Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Για την Πάφο, το «μακρύ έτος» που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2012 ολοκληρώνεται σε 7 εβδομάδες, τις τελευταίες που διάγει ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Από τις εναπομείνασες εκδηλώσεις ξεχωρίζουν: α) η παράσταση της Σάρλοτ Ράμπλινγκ στις 18 Νοεμβρίου, που σηματοδοτεί και την έναρξη της λειτουργίας του νέου Μαρκίδειου, έστω και στα τελειώματα του έτους, β) η διεθνής έκθεση «Yφαίνοντας την Ευρώπη: Ο κόσμος ως στοχασμός» που θα γινει το Δεκέμβριο στο Αττικόν, και γ) η συμβολικής σημασίας «αποχαιρετιστήρια» παράσταση του ΘΕΠΑΚ με το δραματοποιημένο «Παγκόσμιον άσμα» του ιστορικού δημάρχου Χριστόδουλου Γαλατόπουλου.
Κι ύστερα; Η αυλαία θα πέσει, οι θεατές θα αποχωρήσουν, τα φώτα θα σβήσουν, ο αντίλαλος του χειροκροτήματος θα καταλαγιάσει, οι εθελοντές θα βγάλουν τα πορτοκαλί διακριτικά, η Γεωργία Ντέτσερ θα επιστρέψει στο Ριάλτο σαν να μην έφυγε ποτέ, η πόλη θα επιστρέψει και πάλι στους κανονικούς της ρυθμούς, το μομέντουμ θα χαθεί και θα μείνει μόνο η ανάμνηση από περασμένα μεγαλεία. Η πολιτεία και η δημοτική αρχή αισθάνονται ότι έκαναν το χρέος τους, έστω φτηνά, και πλέον γλιτώνουν από την υποχρέωση. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η χρονιά κύλησε κόντρα στις αντιξοότητες, γλιτώσαμε το διεθνές ρεζίλεμα, το ματς φτάνει στο τέλος και πλέον περιμένουμε να σφυρίξει ο διαιτητής για να πάμε όλοι σπίτια μας.
Όμως, όπως έχει επανειλημμένα και σωστά επισημανθεί πολύ πριν την έναρξη του σωτήριου έτους, το πραγματικό διακύβευμα του 2017 είναι… το 2018. Όσα δηλαδή θα «σκαλώσουν» στην πόλη -και τη χώρα- όταν η σκυτάλη θα έχει περάσει πια στο Λέουβαρντεν και τη Βαλέτα. Και είμαστε υποχρεωμένοι να ανοίξουμε τη συζήτηση, για τη διατήρηση και αξιοποίηση αυτής της μεγάλης δυναμικής, όσο η μηχανή είναι ακόμη ζεστή.
Συμμερίζομαι απόλυτα τους προβληματισμούς που εξέφρασε ο Γιάννης Κουτσόλαμπρος, μέλος του δ.σ. του Πάφος 2017 κι από τους ανθρώπους που έζησαν όσο λίγοι, από την καλή και την ανάποδη, όλη αυτή την πορεία. Είναι πράγματι ξεκάθαρο ότι υπάρχει έλλειμμα πολιτικής «της επόμενης μέρας», η οποία θα διατηρήσει και θα χτίσει πάνω στην κληρονομιά του θεσμού και θα επιτρέψει στην πόλη να κρατήσει την αυτοπεποίθηση και την αποφασιστικότητα που κατάφερε να καλλιεργήσει. Επ’ ουδενί δεν πρέπει να αφήσει τη δυναμική να πάει στράφι, αλλά να εκπληρώσει επί της ουσίας τη μακροπρόθεσμη πολιτιστική της ανάπτυξη.
Μέσα στην προεκλογική παράκρουση, είναι δεδομένο ότι η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να βγάλει ξίγκι ακόμη κι από τη μύγα του πολιτισμού, τον οποίο παραδοσιακά αντιμετωπίζει από επιφανειακά έως και επιζήμια. Συνεπώς θα επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία του Πάφος 2017, χωρίς να πολυσκοτίζεται για το κληροδότημά του. Την ίδια στιγμή, ο δήμαρχος είναι τρομερά απασχολημένος με το ρόλο του αυτόκλητου μοναχικού καβαλάρη και δεν είναι σε θέση να διακρίνει την κρισιμότητα των στιγμών. Μιλάμε για μια ευκαιρία που δόθηκε ως εκ θαύματος μετατρέποντας τον πολιτισμό σε κύρια προτεραιότητα στην πόλη. Πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο. Αυτά τα τρένα, ως γνωστόν, περνούν μία φορά στη ζωή.
Η Πάφος έχει ήδη καθυστερήσει να σχεδιάσει αυτή την επόμενη μέρα με την ίδια σοβαρότητα, τον ίδιο επαγγελματισμό και την ίδια τεχνοκρατική επάρκεια που έστησε το νικηφόρο bid book και στη συνέχεια το καλλιτεχνικό πρόγραμμα που απολαύσαμε φέτος. Η πόλη έχει ήδη μεταμορφωθεί και εξακολουθεί να διαμορφώνεται συνεπαρμένη κι από το «μαγικό ραβδί» της ΠΠΕ. Και είναι κρίσιμης σημασίας να διασφαλιστεί ότι δεν θα λυθούν τα μάγια τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς και μείνει σαν τη Σταχτοπούτα μέσα στην κολοκύθα.
