Ο Πανίκκος Χρυσάνθου δεν είναι φίλος μου. Στην πραγματικότητα άσκησε σκληρή κριτική για το έργο μου στο παρελθόν.
Αλλά δε μπορώ να παραμείνω αδιάφορος και να μην τον στηρίξω στην δραματική του προσπάθεια να εναντιωθεί στο σάπιο καθεστώς της ΣΕΚΙΝ (Συμβουλευτική Επιτροπή Κινηματογράφου), που είναι ο μοναδικός φορέας χρηματοδότησης της κινηματογραφικής παραγωγής στην Κύπρο.
Είχα χειρότερες εμπειρίες από εκείνες του Πανίκκου Χρυσάνθου και είχα προ καιρού αποφασίσει να μην έχω καμιά σχέση με την αρρωστημένη αυτή κατάσταση, που επικρατεί στη χώρα μου, αλλά η ενέργεια του Πανίκκου Χρυσάνθου με υποχρεώνει να πάρω θέση.
Η ΣΕΚΙΝ λειτουργεί βασικά με δημόσιους υπάλληλους, οι οποίοι δε διαθέτουν τα αναγκαία προσόντα ούτε τη γνώση και δεν έχουν εμπειρίες στον τομέα της παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών. Αντιθέτως, έχουν την αναίδεια να επιβάλλουν στους σκηνοθέτες πώς να ασκούν το επάγγελμά τους, πώς να γράφουν τα σενάριά τους, καθώς και να ασκούν λογοκρισία σε όλα τα στάδια της δημιουργικής διαδικασίας. Για περισσότερα από 15 χρόνια η ΣΕΚΙΝ λειτουργεί με τα ίδια πρόσωπα, τα οποία διαχειρίζονται τα χρήματα του δημοσίου , που διατίθενται για την παραγωγή ταινιών. Με αυτό τον τρόπο έχουν τη δύναμη να αποφασίζουν ποιες ταινίες θα πραγματοποιηθούν και ποιες θα απορριφθούν.
Είναι απαράδεκτο η μια κυβέρνηση μετά την άλλη, να στηρίζει αυτό το σαθρό σύστημα για σχεδόν δύο δεκαετίες χωρίς καμιά αλλαγή (πράγμα που είναι ανύπαρκτο σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα). Είναι ιδιαίτερα απαράδεκτο το γεγονός ότι το σύστημα αυτό λειτουργεί κάτω από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού χωρίς την ύπαρξη εκπεφρασμένης κρατικής πολιτικής στο θέμα του κινηματογράφου.
Το σύστημα της ΣΕΚΙΝ λειτουργεί με οργουελικούς τακτικισμούς και κρύβεται υπό το πέπλο υποτακτικών και υποβολιμαίων επιτροπών και «συνεργάσιμων» σκηνοθετών με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η υγιής ανάπτυξη της κινηματογραφικής παραγωγής στην Κύπρο για περισσότερο από δύο δεκαετίες. Είναι ακόμη υπεύθυνο για τη σπατάλη ταλέντων, ευκαιριών και χρημάτων του δημοσίου.
Η περίπτωση του Πανίκκου Χρυσάνθου αξίζει κατάλληλης αντιμετώπισης και λύσης. Το σύστημα της διαχείρισης κρατικών πόρων στην Κύπρο για την παραγωγή ταινιών πρέπει να αναδιαρθρωθεί και να λειτουργήσει κάτω από ένα νέο ανεξάρτητο οργανισμό.
