Τα πολιτικά ξεκατινιάσματα και οι καθολικά διαμαρτυρόμενοι

Ο ΔΗΣΥ καταφέρνει να τροφοδοτεί το πολιτικό κουτσομπολιό με τους εσωκομματικούς καυγάδες, που φθάνουν μέχρι του σημείου ξεκατινιάσματος. Το  κόμμα εξακολουθεί να απασχολεί τη δημόσια σφαίρα, αλλά για λάθος λόγους.

Το πρόβλημα με το ΔΗΣΥ είναι ότι δεν έχει ξεπεράσει την κρίση του 2023, την μεγάλη ήττα στις προεδρικές εκλογές. Εκείνη την κρίση δεν μπορούν να  την ξεπεράσουν καθώς απέφυγαν να την δουν κατάματα. Δεν αντιμετώπισαν ορθολογιστικά τα δεδομένα που διαμορφώθηκαν και τις νέες πραγματικότητες που δημιουργήθηκαν από τις εκλογές.

Και το θέμα δεν είναι μόνο ότι οι εσωκομματικές έριδες παραμένουν, το κόμμα παρουσιάζεται διχασμένο, αλλά μετέωρο παραμένει το επόμενο βήμα. Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του περασμένου Μαΐου, μπορεί να  έδωσε… ανάσες, αλλά όπως φαίνεται δεν επούλωσε πληγές. Γι’ αυτό και οι δημόσιες και μη κόντρες.

Η Αννίτα Δημητρίου, αν και νέα πολιτικός, χαρακτηρίζεται από νοοτροπίες του παλιού. Αυτή η τακτική να δημιουργήσει αυλή, να «δέσει» στελέχη διά διορισμών, είναι πρακτικές παλιάς κοπής. Δεν πρόκειται για αξιοποίηση του στελεχιακού δυναμικού, αλλά δημιουργία προσωπικού στρατού ενόψει προεδρικών. Από όσους παρελαύνουν υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι, με προσωπική σφραγίδα στην κοινωνία, αλλά το ζήτημα δεν είναι οι διοριζόμενοι, αλλά οι στοχεύσεις εκείνων που αποφασίζουν τους διορισμούς.

Σε όλα αυτά μπαίνει στην εξίσωση και το γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ τα «πήγε καλά» στις τελευταίες εκλογές. Η Πρόεδρος του κόμματος το θεώρησε «προσωπική επιτυχία». Και επειδή, όπως πιστεύει, οφείλεται στην ίδια, σχεδιάζει το επόμενο της βήμα. Εάν δεν τα κατάφερνε στις βουλευτικές θα επικαλείτο «την εκ των έσω υπονόμευση», «τη στάση του Προέδρου Χριστοδουλίδη» κλπ. Και στα δυο σενάρια, της «νίκης» και της ήττας, δεν φαίνεται να υπάρχει διάθεση να αγγίξουν τα ζητήματα της συνεχιζόμενης εσωκομματικής κρίσης. Γι’ αυτό και συνεχίζονται οι αντιπαραθέσεις και τα συναγωνιστικά μαχαιρώματα.  Ότι το κόμμα σύρεται από τα λάθη των τελευταίων προεδρικών εκλογών, τη  στάση μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου, δεν απασχολεί. ‘Ή καλύτερα δεν φαίνεται να θέλουν στην Πινδάρου να «αγγίξουν» το θέμα.

Το 27%  των βουλευτικών εκλογών μπορεί να θεωρείται «υπό τις περιστάσεις» νίκη, αλλά η μεγάλη εικόνα δείχνει πως υπάρχει συρρίκνωση του κόμματος της δεξιάς. Όπως και των υπολοίπων λεγόμενων παραδοσιακών κομμάτων. Το «πήγε καλά», μπορεί να εξηγηθεί. Η Λευκωσία, για παράδειγμα, τράβηξε το κουπί λόγω και υποψηφίων που έχουν δημοφιλία.

Η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, πάντως, παρουσιάζεται αποφασισμένη να εξαργυρώσει το γεγονός ότι απέφυγε την ήττα στις βουλευτικές διά της δικής της αναβάθμισης. Έστω κι εάν, το γνωρίζει προφανώς, ότι η πρώτη εκλογή της στην Προεδρία της Βουλής ήταν συγκυριακή και ευνοήθηκε από τα δεδομένα. Λόγω του σκηνικού που έστησε ο κ. Αβέρωφ και του «ιστορικού» σινιάλου προς την… γαλαρία!

Προφανώς και είναι νωρίς για τις προεδρικές εκλογές. Ημερολογιακά απέχουμε αρκετά. Ωστόσο, είναι πρόδηλο ότι στήνεται από τώρα ένα σκηνικό, κυρίως στο χώρο του ΔΗΣΥ. Επειδή, όμως, είναι νωρίς, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ότι το σκηνικό και οι ενδιαφερόμενοι θα είναι οι ίδιοι μέχρι τέλους. Πολλά γεγονότα μπορούν να διαφοροποιήσουν τα σημερινά δεδομένα και τις εξαγγελθείσες προθέσεις.

Οι προεδρικές εκλογές του 2023 έχουν φέρει μεγάλες ανατροπές καθώς ο Νίκος Χριστοδουλίδης κέρδισε παρά το γεγονός ότι δεν υποστηρίχθηκε από κανένα από τα δυο μεγαλύτερα κόμματα. Έκτοτε η συναγερμική, ας την χαρακτηρίσουμε, αντιπολίτευση, παλεύει με  το παρελθόν της και ομφαλοσκοπεί. Υπερασπίζεται τη δεκαετία Αναστασιάδη ( κάποτε θερμά, κάποτε χλιαρά), αλλά ταυτόχρονα  δυσκολεύεται να αρθρώσει πολιτικό λόγο.

Την  ίδια ώρα, τόσο ο ΔΗΣΥ όσο και το ΑΚΕΛ, δεν φαίνεται να  έχουν βρει τα πατήματα τους. Δεν κατάφεραν, από τη στιγμή που δηλώνουν απέναντι στην κυβέρνηση, να προβάλλουν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Το σίγουρο είναι πως δεν μπορεί να υπάρξει, όπως στο παρελθόν, ένας ανταγωνιστικός διπολισμός. Αυτό τελείωσε. Και λόγω αποτελεσμάτων των προεδρικών και επειδή υπήρξε και η άτυπη συνεργασία τους, μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου. Σήμερα, με βάση τον τρόπο που πολιτεύονται, τους ταιριάζει καλύτερα ο χαρακτηρισμός των καθολικά διαμαρτυρομένων.