Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Το επίπεδο της κοινωνίας μας σήμερα συνοψίζεται σε μία μόνο γραμμή. Όταν πεθάνει κάποιος προσπαθούμε να τον «ξεθάψουμε», όμως όσο ζει προσπαθούμε να τον «θάψουμε».
Πλέον δεν υπάρχει διαφωνία, δεν υπάρχει αντίθετη άποψη, δεν υπάρχει διάλογος. Υπάρχει χλευασμός, στοχοποίηση και τοξικότητα. Το πιο ανησυχητικό φυσικά σε όλα αυτά δεν είναι ότι τα αναγνωρίζουμε, αλλά ότι τα βλέπουμε και ως κάτι φυσιολογικό.
Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι ο κόσμος, ασχέτως αν κάποιοι σήμερα προσπαθούν να αποδώσουν το πρόβλημα στην «ελευθερία του λόγου» και στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν γίνεται όσοι έχουν το βήμα να συμπεριφέρονται σήμερα σάμπως και εμφανίστηκε η τοξικότητα από το πουθενά.
Πίσω από αυτήν, υπάρχει μια ολόκληρη αλυσίδα, που τις περισσότερες φορές ξεκινά από τους ίδιους τους πολιτικούς και τα κόμματα. Ξέρετε, είναι εντελώς διαφορετικό να ζητάς απαντήσεις και εντελώς διαφορετικό να ζητάς τις απαντήσεις που θα επεξηγεί το αφήγημα σου.
Και εκεί είναι που συμβαίνουν τα περισσότερα ανάποδα, επειδή όσο δεν το δέχεσαι, δεν το αποδέχεσαι και δεν το παραδέχεσαι ότι μπορεί να έκανες λάθος, τόσο μεγαλύτερο είναι το φτυάρι που ψάχνεις για να φτάσεις στον στόχο σου. Και αυτό συμβαίνει τόσο στην πολιτική, όσο και στην απλή ζωή, με ένα συνάδελφο, φίλο ή γείτονα σου.
Είναι απλό. Όσο κάποιος βρίσκεται μπροστά μας, ψάχνουμε χώμα να τον σκεπάσουμε. Και όταν φύγει από τη ζωή, ξαφνικά θυμόμαστε την καλοσύνη του, ανακαλύπτουμε το έργο του, την προσφορά του, την ευαισθησία του. Όταν πεθάνει πλέον βλέπουμε τον άνθρωπο που μέχρι χθες αρνούμασταν να δούμε. Γεμίζουμε φωτογραφίες και συγκινητικά λόγια τα κοινωνικά δίκτυα, «καλό ταξίδι», «ήταν σπουδαίος άνθρωπος». Και τότε προσπαθούμε να τον ξεθάψουμε. Όμως είναι πλέον αργά.
Για μένα, η κεντρική ιδέα είναι απλή. Το πραγματικό μέτρο μιας κοινωνίας δεν κρίνεται μόνο από το πώς τιμά τους νεκρούς της, αλλά από το πώς συμπεριφέρεται στους ζωντανούς της. Γιατί πολιτισμός δεν είναι να γράψεις έναν καλό επικήδειο που να σέβεται τον νεκρό. Πολιτισμός είναι να θυμάσαι ότι απέναντι σου υπάρχει ένας άνθρωπος, πριν χρειαστεί ο επικήδειος.
Ποιο είναι το νόημα; Ότι έχουμε γίνει ειδικοί στο να κατασκευάζουμε «τάφους» για τους ζωντανούς και να ανοίγουμε τα μνήματα για τους νεκρούς. Αν διαφωνεί κάποιος ας σκεφτεί πρώτα πώς γίνεται να εύχεσαι τον θάνατο κάποιου και αφού πεθάνει να τον κλαις. Επειδή παραδείγματα υπάρχουν πολλά.
Δεν είναι υπερβολή. Οι νεκροθάφτες θάβουν τους νεκρούς και οι πολιτικοί τους ζωντανούς. Αυτή είναι η πραγματικότητα στην Κύπρο. Και πριν κάποιοι εντός της Βουλής εκπλαγούν για το φαινόμενο των «κουκουλοφόρων του διαδικτύου», ας διερωτηθούν πρώτα όχι ποιος έριξε την πέτρα αλλά ποιος τους την έδωσε, επειδή ακόμη και στα εγκλήματα αυτό είναι το πιο βασικό: Άλλο ο εκτελεστής και άλλο ο ηθικός αυτουργός. Και συνήθως ο δεύτερος κρίνεται ως χειρότερος από το δικαστήριο…
ΥΓ: Στο τέλος της ημέρας τι να σε κάνει ο άλλος στην κηδεία του; Αφού το χώμα το έριξες ήδη όταν ήταν ζωντανός…
