Με αφορμή το remake του «It» (που εξακολουθεί να σπάει ταμεία παγκοσμίως) θυμόμαστε τις καλύτερες μεταφορές έργων του Stephen King στη μεγάλη οθόνη.
CARRIE (1976): Όπως και στο βιβλίο, ο τρόμος στο φιλμ που εκτόξευσε την καριέρα του Brian de Palma είναι υπαινικτικός: Παρακολουθούμε τα πάνδεινα που περνά η ντροπαλή και φοβισμένη ηρωίδα (Sissy Spacek) από την παλαβιάρα θρησκόληπτη μητέρα της (Piper Laurie) και από τους δήθεν φυσιολογικούς και γεμάτους αποστροφή προς κάθε τι το διαφορετικό συμμαθητές της, γνωρίζουμε για το επικίνδυνο χάρισμά της (την τηλεκίνηση) και περιμένουμε το (λυτρωτικό;) ξέσπασμα. Η δύναμη της ταινίας πηγάζει από τις κορυφαίες ερμηνείες (Spacek και Laurie ήταν υποψήφιες για Όσκαρ) και την ικανότητα του de Palma να μας κάνει να συμπάσχουμε, να νιώθουμε τον πόνο και την ασφυξία της Κάρι, ώστε μετά όχι μόνο να συγχωρήσουμε τις πράξεις της, αλλά να τις επικροτήσουμε κιόλας! Η ένταση χτίζεται σιγά-σιγά (και αποπνικτικά) μέχρι την κορύφωση του αιματηρού (και πύρινου) φινάλε στον χορό. Ο επίλογος (που δεν υπάρχει στο βιβλίο) είναι από τους πιο τρομακτικούς στην ιστορία και λάνσαρε το shock-ending, σήμα κατατεθέν του είδους –με κάνει να πετάγομαι κάθε φορά!
THE SHINING (1980): Stanley Kubrick και Stephen King είχαν “έντονες δημιουργικές διαφορές” στα γυρίσματα, όμως το “The Shining” εκτός από μια κλασική ταινία ψυχολογικού τρόμου αποτελεί και επίδειξη ενός μοναδικού σκηνοθετικού ταλέντου από τον αείμνηστο δημιουργό, που ήξερε πώς να κάνει “καθαρό” σινεμά στέλνοντας παράλληλα γλυκές ανατριχίλες στη ραχοκοκαλιά. Ο Kubrick αγνόησε το βασικό στοιχείο του βιβλίου (το χάρισμα του μικρού έχει ελάχιστα να κάνει με την εξέλιξη της πλοκής) για να δώσει έμφαση στην απομόνωση, τη σταδιακή αποσύνθεση μιας σχέσης και την κλιμακούμενη αύξηση της παράνοιας, με κατάληξη την απόλυτη τρέλα. Ο Jack Nicholson δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους της καριέρας του (το μάτι του μοιάζει να γυαλίζει στ’ αλήθεια).
THE DEAD ZONE (1983): Καθηγητής συνέρχεται από κώμα (συνέπεια ενός φοβερού τροχαίου) και ανακαλύπτει πως διαθέτει το χάρισμα να προβλέπει το μέλλον των ανθρώπων με τους οποίους έρχεται σε επαφή. Από τις καλύτερες μεταφορές στην οθόνη βιβλίου του King, το φιλμ του David Cronenberg επικεντρώνεται στην ψυχολογική αστάθεια του ήρωα και στο χάρισμά του (που αποδεικνύεται κατάρα) χωρίς να καταφεύγει στην αλόγιστη χρήση ειδικών εφέ και απωθητικών εικόνων. Οι ακόλουθοι του Καναδού “μετρ του σωματικού τρόμου” ίσως τη βρουν κομματάκι ήπια για τα γούστα τους, αλλά η άκρως ενδιαφέρουσα πλοκή, η υποβλητική ατμόσφαιρα και οι εξαιρετικές ερμηνείες (ειδικά του Christopher Walken) συγχωρούν αυτό το μικρό παραστράτημα.
CHRISTINE (1983): Την περίοδο που όλοι ήθελαν να μεταφέρουν στην οθόνη βιβλίο του Stephen King, ο John Carpenter έβαλε την προσωπική του τζίφρα σε εκείνο με το αυτοκίνητο που σκοτώνει όποιον αδικεί τον συνεσταλμένο ιδιοκτήτη του. Δράμα, σασπένς και έντονη νοσταλγία σε μια ταινία που μπορεί σήμερα να μην τρομάζει, αλλά εξακολουθεί να παρακολουθείται ευχάριστα και να ψυχαγωγεί. Και είναι αδύνατον να μην ερωτευτείς την πανέμορφη, κατακόκκινη Πλίμουθ του ’58.
