Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Ο συγγραφέας Αντρέας Νικολαϊδης, μου είπε ότι στη διάρκεια της έρευνας του για τη νεοεκδοθείσα μελέτη του με τίτλο «Μεταναστευτικές ροές σε ένα “κράτος-φάντασμα”: Έποικοι, εργάτες, φοιτητές και πρόσφυγες στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας», κυριάρχησε ο προβληματισμός του για το μέλλον του τόπου μας. Επεσήμανε ότι «υπάρχει μια κατάσταση που απλώς τη σπρώχνουμε κάτω από το χαλί».
Και πρόσθεσε: «Στην Κύπρο ο πολιτικός σχεδιασμός μοιάζει συχνά να εξαντλείται στην επόμενη πενταετία – στο ποιος θα κυβερνήσει, ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Δεν υπάρχει όμως αντίστοιχος σχεδιασμός με ορίζοντα πενήντα ή εκατό χρόνων. Ποιοι θα ζουν τότε σε αυτόν τον τόπο; Η δημογραφική αοριστία των αριθμών στην άλλη πλευρά, αλλά και τα δεδομένα, δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον.
Η Κύπρος είναι ένας περιορισμένος γεωγραφικός χώρος, που παραμένει διαιρεμένος. Και ενώ το Κυπριακό συχνά περιγράφεται ως μια παγωμένη σύγκρουση, στην πραγματικότητα η ζωή στην άλλη πλευρά, δεν έχει παγώσει καθόλου. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν, να μετακινούνται, να δημιουργούν οικογένειες και ν’ αναπτύσσουν δραστηριότητες. Η Τουρκία συνεχίζει τον δικό της σχεδιασμό και τη δική της, παράνομη πολιτική.
Υπάρχουν άνθρωποι που μεταναστεύουν από την Τουρκία γνωρίζοντας ότι στην Κύπρο υπάρχει πλέον ένας «οικείος» χώρος. Υπάρχουν συγγενείς, οικογένειες, κοινότητες, επαγγελματικές σχέσεις. Υπάρχουν στρατιώτες, εργαζόμενοι, φοιτητές, όπως και κοινότητες ανθρώπων από άλλες χώρες. Και παράλληλα υπάρχει η συνεχής μεταβολή του ίδιου του χώρου, μέσα από την οικοδομική ανάπτυξη, την άναρχη δόμηση και τις οικονομικές δραστηριότητες που συνδέονται με αυτήν. Χρειάζεται να εξετάσουμε τι έχει διαμορφωθεί μετά την εισβολή-κατοχή και ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες στο μέλλον.
Αν το Κυπριακό παραμείνει άλυτο, αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση ή αν προκύψουν άλλες μορφές διευθέτησης, η Κυπριακή Δημοκρατία θα εξακολουθήσει να βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές προκλήσεις. Και φοβάμαι ότι ορισμένες από αυτές μπορεί, σε βάθος χρόνου, να αποκτήσουν ακόμη και διαστάσεις υπαρξιακές»…
