Νεφελοκοκκυγία, η κατοικία των κούκων στα σύννεφα που δημιούργησε ο Αριστοφάνης, με στόχο αυτά να αναδειχθούν ρυθμιστές της θεϊκής εξουσίας λειτουργώντας ως ενδιάμεσοι θεών και ανθρώπων. Μια ουτοπική πολιτεία με τους δικούς της νόμους, μακριά από την πραγματικότητα. Μια ψευδαίσθηση. Εφιάλτης σαν συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ότι τα βήματά του δεν οδηγούν σε μεγάλες λεωφόρους και ανοικτούς ορίζοντες, αλλά καταλήγουν σε αδιέξοδα…
Όσο σκληρό και να ακούγεται, η συνειδητοποίηση ότι τα πάντα είναι μια ουτοπία αποτελεί και την κινητήριο δύναμη της δημιουργίας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος έχει την έντονη ανάγκη να ονειρεύεται, να πλάθει κόσμους στα σύννεφα για να ταξιδεύει, καθώς ο ορατός κόσμος τον πλακώνει. Μετά τον Αριστοφάνη πολλοί μίλησαν για τη Νεφελοκοκκυγία και για άλλες νεφελώδεις πολιτείες. Και σήμερα!
Ο μεγάλος Γιάννης Κουνέλλης έδωσε τη δική του απάντηση με μια ερώτηση: «Ποιος είναι ο ρόλος της Ουτοπίας στην ιστορία και την τέχνη; Αυτό είναι το πιο σημαντικό… Το ουσιώδες! Η Ουτοπία!». «Έναν χάρτη του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί κοιτάζει πέρα και βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας», γράφει ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αυτή η ουτοπική πόλη που εφηύρε ο Αριστοφάνης είναι εδώ στον 21ο αιώνα με άλλο υλικό και άλλες προσλαμβάνουσες.
Στην έκθεση «No Future in Dreaming» στον χώρο Θκιο Ππαλιές το κοινό προσκαλείται να περιδιαβάσει τα έργα, προσφέροντάς του μια δόση μελαγχολίας, μέσα από τους συνειρμούς που επιβάλλει ο τίτλος της έκθεσης: Κανένα μέλλον στο όνειρο.
Ραΐσσα Αγγελή, Μιχάλης Χαραλάμπους, Μαρία Λοϊζίδου και Olga Micińska, με την επιμέλεια του Πήτερ Εραμιάν, απαντούν εικαστικά σε αυτή την πρόκληση. Το τεράστιο χειροποίητο πλεκτό από σύρμα «Εarth Roof in Situ Installation» της Μαρίας Λοϊζίδου, που υποδέχεται τον θεατή στην είσοδο της έκθεσης, εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία της χειροποίητης λαϊκής τέχνης και της ανθρώπινης ποιητικής δεξιότητας. Ένα τεράστιο κέντημα, το οποίο μεταμορφώνεται, αναδιπλώνεται και αναπνέει από στοιχεία της φύσης, τις ακτίνες του ήλιου, το ελαφρύ αεράκι, ένα φύλλο που πέφτει από το δέντρο της αυλής. Στον τοίχο απέναντι, το ταπισερί «Olga’s Garden», επίσης της Λοϊζίδου, παραπέμπει σε ένα ονειρικό περιβόλι. Μήπως στον Κήπο της Εδέμ;
Σε έναν ενιαίο χώρο, οι κατασκευές της Olga Micinska «Warping Board» και του Μιχάλη Χαραλάμπους «Series of Works from Tango Vessels» αξιοποιούν και ενσωματώνουν τα στοιχεία υλικών και αντικειμένων καθημερινής χρήσης, αντιπαραβάλλοντας και προκαλώντας ένα διάλογο μεταξύ εικαστικού και χρηστικού έργου.
Απεξάρτηση από το όνειρο. Αυτό επιβάλλει η πραγματικότητα; Ή μήπως η απάντηση βρίσκεται σε αυτό που έλεγε ο Πάμπλο Πικάσο: «Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθάει να ανακαλύψουμε την αλήθεια».
• «No future in dreaming», Επιμέλεια: Πήτερ Εραμιάν, Θκιό Ππαλιές, Λευκωσία, Μέχρι 6/10. Email: info@thkioppalies.org. Τηλ. 99824520
