Διάβασα στο Facebook την περασμένη Παρασκευή στη σελίδα της Μαρίνας Σχίζα το αρθράκι ΜΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ, μια αναφορά στην απεργία πείνας του φίλου σκηνοθέτη Πανίκου Χρυσάνθου. Για να επανέλθουμε στην πραγματικότητα, παραθέτω τα ακόλουθα:
Aυτά που λέει ο φίλος ο Πανίκος είναι μια δική του θεώρηση που δεν είναι ούτε ορθή αλλά ούτε ακριβής. Αλίμονο εάν κάθε δημιουργός που του αρνείτο το κράτος επιχορήγηση κατέβαινε σε απεργία πείνας. Τα τελευταία 12 χρόνια ο Πανίκος πήρε επιχορηγήσεις ύψους πέραν του 1 εκατομμυρίου ευρώ ενώ διατείνεται ότι γίνονται διακρίσεις εις βάρος του. Ένα εκατομμύριο ευρώ το χρόνο έχει όλο και όλο ο Κινηματογράφος στην Κύπρο -έχουν και άλλοι συνάδελφοι σειρά- ας σεβαστεί ο Πανίκος αυτό το γεγονός τουλάχιστον. Επίσης, το ότι επέλεξε να κάνει αυτή την απεργία πείνας όταν έκανε πρεμιέρα ταινία Κύπριου συναδέλφου είναι αηδιαστικό!! Έπρεπε να ήταν στην αίθουσα όπως ήταν όλοι για να στηρίξει τον κυπριακό κινηματογράφο – όχι σαν κακομαθημένο παιδί να κλαψουρίζει γιατί του απορρίφθηκε μια πρόταση για ανάπτυξη σεναρίου το οποίο στο τέλος της ημέρας μπορεί και να μην ήταν και τόσο καλή !! Για αυτό υπάρχουν επιτροπές και για αυτό μελετούνται οι προτάσεις. Και η δική μου πρόταση απορρίφθηκε στο παρελθόν και του Πάντζη και πολλών άλλων -δεν κατέβηκε κανένας σε απεργία- άλλοι κρίνουν τη δουλειά του καλλιτέχνη – ποτέ ο ίδιος!!
Βεβαίως υπάρχουν γενικότερα προβλήματα (στον κινηματογράφο στην Κύπρο) -κατ’ αρχήν ο ετήσιος προϋπολογισμός είναι μηδαμινός- δεν επιτρέπεται το θέατρο να παίρνει €7 εκατ. και ο κινηματογράφος €1 εκατ. Από κει ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Απλώς δεν είναι έτσι που θα λυθούν, δεν θα λυθούν με μια απεργία πείνας από ένα συνάδελφο, αλλά με ένα καλό συλλογικό διάλογο με την πολιτεία πάνω σε σωστή βάση. Χρειάζεται και κάποια υποδομή που δεν υπάρχει και πρέπει να γίνει. Χρειάζεται συλλογική δράση από όλους πέραν από προσωπικά συμφέροντα και προσδοκίες.
Όσον αφορά την ταινία του Πανίκου ΑΚΑΜΑΣ. Πήρε χρηματοδότηση για συγκεκριμένο σενάριο στο οποίο περιλάμβανε μια σκηνή φόνου που θα γυριζόταν σε καφενείο. Όταν προσπάθησε να την περάσει με γύρισμα στην εκκλησία (κατά την περιφορά του Επιταφίου) του είπαν ότι θα έδειχνε ασέβεια προς την εκκλησία και να το ξανασκεφτεί. Έδωσε διαβεβαίωση ότι η σκηνή θα γυριστεί στο καφενείο ως και το αρχικό σενάριο, πήρε τα λεφτά και ακολούθως γύρισε τη σκηνή στην εκκλησία διαλαλώντας ότι “εγέλασέν τους”, “έκατσέν τους την” και άλλα παρόμοια. Όλα αυτά δεν είναι έντιμα κατά την κρίση μου – άσε που η σκηνή είναι και κακογυρισμένη. Αυτό δεν είναι απάτη;
Ο Πανίκος προχώρησε σε μια μονομερή πράξη απεργίας πείνας χωρίς να συνεννοηθεί με κανένα διότι η διαμαρτυρία του είναι ξεκάθαρα προσωπική και ξεκινά από το γεγονός ότι δεν πήρε χρηματοδότηση για να αναπτύξει το τελευταίο σενάριο που υπέβαλε στην ΣΕΚιν. Απλά το συγκαλύπτει πίσω από γενικά προβλήματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας στην Κύπρο τα οποία αφορούν όλους. Γιατί δεν συνεννοήθηκε και με άλλους; Γιατί επέλεξε να ξεκινήσει τη διαμαρτυρία του την ημέρα που έκανε πρεμιέρα ταινία συναδέλφου του (ROSEMARIE του Άδωνη Φλωρίδη) πλήττοντάς τον;
Είμαστε 2 σπιθαμές τόπος και μια χούφτα άνθρωποι. Το κράτος εργοδοτεί 2 λειτουργούς για να διαχειρίζονται μαζί με τη ΣΕΚιν τον πενιχρό προϋπολογισμό του 1 εκατ. ευρώ. Υπάρχουν πολλοί σκηνοθέτες και παλιοί και νέοι που στέκονται στη γραμμή περιμένοντας μια βοήθεια για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους και ίσως κάπου εκεί να βρει και ο κινηματογράφος στην Κύπρο το δρόμο του. Δυστυχώς αν έχει γίνει κάποια διάκριση, μάλλον είναι υπέρ του συνάδελφου Πανίκου. Μιας όμως και ο μόνος τρόπος να σε δει ο υπουργός είναι αυτός, ίσως και γω την επόμενη φορά που θα μου απορριφθεί μια πρόταση να κατέβω σε απεργία πείνας!
