Το μόνο που πετυχαίνει το προσηλυτιστικό «The Shack»: Η Octavia Spencer είναι στ’ αλήθεια θεϊκή.
Ξέρω τι σκέφτεστε: Α καλά, ένας δηλωμένος άθεος γράφει κριτική για μια αμιγώς χριστιανική ταινία, πόσο αντικειμενικός θα μπορεί να είναι; Κατ’ αρχήν να ξέρετε πως κλαίω κάθε φορά στη σκηνή της Σταύρωσης στον «Ιησού από τη Ναζαρέτ» ενώ θεωρώ το «The Passion of the Christ» ένα παραγνωρισμένο cult classic (και την απόλυτη σπλατεριά).
Όμως αυτό δεν έχει να κάνει με τις όποιες πεποιθήσεις μου, αλλά το γεγονός ότι πρόκειται για καλογυρισμένες δουλειές που μπορούν να εκτιμήσουν (ή έστω να υποστούν) και οι μη χριστιανοί. Όμως το «The Shack» δεν είναι μία από αυτές. Το αντίθετο μάλιστα, είναι μια παραφουσκωμένη, αφελής, φλύαρη και θανάσιμα ανιαρή παραγωγή επιπέδου τηλεταινίας του Lifetime με ελάχιστα μεγαλύτερο budget που θα δοκιμάσει νεύρα, αντοχές και -σωστά μαντέψατε- την πίστη σας (για την ακρίβεια θα σας τη βγάλει με την 132λεπτη διάρκειά της).
Βασισμένο στο ομότιτλο εκδοτικό φαινόμενο του 2007, το «The Shack» αφηγείται την ιστορία του Μακ, ενός πατέρα τριών παιδιών (ένας τελείως αταίριαστος Sam Worthington) η μικρότερη κόρη του οποίου απάγεται και δολοφονείται από έναν serial killer κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής εκδρομής. Βυθισμένος στη θλίψη και τις ενοχές (το κορίτσι αρπάχτηκε όταν εκείνος έσπευσε να σώσει τον γιο του που πνιγόταν στη λίμνη) ο Μακ λαμβάνει ένα γράμμα, υποτίθεται από τον Θεό, που τον καλεί να περάσει το Σαββατοκύριακο στην καλύβα στο δάσος όπου έχασε τη ζωή της η μικρή.
Εκεί θα συναντήσει την Αγία Τριάδα: τον Θεό με τη μορφή της οσκαρικής Octavia Spencer, τον Ιησού (ο Ισραηλίτης Avraham Aviv Alush) και το Άγιο Πνεύμα με τα φυσικά κάλλη της Γιαπωνέζας ηθοποιού και μοντέλου Sumira (και πριν πείτε ότι το μόνο δημογραφικό γκρουπ που λείπει είναι οι Ινδιάνοι, αργότερα ο Θεός παίρνει τη μορφή του Καναδού -και μέλους της φυλής Ονέιντα- Graham Greene). Παρά το γεγονός ότι ο Ύψιστος έχει πολλά στο κεφάλι του (ας πούμε να σταματήσει πολέμους, λιμούς, θεομηνίες, την ISIS ξέρω γω) εστιάζει πάνω στο δράμα του Μακ και το πώς θα τον κάνει να ξεπεράσει τη θλίψη του μέσω της συγχώρεσης.
Βέβαια το Υπέρτατο Ον θα μπορούσε να μας γλίτωνε όλους από αυτό το 132λεπτο μαρτύριο εάν δεν άφηνε να δολοφονηθεί η μικρή εξ αρχής παρά να τρέχει μετά να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, όμως αυτή είναι μια συζήτηση εκ προοιμίου χαμένη με όποιον πιστεύει ότι ο Θεός από τη μία βοηθά ελληνικές ομάδες ποδοσφαίρου να νικούν κι από την άλλη επιτρέπει σε βρέφη να βρίσκουν μαρτυρικό θάνατο από οβίδες, λευχαιμία ή παιδεραστές φονιάδες.
Το πρόβλημα είναι πως το φιλμ παίρνει ως δεδομένο το ότι πιστεύεις, για να σου πασάρει όχι μόνο το γεγονός ότι ένας τύπος περνά το γουίκεντ μαγειρεύοντας με τον Θεό ή περπατώντας πάνω στο νερό της λίμνης παρέα με τον Ιησού αλλά και συγκαταβατικά μηνύματα αγάπης, λύτρωσης και διαχείρισης θυμού που θα ταίριαζαν περισσότερο σε κατηχητικό. Παρά τις αγνές προθέσεις, το «The Shack» καταλήγει το κινηματογραφικό αντίστοιχο ενός post στο Facebook από το pareaki με εκκλησάκια, παναγίτσες, ηλιοβασιλέματα και corny τσιτάτα τύπου «όταν εστιάζεις στον πόνο χάνεις τον Θεό» (αληθινή ατάκα της ταινίας).
Στις αίθουσες
Προβάλλονται ακόμα, το «GHOST IN THE SHELL» που είναι η live action εκδοχή του γνωστού anime και πρωταγωνιστεί η Scarlett Johansson, η μετριότατη αστυνομική περιπέτεια «TRIPLE 9» που χαραμίζει ένα οσκαρικό καστ και το animation «ΤΑ ΣΤΡΟΥΜΦΑΚΙΑ: ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΩΡΙΟ».
