Πετροβολισμοί: Στα ΟΧΙ

*** Μ’ αρέσει να ψάχνω άλλες εποχές. Κι’ αν δεν αρέσει στους πολλούς δεν με πειράζει. Τουλάχιστον, γράφω ελεύθερα για τους ολίγους και τους εκλεκτούς. Άλλωστε, βιώνουμε εποχές που, θέλουμε δεν θέλουμε, μας κάνουν όλο και να πηγαίνουμε μπρος πίσω.

*** Πίσω σ’ αυτά που έχουμε χρέος και πίσω σ’ αυτά που μας θυμίζουν πως είμαστε άνθρωποι.

*** Στα ΟΧΙ!

*** Κι αυτές τις μέρες, με την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου ακόμη νωπή, όλο μπροστά μου γυρνάει η ιστορία του «Ξυπόλυτου Τάγματος».

*** Σ’ εκείνα τα 160 παιδιά, τα πλείστα ορφανά, που οι Ναζί το 1941 εκδίωξαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης για να επιτάξουν τα κτήρια. Ανέστια. Ρακένδυτα. Ανυπόδητα.

*** Κι όμως… τα απροστάτευτα μετατράπηκαν σε προστάτες των φτωχών και αδικημένων Ελλήνων.

*** Οργανώθηκαν. Έγιναν σαλταδόροι, άρπαζαν τρόφιμα από γερμανικά καμιόνια και αποθήκες μαυραγοριτών για να επιβιώσουν αλλά και για να τα μοιράσουν σε ανθρώπους που λιμοκτονούσαν.

*** Κάποια εκτελέστηκαν. Τα ονόματά τους χάθηκαν. Μα, έμεινε η ιστορία εκείνων των ξυπόλυτων παιδιών, που μέσα στην απόλυτη ανέχεια βρήκαν τρόπο να σταθούν όρθια. Βρήκαν τρόπο να αντισταθούν.

*** Η Θεσσαλονίκη των ηρωικών παιδιών, που μοιραία μας κατευθύνει τη σκέψη και στα δικά μας ΟΧΙ. Στους νέους της ΕΟΚΑ. Στους μαθητές, που κατέβηκαν στους δρόμους, στους αγωνιστές που μπήκαν στα κρησφύγετα, στις φυλακές, στην αγχόνη. Στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, μαθητή ακόμη, που πήρε τον δρόμο που ήξερε πως μπορεί να μην είχε επιστροφή.

*** Άλλες εποχές. Άλλες θυσίες. Άλλα ΟΧΙ…

*** Που δεν γεννήθηκαν, επειδή δεν φοβούνταν οι άνθρωποι. Γεννήθηκαν επειδή, παρά τον φόβο, αρνήθηκαν να παραιτηθούν.

*** Και σήμερα; Πού πήγε εκείνη η δύναμη; Που πήγε εκείνο το πείσμα; Εκείνο το «δεν παραδίνομαι»; Που ‘ναι το «ξυπόλυτο τάγμα», που ‘ναι ο Βαγορής;

*** Σήμερα, που τόσο εύκολα κουραζόμαστε, τόσο εύκολα τα παρατάμε και τόσο εύκολα φτάνουμε στο «αμήν» για την ακρίβεια, για το ρεύμα και τα καύσιμα**.**

*** Κάποιοι φεύγαν για το μέτωπο και την αγχόνη με το χαμόγελο στα χείλη. Κι εμείς με το παράπονο στα χείλη.

*** Γι’ αυτό, αξίζει καμιά φορά να γυρίζουμε πίσω. Όχι για να εξιδανικεύουμε άλλες εποχές, αλλά για να θυμόμαστε πόση δύναμη μπορεί να κρύβει ο άνθρωπος όταν αρνείται να παραδοθεί.

*** Αξίζει, ναι, να πηγαίνουμε πίσω όχι για να λέμε ότι τα σημερινά βάσανα είναι μικρά (για εκείνους που δεν βγάζουν τον μήνα δεν είναι καθόλου μικρά). Αλλά, για να θυμόμαστε πως οι πιο δύσκολες εποχές των Ελλήνων δεν γράφτηκαν μόνο από εκείνους που είχαν δύναμη.

*** Γράφτηκαν και από ανθρώπους που, ενώ δεν είχαν σχεδόν τίποτε, αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε.

*** Ναι, μας ενοχλεί το χθες! Μας ενοχλεί, λέμε… Είναι γιατί όταν το κοιτάμε κατάματα μας ξεβολεύει από το σημερινό «δεν γίνεται τίποτε».

*** Αλλά αυτό είναι ίσως ένα ακόμα όχι, που αξίζει να κρατήσουμε σήμερα. Το όχι στην παραίτηση. Το όχι στον οχαδερφισμό. Το όχι στη μεμψιμοιρία. Το όχι στα μίζερα.

Παρεμπιπτόντως, κάποια ΟΧΙ γράφονται με κεφαλαία γιατί δεν ειπώθηκαν μόνο με λέξεις.

Και το άσχετον, «Οι λέξεις που ξεκινούσαν από “ελ” μου ασκούσαν πάντα μια μαγεία. Ελλάδα, ελευθερία, ελπίδα…», Ελύτης.