Ζούμε τη χρυσή εποχή της ανεξάρτητης ταινίας τρόμου κι ευχαριστούμε το τυποποιημένο Χόλιγουντ γι’ αυτό.
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έτυχε να δείτε το trailer του “It Comes at Night”, αλλά ειλικρινά πρόκειται για ό,τι πιο ανατριχιαστικό είδα τελευταία. Οι προσδοκίες για το σχετικά άγνωστο φιλμ τρόμου του Trey Edward Shults με πρωταγωνιστές τους Joel Edgerton και Riley Keough είναι δυσανάλογα μεγάλες για το budget και το βεληνεκές του, και μια περίτρανη απόδειξη πως η ανεξάρτητη ταινία τρόμου διανύει τη χρυσή εποχή της.
Άλλωστε με όλα τα sequels, prequels, remakes, reboots και superhero movies που διανέμονται ευρέως στις αίθουσες είναι φανερό πως το Χόλιγουντ δουλεύει στον αυτόματο πιλότο αφήνοντας ελάχιστο χώρο για πρωτότυπο περιεχόμενο –κι αυτό είναι συνήθως οσκαρικά φασόν που βγαίνουν το φθινόπωρο. Ακόμα και οι στουντιακές ταινίες τρόμου μοιάζουν να ανακυκλώνονται, με τα επερχόμενα “Amityville: The Awakening” και “Annabelle: Creation” να μην είναι παρά προσθήκες σε ξεχασμένα ή φερέλπιδα franchises.
Όμως οι μικρού βεληνεκούς ανεξάρτητες ταινίες του είδους είναι μια ολότελα διαφορετική ιστορία. Είναι ευφάνταστες, εφευρετικές, τολμηρές, απρόσμενες και με αρκετά κότσια να αγγίξουν θεματικές που τα στούντιο αποφεύγουν σαν να ήταν πανώλη. Πρώτα απ’ όλα, επειδή δεν υπάρχουν πολλά φράγκα για δαπανηρά CGI εφέ, οι δημιουργοί τους δίνουν έμφαση στην ψυχολογία των χαρακτήρων, ενώ παράλληλα επιστρατεύουν σκηνοθετική δεξιοτεχνία, κόλπα της κάμερας και παιχνιδίσματα με φως και σκοτάδια, προκειμένου να μας κάνουν να κατουρηθούμε απ’ τον φόβο μας.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα το εφιαλτικό “The Babadook”, το βάναυσο “Don’t Breath” και τα αρτιστικά “The Eyes of my Mother” και “The Witch”. Ένα επιπρόσθετο προσόν είναι η απαλλαγή από βαρίδια όπως συνταγές, συμβάσεις και πολιτική ορθότητα και η δυνατότητα να αφουγκράζονται την εποχή τους. Το “Get Out” δεν έγινε τυχαία το εμπορικότερο σκηνοθετικό ντεμπούτο με πρωτότυπο σενάριο στην ιστορία (πάνω από $200 εκατ. παγκοσμίως, με μόλις 4,5 εκ. budget). Η ιστορία του νεαρού μαύρου που πέφτει θύμα μιας φαινομενικά προοδευτικής λευκής κοινωνίας “που θέλει το καλό του” ήταν η τέλεια παραβολή για την υποκρισία και την επικινδυνότητα της τραμπικής εποχής για τις φυλετικές σχέσεις στις ΗΠΑ.
Κι όταν είσαι απαλλαγμένος από συμβάσεις, κάνεις κι αυτό που γουστάρεις, είτε έναν διαβολικά creepy φόρο τιμής στα 80s, όπως το “It Follows”, είτε έχοντας ως ηρωίδα μια έγκυο που καθαρίζει αβέρτα κόσμο επειδή έτσι την προστάζει το αγέννητο μωρό της (“Prevenge”). Κι όταν δεν έχεις πολλά λεφτά, δεν είσαι αναγκασμένος να προσλάβεις διάσημους σταρ, ούτε καν αναγνωρίσιμα πρόσωπα, οπότε βρίσκεις άγνωστα αλλά αληθινά ταλέντα που θα απογειώσουν το στόρι, όπως η Lauren Ashley Carter στο κλειστοφοβικό “Darling” (ή έστω κλείνεις έναν Patrick Stewart κοψοχρονιά και του επιτρέπεις ν’ αφηνιάσει, όπως συνέβη στο “Green Room”).
Και ξεχάστε τις στουντιακές συνταγές που ήθελαν τις γυναίκες να πέφτουν θύματα ή απλά να τρέχουν και να ουρλιάζουν μισόγυμνες ενώ κάποιος άντρας έσωζε τη μέρα. Η νέα φουρνιά του ανεξάρτητου horror χαρακτηρίζεται από ευάλωτες πλην όμως δυναμικές ηρωίδες που δεν διστάζουν να καταφύγουν σε ακρότητες προκειμένου να επιβιώσουν ή να προστατεύσουν αγαπημένα τους πρόσωπα (“You’re Next”, “Hush”, το ιρανικό “Under the Shadow”) ή είναι οι ίδιες ενσαρκώσεις του κακού (όπως η βρικόλακας του επίσης ιρανικού “A Girl Walks Home Alone at Night” και η κανίβαλος του ακαταμάχητα εμετικού “Raw”).
Κι εννοείται πως συνιστώ ανεπιφύλακτα κάθε τίτλο που αναφέρεται στο παρόν άρθρο.
