Τα οδοφράγματα και οι φωτογραφήσεις του Ραούφ Ντενκτάς

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Στις 15 Οκτώβριου του 2009, ο Δημήτρης Χριστόφιας και ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, φύτεψαν, ως γνωστό, δυο δενδρύλλια ελιάς, στο χώρο που φιλοξενούνται οι συναντήσεις για το Κυπριακό, στην περιοχή του παλιού αεροδρομίου Λευκωσίας, εντός της νεκρής ζώνης. Αυτό είχε γίνει στην παρουσία του, τότε, εκπροσώπου του ΟΗΕ, Ταγιέ Μπρουκ Ζεριχούν και άλλων εκπροσώπων των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο και των αντιπροσωπειών, που συμμετείχαν στις συνομιλίες.

Ο συμβολισμός εκείνης της πράξης κράτησε όλα τα προσχήματα, για άρση κάθε παρεξήγησης. Τα έχουμε αυτά στο Κυπριακό. Υπενθυμίζεται ότι ο Ραούφ Ντενκτάς ήθελε, κάθε φορά, που πραγματοποιείτο συνάντηση με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, δυο φωτογραφίσεις. Γιατί ως γνωστό, σύμφωνα με το διεθνές διπλωματικό πρωτόκολλο, η τιμητική θέση για κάθε προσκεκλημένο ηγέτη είναι στα δεξιά του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Και ο Ντενκτάς, τότε, μετά την πρώτη φωτογράφιση και βρισκόμενος στα αριστερά του Γ.Γ. , απαιτούσε και δεύτερη για να σταθεί δεξιά του, «αναγκάζοντας» τον Γλαύκο Κληρίδη ( σ.σ. κι άλλους Προέδρους!) να αλλάζει θέση και τον Γενικό Γραμματέα να παρακολουθεί αμήχανα. Οι συμβολισμοί και οι διαδικασίες στο Κυπριακό είναι, ενίοτε, ουσία.

Το 2009, λοιπόν, στο φύτεμα των ελιών ο κατοχικός ηγέτης τοποθέτησε το πρώτο δενδρύλλιο ελιάς, το οποίο σκέπασε με χώμα ο Πρόεδρος Χριστόφιας και πότισε ο κ. Ζεριχούν. Το δεύτερο δενδρύλλιο τοποθέτησε ο Πρόεδρος Χριστόφιας, με τον κ. Ταλάτ να βάζει το χώμα και τον κ. Ζεριχούν να το ποτίζει.

Το θέμα δεν είναι ο συμβολισμός, τα δυο δενδρύλλια, αλλά πρωτίστως το αποτέλεσμα. Ως γνωστό, στην τελευταία συνάντηση του Προέδρου Χριστοδουλίδη με τον εγκάθετο της Άγκυρας, Τουφάν Έρχιουρμαν, οι άνθρωποι των Ηνωμένων Εθνών, «συμβολικά δώρισαν» στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και τον εγκάθετο της Άγκυρας, Τουφάν Έρχιουρμάν, από ένα μπουκαλάκι λάδι, από τα δυο δεντρύλλια ελιάς που φύτεψαν οι Χριστόφιας και Ταλάτ. Συμβολικό γιατί; Επειδή η ελιά είναι το δέντρο της ειρήνης; Ή γιατί αυτά τα δυο δεντρύλλια μεγάλωσαν και παράγουν ελιές και λάδι, αλλά το Κυπριακό παραμένει άλυτο; Απαντήσεις μπορούν να δοθούν πολλές και διαφορετικές.

Σημασία έχει ότι δεν επιτεύχθηκε συμφωνία στο Κυπριακό κι ας έχουν περάσει 52 χρόνια. Κι ας έχουν καταβληθεί πολλές προσπάθειες. Πρωτοβουλίες των Ηνωμένων Εθνών και τρίτων διεθνών παραγόντων. Άλλες τόσες και οι διαδικασίες συνομιλιών, που πραγματοποιήθηκαν.

Η εύκολη απάντηση- που ισχύει 100%– είναι πως για τη μη λύση ευθύνεται η κατοχική Τουρκία, που δεν θέλει συμφωνία. Και δεν θέλει, επειδή ροκανίζοντας το χρόνο και κερδίζοντας στο πεδίο των συνομιλιών υποχωρήσεις, προσδοκά ότι θα εξασφαλίσει κι άλλα.

Η κατοχική πλευρά κατάφερε από το 1974 και εντεύθεν, όπως στην ατζέντα να συζητούνται πρωτίστως τα δικοινοτικά ζητήματα και όχι η ουσία του προβλήματος, που είναι η συνεχιζόμενη κατοχή. Η πρώτη φορά, κατά την οποία το θέμα της διεθνούς πτυχής τέθηκε και συζητήθηκε σε βάθος, ήταν όταν υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, ήταν ο Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος παρουσίασε ολοκληρωμένο σχέδιο για την Ασφάλεια. Σχέδιο, το οποίο έτυχε θετικής υποδοχής από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Οι συζητήσεις, στην παρούσα φάση, αφορούν τη διάνοιξη οδοφραγμάτων. Και αυτό γίνεται με δυσκολία. Και κυριαρχεί στις συζητήσεις, μεταφέροντας την ουσία για τη συνέχεια. Το Κυπριακό δεν είναι θέμα έλλειψης εμπιστοσύνης, αλλά ούτε και διάνοιξης ενός ή τεσσάρων οδοφραγμάτων. Άλλωστε, σήμερα λειτουργούν εννιά και το Κυπριακό δεν λύθηκε. Χρησιμοποιούνται από την κατοχική πλευρά για να παραπέμψουν σε μια λογική ομαλοποιήσης της κατάστασης, των κατοχικών δεδομένων. Ότι έγινε συνήθεια το πήγαινε-έλα, υπό αυτές τις συνθήκες.

Η προσοχή, λοιπόν, στρέφεται στα οδοφράγματα, που δεν είναι το μείζον, αλλά σωσίβιο στη νέα προσπάθεια, για να μην υπάρξει αδιέξοδο. Κι αυτός προφανώς και είναι σοβαρός λόγος. Ωστόσο, εάν τα οδοφράγματα δεν οδηγούν στη λύση, τότε εδραιώνουν τα σημερινά κατοχικά δεδομένα.