπάνιες φορές που τύγχανε να μην προλάβουν να σηκώσουν το τηλέφωνο, όλη η οικογένεια ήταν μαραζωμένη, κάνοντας υποθέσεις ποιος να ήταν. «Τα γέρημα να μεν το προλάβουμεν…», μουρμουρούσε η γιαγιά.

Ο κόσμος περίμενε υπομονετικά το βραδινό δελτίο ειδήσεων για να ενημερωθεί για τα νέα του νησιού και του κόσμου. Στις μέρες μας οι ειδήσεις των 8.00 μ.μ. είναι πεπαλαιωμένες αφού ο τηλεθεατής γνωρίζει ήδη τα πάντα από το κινητό και το τάμπλετ του, ενώ βγάζει και ετυμηγορίες προτού καν διασταυρωθούν οι πληροφορίες, από επίσημες πηγές.

Ο καθένας τις μέρες μας γίνεται μετεωρολόγος, ντέντεκτιβ, δικαστής, γιατρός. Κάνει ιατρικές διαγνώσεις και προγνώσεις και ιατρική έκθεση για τον θάνατο μιας διασημότητας ή ενός θύματος ανθρωποκτονίας, προτού ακόμη γίνει η νεκροψία. Με τη μεγαλύτερη ευκολία γίνεται και δημοσιογράφος αφού μπορεί να γράψει ένα κατεβατό, να παραληρεί και να ουρλιάζει στο διαδίκτυο. Γεμίσαμε πολιτικούς αναλυτές και προφήτες.

Η πολυφωνία και το διαδίκτυο έδωσε φωνή ακόμη και σ’ αυτούς που γράφουν το ψωμί «πσωμί» με -πς. Είμαστε όλοι συγγραφείς, αρθρογράφοι, γιατροί και influencers. Με αδηφάγο βλέμμα σαν κοράκια περιμένουμε το επόμενο θύμα να το κατασπαράξουμε, καθισμένοι αναπαυτικά στην ασφάλεια του καναπέ μας και στην προστασία της οθόνης.

Παίρνουμε αμέτρητα Like, βαθμολογούμε τον εαυτό μας με άριστα όπως άριστα παίρνουν και οι υπάλληλοι στη δημόσια υπηρεσία. Στη Bουλή, μάς εκπροσωπούν οι άριστοι των αρίστων, που εξελέγησαν από ψηφοφόρους που ακόμη ψηφίζουν κομματικά και μόνο. Πρόσωπα φτιαγμένα από επικοινωνιολόγους και ενδυματολόγους. Η Μαίρη η κομμώτρια λατρεύει την πρόεδρο της Βουλής γιατί, «εν πάντα περιποιημένη τζαι καλοχτενισμένη» λέει, πλασάροντας μάλιστα το χρώμα των μαλλιών της στις πελάτισσές της. Ο γιος της, ψηφίζει Φειδία γιατί είναι cool και έχει και μαγκιά. Η ηλικιωμένη που βάφει καροτί τα δικά της ψηφίζει πάντα ΔΗΚΟ, «σταθερή αξία» λέει. Η κυρία Μαίρη δεν έχει καμμιά πελάτισσα από το ΑΚΕΛ γιατί αυτές πάνε μόνο σε κομμώτριες του κόμματος. Κάποιες κυρίες του ΔΗΣΥ δεν καταδέχονται το νησί οπόταν και πάνε σε salon de coiffure στο Κολωνάκι.

Η υπερήλικη θεία που βρίσκεται στο Μέλαθρο ψηφίζει σταθερά Μακάριο, γι’ αυτό και αναγκάστηκαν να της αλλάξουν θάλαμο, αφού τσακωνόταν με τη συγκάτοικό της η οποία σε βαθειά γεράματα παραμένει αμετανόητα γριβική. Συχνά διερωτώμαι αν είμαστε όλοι αρτηριοσκληρωμένοι, ψυχαναγκαστικοί ή εμμονικοί, ειδικά όποτε πλησιάζει μια νέα προεκλογική περίοδος. Πάθαμε τόσα μα δεν μάθαμε.

Καλή νέα σχολική χρονιά στα παιδιά, χωρίς καταλόγους και αλφαβητική σειρά αλλά με το μικρό αληθινό τους όνομα!

dena.toumazi@gmail.com