Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Κουβέντιασα χθες με τη Νόνη Διάκου, πρόεδρο του «Παγκύπριου Συνδέσμου Αλτσχάιμερ και Συναφών Ανοιών Μη με Λησμόνει», με αφορμή την επικείμενη (μεθαύριο Δευτέρα) Παγκόσμια Ημέρα για τη νόσο Αλτσχάιμερ, όπως έχει καθιερωθεί η 21η Σεπτεμβρίου κάθε έτους. Και, βέβαια, η μητέρα της Ελένη, ήταν στο επίκεντρο της συνομιλίας μας, αφού πέθανε περνώντας και τα τρία στάδια της ασθένειας.
«Μου τηλεφώνησε μια μέρα ο πατέρας μου ότι στις 4 το πρωί είχε χαθεί η μητέρα μου», μού είπε η κ. Διάκου, «αλλά τη βρήκε λίγο αργότερα, αφού πήρε το αυτοκίνητο και την έψαχνε. Είχε βγάλει όλα τα ρούχα της, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού μας στον Άγιο Ανδρέα στη Λευκωσία και βγήκε στον δρόμο, μέσα στη βροχή. Περπάτησε ξυπόλυτη και γυμνή, μέχρι το Μετόχι του Κύκκου». Η Νόνη Διάκου μου περίγραψε ψύχραιμη και ήρεμη, το κατακλυσμικό κτύπημα της νόσου πάνω στη μητέρα της, που άρχισε να παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα πολύ νωρίς, στα 52 της χρόνια. «Η μητέρα μου είχε έρθει να με δει στο Λονδίνο και μια μέρα χάθηκε πηγαίνοντας στο γειτονικό μπακάλικο, ενώ της το είχα δείξει και ήξερε πού ήταν.
Τη χρονιά που ετοιμαζόμουν να παντρευτώ, παρατήρησα ότι είχε πέσει σε κατάσταση πλήρους απάθειας, ενώ ήταν άνθρωπος ενθουσιώδης και δραστήριος και είχε καλή κοινωνική ζωή. Μπαίναμε στο αυτοκίνητο, καθόταν στο τιμόνι και δεν ήξερε πού να πάει. Τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής της, η μητέρα μου ήταν κλινήρης και δεν μπορούσε να μιλήσει – ψιθύριζε μόνο το παλιό παιδικό τραγουδάκι “φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ”… ίσως γιατί δεν αλλοιώνεται η παλιά μνήμη… Ήταν πολύ δύσκολο για όλους μας να το διαχειριστούμε όλο αυτό, συναισθηματικά…». Μετά από μια μικρή παύση, μου είπε η Νόνη Διάκου: «Η οικογένεια –και κυρίως ο πατέρας μου– δεν ξεγράψαμε τη μητέρα μου, ούτε την εγκαταλείψαμε. Και θέλω σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσω ότι παρ’ όλο που ο ασθενής δεν αναγνωρίζει τους άλλους, παραμένει ο εαυτός του και δεν χάνει την ταυτότητά του. Ακόμα και στο τελικό στάδιο, κάτι καταλαβαίνει. Μερικές στιγμές που η μητέρα μου με έβλεπε κατάματα, ένιωθα ότι επικοινωνούσε, έστω καθηλωμένη για τρία χρόνια στο κρεβάτι. Αυτά τα τρία χρόνια σιτιζόταν με σωληνάριο και πέθανε σε εμβρυϊκή στάση, καθώς δεν μπορούσαμε να της ανοίξουμε χέρια και πόδια…».
Σκέφτηκα την Ελένη που ήρθε στον κόσμο σε εμβρυϊκή στάση και στην ίδια στάση έφυγε απ’ αυτόν…Έχοντας στη μνήμη το παιδικό τραγουδάκι που την είχε μαγέψει μικρό παιδί πριν από δεκαετίες…
*Σημείωση: Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Αλτσχάιμερ ο «Σύνδεσμος Αλτσχάιμερ Λάρνακας Μη με Λησμόνει», πραγματοποιεί δύο εκδηλώσεις στις 23/9 στο Γερμανικό Ιατρικό Ινστιτούτο στη Λευκωσία και στις 25/9 στη Λάρνακα, ενώ το ίδρυμα «Ιθάκη» πραγματοποιεί το Σάββατο 26/9 στη Λευκωσία πορεία ευαισθητοποίησης για τη νόσο, με σημείο εκκίνησης την πλατεία Ελευθερίας στις 10:30π.μ.
