Τι σημαίνει η επιτυχία της «Wonder Woman» για το μέλλον των ταινιών με σούπερ ηρωίδες (συν το ότι είναι μια από τις καλύτερες του είδους).
Τη στιγμή που διαβάζετε το παρόν, το «μυστικό» έχει ήδη αποκαλυφθεί: Η «Wonder Woman» είναι κι επίσημα η ΑΠΟΛΥΤΗ ταινία με σούπερ ηρωίδα και μία από τις πέντε καλύτερες superhero movies όλων των εποχών. Της πήρε κοντά 76 χρόνια, αλλά πραγματικά άξιζε την αναμονή. Δεν είναι μόνο το ότι η Gal Gadot τα σπάει στον επώνυμο ρόλο –κάτι που άλλωστε έδειξε στην πρώτη της εμφάνιση με το σπαθί και το Λάσο της Αλήθειας στο «Batman vs Superman: Dawn of Justice»– αλλά και το γεγονός ότι χρειάστηκε μία γυναίκα σκηνοθέτης (η Patty Jenkins) για να δείξει στα αγόρια πώς κάνεις μια γαμ**η ταινία με σούπερ ήρωες χωρίς να θυσιάζεις πλοκή, χαρακτήρες και ουσία και –το κυριότερο– χωρίς να αδικείς κανένα από τα δύο φύλα –ο συμπρωταγωνιστής Chris Pine είναι κάτι πολύ περισσότερο από γλάστρος, όπως είναι σχεδόν όλες οι γυναίκες-sidekicks των σούπερ ηρώων.
Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό η «Wonder Woman» όχι μόνο να πετύχει, αλλά να θριαμβεύσει. Αν και τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχθεί ότι οι γυναικείες ταινίες δράσης τα φέρνουν, χάρη σε υπερεπιτυχημένα franchises όπως το «The Hunger Games» ή τη στροφή του «Star Wars» σε δυναμικές πρωταγωνίστριες, το υποείδος των ταινιών με σούπερ ηρωίδες έχει χειρότερο ιστορικό κι από εκείνο των μεταφορών video games: Από το ηλίθιο «Supergirl» του 1984 μέχρι την τραγική «Catwoman» και την αδιάφορη «Elektra», φαινόταν απλά αδύνατο να κάνει κάποιος μια ταινία της προκοπής με γυναίκα superhero.
Ακόμα και η game changer Marvel αναβάλλει γι’ αυτόν τον λόγο τη solo περιπέτεια της Black Widow (η μοναδική από τους Avengers που δεν έχει δική της ταινία) παρά το γεγονός ότι οι fans τη ζητάμε σαν τρελοί και μετέθεσε την πρώτη της ηρωίδα, τη «Ms. Marvel», για το 2019. Ευτυχώς όλα δείχνουν πως αυτό πρόκειται ν’ αλλάξει άρδην. Η «Wonder Woman» έχει πάνω από 90% φρέσκες κριτικές στο Rotten Tomatoes και οι εκτιμήσεις για το άνοιγμά της το τρέχον τριήμερο μιλάνε για τη γειτονιά των 100 εκατομμυρίων.
Το φιλμ ξεκινά με τα παιδικά χρόνια της Diana ως πριγκιποπούλας του νησιού Θεμίσκυρα (που κατοικείται αποκλειστικά από Αμαζόνες), η οποία μεγαλώνει και εκπαιδεύεται ως ατρόμητη πολεμίστρια. Όταν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου σώζει από πνιγμό έναν γοητευτικό Αμερικανό πιλότο (Chris Pine) και μαθαίνει για τα δεινά του έξω κόσμου, τον ακολουθεί πεπεισμένη ότι πίσω από τον όλεθρο που ρημάζει τον πλανήτη κρύβεται ο θεός του πολέμου Άρης, τον οποίο είχε εξουδετερώσει ο πατέρας των ανθρώπων Δίας χρίζοντας τις Αμαζόνες προστάτιδες του είδους. Πιστεύοντας ότι σκοτώνοντας τον Άρη θα τερματίσει τον πόλεμο, η Diana ξεκινά μια παράτολμη αποστολή, που θα κλονίσει τα πιστεύω της.
Μετά τη μαυρίλα των δύο «Superman» και την προχειρότητα του «Suicide Squad» η DC δείχνει να πετυχαίνει τη μαγιά, με μια superhero ταινία που τα έχει όλα: δράμα, συγκίνηση, δράση. Είναι κωμωδία και action μαζί, rom com και ταινία ενηλικίωσης, πολεμικό και φιλμ εποχής. Και το πιο δυνατό σημείο της δεν είναι ούτε τα εντυπωσιακά σκηνικά ούτε τα φαντασμαγορικά εφέ (απεναντίας, αυτά έχουν γίνει σούπα και την αποδυναμώνουν). Είναι όταν η κάμερα εστιάζει στην ηρωίδα, όταν τη χαϊδεύει σε αργή κίνηση αναδεικνύοντας την εξωτερική ομορφιά και την εσωτερική δύναμη. Και μόνο για τη σκηνή όπου περπατάει αγέρωχη εν μέσω πυρών σε μια μάχη χαρακωμάτων αξίζει να πετύχει. Λάθος, να θριαμβεύσει.
Στις αίθουσες
Το «Baywatch» –όπως σωστά μαντέψατε– είναι το reboot της cult σειράς των 90s, με τον Dwayne Johnson και τον Zac Efron ως ναυαγοσώστες που προσπαθούν να σώσουν την παραλία τους από εγκληματικά στοιχεία (και ναι, είναι τόσο χάλια όσο ακούγεται).
