Τέρατα του υπερφυσικού αλλά και της πραγματικής ζωής στις ταινίες «It» και «Detroit», αντίστοιχα.
Το καλοκαίρι του 1989, στη μικρή πόλη Ντέρι του Μέιν, εφτά απόκληροι φίλοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια διαβολική οντότητα που εμφανίζεται συχνά με τη μορφή ενός μοχθηρού κλόουν, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την εξαφάνιση δεκάδων παιδιών της περιοχής, ανάμεσά τους και ο μικρός αδελφός ενός από τους ήρωες (την τύχη του οποίου είδαμε στην ανατριχιαστική εναρκτήρια σκηνή που θα μας κάνει να μην ξαναπλησιάσουμε υπόνομο στα 100 μέτρα).
Το “It” είναι βασικά δύο ταινίες: Ένα εξαιρετικά καλογραμμένο και άπαιχτα παιγμένο δράμα ενηλικίωσης, λίγο σκοτεινότερο από το “Stand by Me” και πιο κοντά στο πνεύμα του τηλεοπτικού “Stranger Things” (το οποίο σημειώστε πως χρωστάει την ύπαρξή του στο σύμπαν του Stephen King, ενώ μοιράζεται με το “It” τον πιτσιρικά Finn Wolfhard) και μία αρκετά creepy ταινία τρόμου, που χρωστάει πολλά στον Steven Spielberg και τον αυθεντικό “Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες” (αν δεν σας το θυμίσει αυτό το τελευταίο η σκηνή με το –κυριολεκτικό– λουτρό αίματος, το τοπικό σινεμά του Ντέρι παίζει σε κάποια φάση το “A Nightmare on Elm Street 5”). Το νέο “It” δεν είναι μόνο μία από τις καλύτερες μεταφορές έργου του Stephen King εδώ και πολύ καιρό (στη μεγάλη οθόνη τουλάχιστον) αλλά σίγουρα και η ΠΙΟ Stephen King του είδους.
Κι αν για το “It” χρειάζεστε γερά νεύρα, η θέαση του “Detroit” (από 14/9) απαιτεί τουλάχιστον γερό στομάχι που να μπορεί να χωνέψει τη σαπίλα της λευκής φυλής. Η Kathryn Bigelow (Zero Dark Thirty) καταγράφει με σχεδόν ντοκιμαντερίστικο σαν-να-είσαι-εκεί στιλ τις φυλετικές ταραχές του καλοκαιριού του ‘67 στο μαστιζόμενο από ανεργία, μίσος και κοινωνική ανισότητα Ντιτρόιτ που κατέληξε στη βάναυση δολοφονία από αστυνομικούς τριών αθώων μαύρων πολιτών και τον ξυλοδαρμό άλλων επτά ατόμων στο ξενοδοχείο Algiers.
Το φιλμ ξεκινά ακριβώς από την αρχή: Μία επιδρομή της αστυνομίας σε ένα ιδιωτικό πάρτι μαύρων πολιτών και οι συλλήψεις που ακολουθούν πυροδοτούν μία από τις χειρότερες εξεγέρσεις στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ, με ολόκληρες γειτονιές του Ντιτρόιτ να παραδίδονται στις φλόγες και το πλήθος να καταστρέφει και να λεηλατεί ό,τι βρει μπροστά του. Όταν ένας ένοικος του ξενοδοχείου Algiers πυροβολεί από το παράθυρο με ένα ψεύτικο πιστόλι, Εθνική Φρουρά και αστυνομία, πιστεύοντας πως υπάρχει εκεί ελεύθερος σκοπευτής, επιδράμουν στον χώρο, ακινητοποιούν τους αθώους ενοίκους κι αρχίζουν την ανάκριση. Από αυτό το σημείο ξεκινά ένα police brutality porn άνευ προηγουμένου, που θα ζορίσει και τα πιο γερά στομάχια.
Οι διαχωριστικές γραμμές είναι διακριτές, δεν υπάρχουν εξωραϊσμοί, στρογγυλεμένες άκρες ή διατήρηση ισορροπιών: Οι μπάτσοι είναι ρατσιστικά καθίκια και βρίσκουν την ευκαιρία να ικανοποιήσουν τα κτηνώδη ένστικτά τους, ακόμα και σε βάρος των δύο λευκών γυναικών που βρίσκουν στην παρέα των μαύρων. Κι αυτός είναι ο στόχος που επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. Το “Detroit” θα σοκάρει, θα ταράξει, θα εξοργίσει, θα ξεσηκώσει, όμως περισσότερο θα λυπήσει με τη διαπίστωση ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει στις ΗΠΑ, μισό αιώνα και αμέτρητα μαύρα θύματα λευκών αστυνομικών μετά.
Στις αίθουσες
Το “Overdrive” είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στο “Fast & Furious” (με Scott Eastwood και Ana de Armas) ενώ με το “Logan Lucky” ο Steven Soderbergh επιστρέφει στο αστεράτο heist movie, καθώς δύο αδέλφια επιχειρούν μία παράτολμη ληστεία κατά τη διάρκεια των αγώνων NASCAR.
