Το καζίνο της Λεμεσού είναι μία χρήσιμη επένδυση για την Κύπρο. Χρήσιμη –για να είμαι πιο σαφής– με την έννοια ότι θα παράγει εισόδημα στο κράτος μέσω φόρων, θα δημιουργεί θέσεις εργασίας και μάλλον θα προσελκύσει επισκέπτες από άλλες χώρες που αρέσκονται (ενίοτε και μετά μανίας/αρρώστιας) σε αυτό το άθλημα.
Ως προς τούτο ναι, να το διαφημίζουμε στα Μέσα που μπορούν να επηρεάσουν και να προσελκύσουν αυτόν τον τουρισμό. Ώς εδώ όμως. Γιατί, ακόμα και εάν μετεξελίξουμε φερ’ ειπείν τη Λεμεσό και ως Λας Βέγκας της Μεσογείου, που και αυτό δεν το αποκλείω, νομίζω ότι το κράτος δεν πρέπει να είναι αυτοπροσώπως ο φορέας της διαφήμισης.
Πέρα από ψυχαγωγία (αν και οι αρχαίοι Έλληνες δεν νομίζω ότι εφηύραν την πιο πάνω λέξη από την «αγωγή ψυχής» έχοντας υπόψη τους το μπλακ-τζακ και τη ρουλέτα), είναι ανάγκη να θυμόμαστε ότι μιλάμε για επιχείρηση τζόγου. Ο τζόγος, εάν προσέξει κάποιος τις υποχρεωτικές διαφημίσεις που συνοδεύουν την προώθηση των πολλών του «προϊόντων» του, θα διαπιστώσει ότι «μιλάνε» για «σοβαρό κίνδυνο εθισμού και απώλειας περιουσίας». Και επειδή στο αίμα και της δικής μας φυλής ο τζόγος ρέει ορμητικά, καλό είναι να σκεφτόμαστε ότι η «ωραιοποίησή του», και μάλιστα με επίσημη σφραγίδα, λειτουργεί σαν ένα παράδοξο και εξαιρετικά επικίνδυνο ISO.
Δεν νομίζω να υπάρχει πολιτικός ή και άλλος κρατικός αξιωματούχος που θα καταφέρει, έστω άθελά του, να προετοιμάσει τη νέα γενιά και για αυτό το σπορ!
ΥΓ.: Στην Κύπρο, πέρα από τα διαβατήρια και άλλα «γκρίζα», γίνονται και σπουδαία πράγματα. Που αποφέρουν και σπουδαίες επενδύσεις. Πολλές από τις νέες επιχειρηματικές προσπάθειες, σε ευρύ πεδίο δραστηριοτήτων, είναι και καινοτόμες. Αυτή είναι η οικονομία, αυτές είναι οι επενδύσεις που πρέπει να ενισχύσουμε, να στηρίξουμε και να διαφημίσουμε. Οικονομία πραγματική. Όχι της φούσκας. Ούτε της σκοτεινής προσέλευσης χρημάτων.
Σε άλλα θέματα τώρα, ας ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα με μερικές σκέψεις και εικόνες σκόρπιες:
Παρατηρώντας πώς ορισμένοι άνθρωποι φορούν τις μάσκες τους (κάτω από τη μύτη, μερικοί και κάτω από το στόμα), καταλαβαίνεις απόλυτα γιατί και τα προφυλακτικά αποτυγχάνουν.
Είναι ευλογία που είμαι κλεισμένος στο σπίτι με την κυρία μου εδώ και μήνες, λέει ο καλός μου φίλος ο Τάσος. Μας δόθηκε η ευκαιρία να συζητάμε σαν αγαπημένο ανδρόγυνο και καταφέραμε να θυμηθούμε όλα τα λάθη που έκανα τα τελευταία 20 χρόνια.
Τσακωθήκαμε μια μέρα, και κάποια στιγμή μου λέει «έχεις δίκιο, εγώ φταίω». Ξέρει κάποιος τι κάνουμε σ’ αυτή την περίπτωση;
Αεροδρόμιο Λάρνακας. Περνάς από τα Duty Free για να πας στην πύλη αναχώρησης. Όπως βαδίζεις με βήμα γοργό, πετάγεται μια κοπέλα με κολόνια στο χέρι και απειλεί να με ψεκάσει. «Όχι ευχαριστώ», λέω, αλλά επιμένει γιατί έτσι της έχουν πει, κυνηγώντας σε από πίσω με το αρωματικό της περίστροφο. Δεν προλαβαίνεις όμως να ξεφύγεις από αυτήν, την πρώτη, και πετάγεται η δεύτερη. Και τούτη με το ψεκαστικό της, «το καινούργιο της Ζιβανσί», λέει, και ετοιμάζεται να πυροβολήσει!
Αυτό συμβαίνει πάντα, και σε όλους. Εάν δε, κάνεις το λάθος να πεις «ευχαριστώ πολύ, αλλά θέλω να χαζέψω μόνος μου», εκείνη θα απαντήσει «βεβαίως κύριε», και θα κάνει πίσω διακριτικά. Όμως, σε κλάσματα δευτερολέπτου θα εμφανιστεί άλλη και θα σου αρχίσει διαφορετικό παραμύθι. «Α, είναι εξαιρετικό αυτό το After Shave, που κρατάτε…», και μπλα, μπλα, μπλα all the way.
«Λένε πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον βλάκα. Κι όμως υπάρχει! Αυτό θα το καταλάβετε όταν θα εμφανιστεί στην παρέα ο βλάκας με άποψη» – Κάρολος Κουν, 1908-1987, Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης.
(*) «Όχι άλλα στοιχήματα παρακαλώ». Η φράση ακούγεται από γκρουπιέρηδες στα καζίνο, όταν αρχίζει και γυρίζει ο τροχός της ρουλέτας και κάποιοι συνεχίζουν να ποντάρουν μάρκες στα νούμερα!
