Η εκλογή του κ. Ερχιουρμάν έδωσε την ευκαιρία σε όσους θεωρούν ότι η Τουρκία είναι έτοιμη για λύση, αλλά την εμποδίζουμε εμείς οι απορριπτικοί, που δεν θέλουμε λύση. Αλλά και οι οπαδούς της όποιας λύσης, βρήκαν αφορμή να εντείνουν την πρόσκλησή τους προς όλους να ενισχύσουμε τον διαλλακτικό κ. Ερχιουρμάν για να συμφωνήσουμε μαζί τους σε μια κυπριακή λύση, που θα φέρει την ειρήνη στον τόπο μας. Λέω οι οπαδοί της όποιας λύσης γιατί δεν υπάρχει Ελληνοκύπριος που να μην επιθυμεί και να αποδέχεται λύση που να είναι βιώσιμη και μόνιμη και να μας απαλλάξει από την τουρκική κατοχή. Εννοώ ότι οι οπαδοί της όποιας λύσης ενδιαφέρονται για την όποια λύση, χωρίς να λογαριάζουν, αν θα είναι μόνιμη και δεν θα είναι λύση που να μονιμοποιεί και να νομιμοποιεί την παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο, έστω με μια ωραία νομική ορολογία με εποικοδομητική ασάφεια.
Πιστεύω ότι όλοι έχουν απογοητευτεί, όταν ο κ. Ερχιουρμάν έδειξε τις πραγματικές του προθέσεις, που τις έκρυβε προεκλογικά για να δημιουργήσει την εικόνα που επεδίωκε. Τώρα έχει αποδειχθεί, πως δεν εννοούσε αυτά που έλεγε και τώρα λέγει και συμπεριφέρεται με τον αντίθετο τρόπο. Απέδειξε πως είναι περισσότερο εξαρτημένος από τις πολιτικές θέσεις του Ερτογάν, του οποίου εξυπηρετεί τα συμφέροντα, παραγνωρίζοντας τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων, που είναι ευρωπαίοι πολίτες.
Η τελευταία προσπάθεια των Τούρκων να περιλάβουν τμήμα της νεκρής ζώνης στην κατεχόμενη περιοχή που ελέγχουν, και η ταυτόχρονη προσπάθεια στην Αυλώνα, όπως και η άρνησή του να δείξει πνεύμα συνεργασίας για προώθηση λύσης του Κυπριακού, απέδειξαν για μια ακόμα φορά, ότι οι Τουρκοκύπριοι ενεργούν ως όργανα της επεκτατικής Τουρκίας. Προτιμούν να είναι όργανα της Τουρκίας και όχι ευρωπαίοι πολίτες της Κ.Δ., της οποίας εκμεταλλεύονται τα προνόμια που τους παρέχει.
Παρ’ όλα αυτά υπάρχει ακόμα μια μερίδα Ελληνοκυπρίων που ζουν με τις ψευδαισθήσεις της διαφαινόμενης λύσης, την οποία εμείς οι απορριπτικοί, λένε, δεν αποδεχόμαστε για εξυπηρέτηση άλλων συμφερόντων ή για εθνικιστικούς λόγους και στόχους. Και μας τονίζουν ότι «το δίλημμα δεν είναι μεταξύ μιας «ιδανικής» λύσης και της αναμονής για μια άλλη ιδεατή, αλλά είναι μεταξύ μιας λύσης με ελεγχόμενο ρίσκο και ενός στάτους κβο με βέβαιη φθορά».
Προσωπικά πιστεύω ότι το δίλημμα δεν είναι μεταξύ μιας λύσης με ελεγχόμενο ρίσκο, αλλά ένα ρίσκο με διάλυση της Κ.Δ. και ενός στάτους κβο, που είναι με βέβαιη φθορά και πολύ επικίνδυνο. Δεν υπάρχει ελεγχόμενο ρίσκο, όταν η λύση δε διασφαλίζει τη συνέχιση της Κ.Δ. ως ισότιμου μέλους της Ε.Ε. και την μετεξέλιξή της σε ομοσπονδία, όπως καθορίζεται στα ψηφίσματα του Σ.Α. Και μετεξέλιξη της Κ.Δ. σε ομοσπονδία σημαίνει η τουρκοκυπριακή κοινότητα να επανέλθει στην Κ.Δ. και μαζί με την Ελληνοκυπριακή κοινότητα να αποτελέσουν τα δυο συστατικά κρατίδια της ομοσπονδίας. Η κατάργηση της Κ.Δ. και η αντικατάστασή της με δυο συνιστώντα κράτη, σημαίνει αναγνώριση της διχοτόμησης, της δημιουργίας δυο κρατιδίων και της επανένωσης τους σε μια συν-ομοσπονδία, στην οποία θα αναγνωρίζονται ως συνιστώντα κρατίδια με όλα τα επακόλουθα. Κι αυτό δεν είναι απλώς ελεγχόμενο ρίσκο, αλλά απολύτως ανεξέλεγκτο ρίσκο, που θα αποτελεί επίτευξη και του τελευταίου στόχου της Τουρκίας για διάλυση της Κ.Δ. και έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Κι αυτό θα γίνεται μέσω του συνιστώντος τουρκικού κρατιδίου με παρθενογένεση νέου κράτους.
Γνωρίζω ότι ακόμα και με δίκαιη λύση η σημερινή Κ.Δ. δεν θα συνεχίσει να λειτουργεί, όπως μέχρι σήμερα. Αλλά πρέπει το σύνταγμα της ΔΔΟ να περιλαμβάνει στο πρώτο άρθρο του, ότι «η Κ.Δ. που εγκαθιδρύθηκε το 1960 και είναι μέλος του ΟΗΕ και ισότιμο μέλος της Ε.Ε. μετεξελίσσεται σε ΔΔΟ, στην οποία θα ισχύει και θα εφαρμόζεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο της Ε.Ε. και η διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε.» Και την μετεξέλιξή της να εγγυηθεί το Σ.Α. του Ο.Η.Ε.
Αν ο κ. Ερχιουρμάν αποδέχεται αυτήν την μετεξέλιξη, τότε η λύση θα αποτελεί ένα ελεγχόμενο ρίσκο και αξίζει τον κόπο να συζητήσουμε τις πρόνοιες του συντάγματος μιας ΔΔΟ. Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα έχουμε ένα ελεγχόμενο ρίσκο, αλλά μια βέβαιη καταστροφή του Ελληνισμού της Κύπρου. Και ως τώρα η μόνη έπαλξη της αντίστασής μας είναι η Κ.Δ. και απαραίτητα η συνέχισή της.