STAND BY ME (1986): To καλοκαίρι του 1959 τέσσερις πιτσιρικάδες αδελφικοί φίλοι ξεκινούν ένα οδοιπορικό με σκοπό να βρουν το πτώμα ενός φίλου τους. Το ταξίδι τους επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις, αλλά θα τους φέρει και πιο κοντά στην ωρίμανση, σ’ αυτή τη συγκινητική και με μια αύρα νοσταλγίας μεταφορά του διηγήματος “The Body” του King από τον Rob Reiner. Το καστ είναι γεμάτο με νεαρούς stars-to-be (Corey Feldman, Kiefer Sutherland, Jerry O’Connell , John Cusack) συν τον Wil Wheaton του “Star Trek: The Next Generation” και τον αδικοχαμένο River Phoenix. Κι αν η πλοκή, η αισθητική και η πιτσιρικαρία σας φαίνονται γνώριμα, είναι γιατί απ’ αυτό (και το “It”) εμπνεύστηκε η cult σειρά “Stranger Things”.
MISERY (1990): Διάσημος συγγραφέας παθαίνει ατύχημα και βρίσκεται καθηλωμένος στο απομονωμένο σπίτι μιας φανατικής (αλλά ψυχικά διαταραγμένης) θαυμάστριάς του, σ’ αυτό το αριστουργηματικό ψυχολογικό θρίλερ (από την πένα του King) που καταφέρνει να σε κρατά καθηλωμένο (όπως τον ήρωά του) έως το τελευταίο λεπτό. Ο Rob Reiner καταφέρνει να στήσει μια εφιαλτικά κλειστοφοβική ατμόσφαιρα με κλιμακούμενη ένταση και συνεχή αβεβαιότητα για το πού θα καταλήξει η ιστορία. Η εξαιρετική Kathy Bates σκορπίζει ανατριχίλες στον ρόλο της τρελάρας νοσοκόμας και πήρε ένα Όσκαρ ερμηνείας για τον κόπο της.
THE SHAWSHANK REDEMPTION (1994): Για μένα, το απόλυτο δράμα φυλακής, ένας ύμνος στην ανδρική φιλία και μία από τις καλύτερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ… period. Δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι αυτό το σπαρακτικό (και συνάμα αισιόδοξο) δράμα βγήκε από την πένα ενός άρχοντα του τρόμου. Ο Tim Robbins ραγίζει καρδιές ως φιλήσυχος τραπεζικός που τρώει ισόβια για έναν φόνο και πιάνει φιλίες με τον Morgan Freeman που κόβει και ράβει μέσα στη φυλακή. Αυτό που ακολουθεί δεν είναι μόνο ένα σχέδιο απόδρασης που ωριμάζει με τον χρόνο, αλλά και μια ιστορία φιλίας και λύτρωσης που θα σας βρει στο τέλος με δάκρυα στα μάτια. Ένα αξεπέραστο αριστούργημα που ο χρόνος του φέρθηκε καλύτερα απ’ ό,τι το κοινό στην πρώτη προβολή του.
THE GREEN MILE (1999): Το “Πράσινο μίλι” ήταν το πρώτο βιβλίο του King που κυκλοφόρησε σε συνέχειες και αναμφισβήτητα ένα από τα όμορφα και συγκινητικά. Στα χέρια του Frank Darabont (“The Shawshank Redemption”) γίνεται ένα συνταρακτικό δράμα φυλακών, ανθρώπινο, ζεστό, συναισθηματικά φορτισμένο και με θαμπή ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε αφήγηση παραμυθιού ή όνειρο. Το καστ είναι υπέροχο (ακόμα ένας μεγάλος ρόλος για τον Tom Hanks) όμως την καρδιά μας κλέβει ο τεράστιος (και πρόωρα χαμένος) Michael Clarke Duncan στον ρόλο του κατάδικου που αλλάζει τη ζωή των δεσμοφυλάκων του.
ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
«It»
Το καλοκαίρι του 1989, στη μικρή πόλη Ντέρι του Μέιν, εφτά απόκληροι φίλοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια διαβολική οντότητα που εμφανίζεται συχνά με τη μορφή ενός μοχθηρού κλόουν. Το νέο “It” είναι πρωτίστως ένα εξαιρετικά καλογραμμένο και άπαιχτα παιγμένο δράμα ενηλικίωσης, λίγο σκοτεινότερο από το “Stand by Me” και πιο κοντά στο πνεύμα του τηλεοπτικού “Stranger Things” (το οποίο σημειώστε πως χρωστάει την ύπαρξή του στο σύμπαν του Stephen King, ενώ μοιράζεται τον πιτσιρικά Finn Wolfhard) αλλά και μία καθόλα ανατριχιαστική ταινία τρόμου, που χρωστάει πολλά στον Steven Spielberg και τον αυθεντικό “Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες”. Όχι μόνο μία από τις καλύτερες ταινίες από βιβλίο του Stephen King, αλλά και η ΠΙΟ Stephen King του είδους.
